ประมาณ 9 โมง 50 นาทีฉันไปถึงโรงพยาบาล นั่งรอระหว่างให้น้ำเกลือ พอ 3 โมงเย็นก็ขึ้นไปนอนบนเตียงผ่าตัด ตื่นขึ้นมานี่ 4 โมง.. หรือ 5 โมง.. เรื่องนี้ฉันมักจะมองผิดทุกที..-ㅁ- แต่เจ็บมากจนร้องไห้ออกมาเลย.. น่าจะไม่ได้ดมยาสลบแบบทั่วตัว แค่ทำให้หลับไปเฉยๆ มากกว่า เฮ้อ.. พอตื่นขึ้นมาก็เจ็บมาก เลยรู้สึกเศร้าขึ้นมาทันที ร้องไห้หนักเลย เพราะงั้นพวกพี่ๆ พยาบาลต้องลำบากคอยปลอบฉัน.. สักพักพอฉันนอนอยู่ห้องพักฟื้นแล้วตั้งสติได้ ก็เห็นว่า มีสายระบายเลือดติดอยู่ (เฉพาะขวา) มีเครื่องระงับปวดด้วย แล้วก็ให้น้ำเกลืออยู่..... ส่วนการเปลี่ยนแปลงของหน้า.. บริเวณที่ตัดกระดูกถูกกดลงอีกครั้ง เห็นได้ว่ารูปทรงดีขึ้น แล้วก็สะดุ้งมากที่จุดเปิดจมูกถูกเย็บกลับอีกครั้ง ภายในปากดีขึ้นเยอะแล้ว เขาบอกว่าแผลที่จมูกแยกออกนิดหน่อยเลยเย็บให้ใหม่.. อาจเป็นเพราะฉันอาบน้ำ ล้างหน้าแรงไป.. หรือทำสีหน้าเยอะไป.. ต้องระวังแล้ว เขาย้ำว่าการฉีดยาบริเวณเนื้อแผลที่กรามจะทำให้มันอ่อนต่อการอักเสบ ดังนั้นต้องกินและฉีดยาปฏิชีวนะให้ครบ เดิมทีเขาไม่อยากให้ฉันกลับบ้านวันนั้นเลย.. แต่ฉันดื้อ เลยได้กลับบ้านตอน 3 ทุ่มหลังฉีดยาเสร็จ เพราะอยู่ไม่ไกลมาก ฉันใส่สายระบาย เลือกใช้เครื่องระงับปวด ใส่หมวก และใส่หน้ากากปิดประมาณ 1 ใน 3 ของหน้า เดินกลับบ้านไปพร้อมฟัง Nocturne ของโชแปง.. คนกลางกังนัมมองกันใหญ่เลย แต่ตอนนี้.. ฉันก็ไม่ได้รู้สึกอายหรือหลบสายตาแล้ว เดินกลับไปพลางคิดว่า อากาศยามค่ำคืนดีจัง~ ระหว่างทางกลับ ก่อนที่จะเย็บใหม่เมื่อวาน ฉันยังลืมความกังวลไปหมด แล้วแถมซื้อกระถางแคคตัสกลับมาด้วยอีกหนึ่งต้น ตอนนี้เหลือใส่เฝือกอีกแค่ 20 วันก็พอแล้ว.. ดีจัง.. แต่ก็ยังกลัวอยู่ว่าระหว่างนี้จะต้องถูกกดแรงๆ อีกกี่ครั้ง..
ไลก์ 0