ไปผ่าตัดหนังตาตกมา..

สภาพตาเป็นเหมือนในรูป...ก็เลยได้ผ่าตัดหนังตาตก ก็ผ่าไปแล้วนั่นแหละครับ...คือผม ไม่ได้ดมยาสลบหรืออะไรแบบนั้น ทำไปทั้งอย่างนั้นเลย เขาบอกว่าถ้าวางยาสลบไปแล้ว อาจจะวัดไม่ได้ว่าตา ลืมได้ประมาณไหนหรืออะไรสักอย่าง ยังไงก็เลยทำแบบนั้นเลย หลังจากนอนลงแล้วฉีดยาชา ผมก็เป็นคนทนเข็มฉีดยาอะไรพวกนี้ได้ดีมาตั้งแต่เด็ก เลยคิดว่าแค่นี้เอง แล้วก็ทนผ่านไปแบบสบายๆ ยังไงก็ตาม พอยาชาออกฤทธิ์หมดแล้ว การผ่าตัดจริงก็เริ่มขึ้น~!! ความรู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อกจากที่ไหนสักแห่งกับกลิ่นเนื้อไหม้.. โอ้โห~!! มันไม่ได้เจ็บมากมายอะไรขนาดนั้น แต่ความรู้สึกนี่แย่และชวนขนลุกสุดๆ ยังไงก็ตาม...หลังจากทำอะไรหลายอย่างเสร็จ คราวนี้ก็เริ่มแยกกล้ามเนื้อ ตาขวานั้นก็แยกออกได้ราบรื่นดี มองเห็นคีมผ่านเปลือกตาที่ปิดอยู่ (ไม่ใช่ว่าเห็นชัดสมบูรณ์นะ แต่เหมือนมองผ่านเยื่อขุ่นๆ อะไรแบบนั้น).. ผมก็คิดว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีและนอนแบบสบายใจอยู่ แต่ปัญหาคือตาซ้ายเจ้ากรรมนี่แหละครับ ตาซ้ายก็เปิดด้านหน้าแบบเดียวกันแล้วเริ่มแยกกล้ามเนื้อ แต่กล้ามเนื้อตาซ้ายเจ้ากรรมนี่มันดันไม่ยอมแยกและฝืนอยู่แบบนั้น....คุณหมอบอกว่าอันนี้แยกไม่ออก แล้วก็ลองซ้ำไปเรื่อยๆ หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง สี่ครั้ง ห้าครั้ง ส่วนผมที่ไม่ได้ดมยาสลบ ยิ่งจำนวนครั้งเพิ่มขึ้น ความเจ็บก็ยิ่งตามมา สุดท้ายก็ร้องสั้นๆ ออกมาว่า “อ๊าก~!!” ยังไงก็ตาม หลังจากผ่านเรื่องวุ่นวายมา...พอแยกกล้ามเนื้อเสร็จหมดแล้ว คราวนี้ก็เข้าสู่การปรับระดับความสูงของตา.. ขั้นตอนนั้นง่ายครับ ให้ลุกขึ้นแล้วลืมตาดู จากนั้นก็นอนลงทำต่อ แล้วก็ลุกขึ้นลืมตาดูอีก แล้วนอนลงทำต่อ วนซ้ำแบบนั้น หลังจากปรับระดับตาแล้ว....ก็เย็บ..การผ่าตัดก็จบลง... ยังไงก็เถอะ ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ตานี่ดูแย่มากจริงๆ คิคิคิ ระดับตาต่างกันเป็นขั้นบันไดเลย คิคิ....สีก็ต่างกันด้วย ถ้าเกร็งตาแล้วลืมพรึ่บก็ลืมได้กว้างอยู่ แต่พอมองกระจกแล้วน่ากลัวจนตัวผมเองยังสะดุ้ง..คิคิคิ.. ว่าแต่ผมก็อยากอัปโหลดรูปหลังผ่าตัดเหมือนกัน..แต่ทำกล้องหาย..ครับ