<หลังผ่าตัด +2 วัน> กรามเหลี่ยม + คางหน้า

<นี่เป็นเรื่องราวตอนหลังผ่าตัด +2 วัน หรือก็คือวันพุธค่ะ กลัวสับสนเลยจะเขียนจากมุมมองของเมื่อวานนะคะ> เมื่อวานฉันถอดผ้ารัดหน้าออกแล้วค่ะ แอบกังวลว่าถ้าตื่นมาแล้วไม่มีผ้ารัดหน้า มันจะไม่ช่วยพยุงหน้าแน่น ๆ แล้วหน้าจะบานออกและบวมหนักมากไหม.. แต่ก็ไม่มีเรื่องแบบนั้นค่ะ ก็แค่ยังอยู่ในสภาพที่บวมนิด ๆ เหมือนเมื่อคืนเท่านั้นเองค่ะ ปากก็ดูเหมือนจะอ้าได้มากขึ้นอีกนิด? (ถึงจะยังประมาณ 1 นิ้วมือ แต่บริเวณฟันกรามขยับได้มากกว่าเมื่อวานค่ะ) น้ำหนักกลับมาเท่าก่อนผ่าตัดแล้วค่ะ ไม่รู้เพราะอาการบวมหรือเปล่า ก่อนหน้านี้เพิ่มขึ้นประมาณ 1 กิโล.. อาการบวมลดลงนิดหน่อยเหรอ? หรือว่าผอมลงนิดนึง? หรือว่า,,, ก็แค่.. เหมือนเดิมนั่นแหละ...;; แต่ก็.. ถ้าลดลงได้หน่อยก็ดีใช่ไหมล่ะ..;; ดื่มน้ำฟักทองไปหนึ่งซองแล้วก็หิวค่ะ อยากกินอะไรที่ช่วยให้มีแรง (โปรตีน!) ก็เลยตีไข่แล้วทำไข่ตุ๋นกินค่ะ มันนุ่ม เลยกลืนง่ายค่ะ แต่ว่า.. ตอนแรกก็จะกินเต้าหู้ด้วย.. เต้าหู้กินยากค่ะ.. เพราะเนื้อในปากบวมอยู่ พอเคี้ยวเต้าหู้ด้วยฟันกราม เต้าหู้จะถูกดันออกไปนอกฟันกราม แล้วแทรกเข้าไปติดอยู่ในเนื้อที่บวมค่ะ เพื่อเอามันออก ฉันบ้วนปากอยู่ 30 นาทีค่ะ พอเป็นวันที่สองแล้ว การที่แปรงฟันไม่ได้ก็เริ่มทำให้กังวลค่ะ;; ไม่รู้ว่าในปากจะกลายเป็นก้อนอักเสบไปแล้วหรือเปล่า;; ก็พยายามบ้วนปากอย่างตั้งใจอยู่นะคะ.. แต่ไม่รู้ว่าบ้วนปากอย่างเดียวจะพอไหม; ช่วงนี้.. กินข้าว 1 ชั่วโมง.. บ้วนปาก 30 นาที.. เรื่องที่ปกติจัดการได้ภายใน 30 นาที ตอนนี้ใช้เวลานาน.. เวลาเลยผ่านไปเร็วค่ะ แค่กินข้าว+บ้วนปากก็รู้สึกว่า.. ต้องพักหน่อยแล้ว.. ประคบเย็นไป ดู High Kick ไป.. แล้วก็เบื่อ เลยลองส่งข้อความหาพี่คอร์ดิเนเตอร์ที่ดูแล พี่เขาบอกว่าถ้าอยากรับเลเซอร์ก็มาทุกวันได้ ฉันเลยใส่หน้ากาก นั่งรถไฟใต้ดิน แล้วค่อย ๆ ไปโรงพยาบาลคนเดียวค่ะ ถือว่าไปเดินเล่นด้วย (ไม่มีใครมองเลยค่ะ! คงดูเหมือนคนเป็นหวัดที่พบได้ทั่วไปช่วงนี้) พอไปถึงโรงพยาบาลก็ได้รับการต้อนรับอย่างใจดีเหมือนเดิมค่ะ นอนรับการรักษาด้วยเลเซอร์อยู่ แล้วเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว.. สุดท้ายตื่นเพราะเสียงกรนของตัวเองค่ะ อายจัง; แต่ว่า.. ตั้งแต่รับเลเซอร์มา ริมฝีปากซ้ายที่ชา ๆ มีความรู้สึกจี๊ด ๆ ค่ะ คงเป็นสัญญาณว่าความรู้สึกกำลังกลับมาใช่ไหมคะ? กำลังรอคอยค่ะ แล้วกลับบ้านมาเปิดคอม.. พี่ที่สนิทกันบอกว่าได้บัตรการแสดงวัน Pepero Day.. ชวนไปดูด้วยกันค่ะ;; ฉัน.. ตอบตกลงทันที! (พี่เขาไม่รู้;; มีแต่ครอบครัวที่รู้) วันพฤหัสจะถอดผ้าพันแผลกดรัดทั้งหมดแล้ว ก็น่าจะโอเคใช่ไหม? ช่วงนี้ก็ไม่หนาวด้วย! ในวันฤดูใบไม้ร่วงสวย ๆ ฉันก็อยากออกไปข้างนอกเหมือนกัน! คิดแบบนั้นแล้วก็ตัดสินใจไปเลย.. อืม.. คงไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตั้งใจจะใส่หน้ากากไป โชคดีคือ.. พี่เขาเลิกงานช้า เลยกินมื้อเย็นด้วยกันไม่ได้.. ถ้ากินมื้อเย็น เรื่องที่ฉันอ้าปากไม่ได้คงโป๊ะแตกทันที.. ถือว่าโชคดีค่ะ พี่เขาจะว่าอะไรไหมนะ? จะสังเกตเห็นไหม? แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว.. (ฉันโรคจิตหรือเปล่า..) ตอนเย็นน้าผู้หญิงโทรมา.. (แม่บอกน้าแล้ว;;) บอกว่าทำไมแค่สองวันเสียงก็กลับมาปกติแล้ว.. (ปากอ้าได้มากกว่าเมื่อวาน คอก็สบายขึ้น เสียงเลยเกือบปกติ) น้าดูทึ่งมากค่ะ ยังไงก็ตาม.. ช่วงนี้แต่ละวันน่าตื่นเต้นจริง ๆ ค่ะ! อยากถอดผ้าพันแผลเร็ว ๆ จัง..!