เอาความรู้สึกตอนนั้นจากโน้ตมาแปะไว้..
วันที่ 1 กินยา นั่งหลับ กินยา กินข้าว แล้วก็นั่งหลับ.. ตอนนั่งหลับ สิ่งที่ไม่สบายและเจ็บที่สุดน่าจะเป็นก้นที่ปวด ส่วนอาการปวด ถ้าไม่ได้ออกแรงก็แทบไม่เจ็บเลยจริง ๆ! นอกจากหัวนมที่รู้สึกจี๊ด ๆ แล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกว่าแผลผ่าตัดเจ็บหรืออะไรเลย... ฉันไร้ความเจ็บปวดเหรอเนี่ย...
วันที่ 2 เพื่อนมาเที่ยว เลยกินยอบต็อกกับไก่ Bburinkle เช้าวันที่ 2 จู่ ๆ หน้าอกด้านบนก็เริ่มปวด!! ตอนนั้นน่าจะเป็นช่วงที่ไม่สบายตัวและเจ็บที่สุด..? แต่ก็ไม่ได้เจ็บมากอะไรขนาดนั้น ฉันคิดว่าน่าจะเพราะนอนบนเก้าอี้นวด Bodyfriend แล้วตอนหลับคงเผลอเกร็งโดยไม่รู้ตัว กินยาแก้ปวดแล้วก็ยังพาน้องหมาไปเดินเล่นด้วย~
วันที่ 3 กินยาแล้วพัก จากนั้นออกไปกินข้าวนอกบ้านกับพี่สาว กินพิซซ่าเตาฟืนกับพาสต้ารากู แล้วระหว่างที่พี่สาวช้อปไวน์ ฉันก็เดินคนเดียวนิดหน่อยเพื่อลดบวม! เพราะคุยโทรศัพท์เลยถือมือถือไว้ รักแร้เลยตึง ๆ นิดหน่อย ถ้าเดินเยอะ บริเวณร่องอกก็จะตึงนิดหน่อย แต่กลับบ้านมาก็ยังพาน้องหมาไปเดินเล่นอีก~ ถ้าเดินช้า ๆ หน่อยก็พอเดินไหว!
วันที่ 4 วันที่ 4 ในที่สุดก็ถอดแถบรัดรูปตัว L ได้แล้ว แถบนี้? เทปนี้คัน แสบ และไม่สบายมาก.. พอถอดออก บริเวณที่ถูกกดและรัดไว้ก็คันมาก ถอดบราพยุงหน้าอกออกแป๊บหนึ่งให้โดนลม แล้วใส่กลับเข้าไปใหม่.. จากนั้นมีนัดเลยออกไปข้างนอก ถ้าไม่เดินเร็วก็พอไหว!! แถบรัดกับบราพยุงหน้าอกค่อนข้างอึดอัด แต่ก็ยังไม่ค่อยเจ็บ! แถบรัดอึดอัดมาก.. ตั้งแต่วันนี้ฉันยกแขนได้แล้ว ถึงจะยังไม่ใช่ยกสุดแบบชูมือขึ้นสุด ๆ ก็เถอะ??? ไม่ได้ใส่เสื้อแบบมีกระดุม แต่ยกแขนนิดหน่อยแล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดธรรมดา
อ้อ ตั้งแต่ผ่าตัดมาก็ถ่ายไม่ออก... ปกติฉันเป็นคนถ่ายวันละครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะยาปฏิชีวนะหรือเปล่า ทั้งที่ปวดถ่ายแต่ยังไงก็ไม่ออก... เป็นความทรมานที่สุดในชีวิตเลย.. กินโปรไบโอติกต่อเนื่อง แล้วก็พยายามจนถ่ายออกมาได้ somehow.. แต่ไม่รู้ว่ากินเยอะไปอีกหรือเปล่า ท้องเลยอืด ๆ มีเสียงโครกคราก... กินกันแบบพอดี ๆ ระหว่างรอเถอะ.. รู้สึกว่าการถ่ายคือสิ่งที่ยากที่สุด ตอนนั้นมีแต่ความรู้สึกว่าอยากให้ครบหนึ่งสัปดาห์เร็ว ๆ แล้วไปเข้ารับการดูแล