จริงๆ ตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย ฉันเครียดและหมกมุ่นเรื่องหน้าอกหนักมาก เลยตั้งใจไว้เลยว่าพอเป็นผู้ใหญ่เมื่อไหร่จะต้องทำให้ได้ เบื่อกับการต้องใส่ฟองน้ำเสริมทุกครั้งที่แต่งตัว แล้วทุกครั้งที่เผลอเปรียบเทียบกับเพื่อน ความมั่นใจก็ตกฮวบๆ เรื่องนี้คนที่เคยเจอเท่านั้นถึงจะเข้าใจ... ดังนั้นพอวันเกิดผ่านไป ฉันก็โน้มน้าวพ่อแม่ แล้วออกไปตระเวนปรึกษาทันที
ตอนแรกคิดว่าแค่ทำให้ใหญ่ไว้ก่อนก็คือดีที่สุด แต่พอไปปรึกษาจริงๆ เขาบอกว่าต้องดูทั้งหมด ทั้งรูปร่างของฉันและความยืดหยุ่นของผิวด้วย เพราะต้องให้บวมยุบลงบ้างก่อนเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ฉันเลยคำนวณตารางเวลาแบบแน่นมากแล้วจองวันผ่าตัด
วันผ่าตัดกลับนิ่งกว่าที่คิด แต่โห... ช่วง 3-4 วันหลังผ่าตัดนี่นรกจริงๆ เสื้อชั้นในรัดประคองอึดอัดสุดๆ แล้วแขนก็ขยับได้ไม่ดี จนรู้สึกสติกลับมาแรงมากว่า “อ่า ฉันอยากเสวยสุขอะไรนักหนาถึงต้องหาเรื่องลำบากให้ตัวเองขนาดนี้”
แต่พอทนได้ครบ 2 สัปดาห์ โลกก็เปลี่ยนไปเลย อาการบวมค่อยๆ ยุบ แล้วทรงก็เริ่มเข้าที่ พอประมาณหนึ่งเดือน ก็รู้สึกเหมือนมันแนบเข้ากับร่างกายฉันอย่างเป็นธรรมชาติมาก? ไม่มากเกินไป และเป็นบรรยากาศแบบที่ฉันต้องการพอดี ทุกครั้งที่ส่องกระจกเลยหยุดยิ้มไม่ได้
สิ่งที่ดีที่สุดคือ ตอนนี้แต่งตัวแล้วไม่มีความเครียดเลยแม้แต่นิดเดียว เมื่อก่อนต้องคอยกังวลตำแหน่งฟองน้ำเสริม ถ่ายรูปก็ต้องคิดมุม แต่ตอนนี้แค่หยิบอะไรก็ได้มาใส่ ทรงเสื้อผ้าก็ดูดีขึ้น พอไปมหาวิทยาลัยก็มั่นใจชัดเจน ไม่ห่อเหี่ยวเลย
รู้สึกเหมือนได้แก้การบ้านที่ค้างคามานานจริงๆ เลยโล่งมาก และเพราะคิดมาดีพอแล้วถึงตัดสินใจทำ ฉันเลยไม่เสียใจแม้แต่ 1% ถ้ามีใครกำลังลังเลอยู่ ฉันว่าทำให้เร็วขึ้นแม้แค่วันเดียวก็คุ้ม!