หลังผ่าตัดกรามเหลี่ยมและโหนกแก้ม 23 ชั่วโมง_ตอนที่ 1

เมื่อวานเข้าไปในห้องผ่าตัดตอน 5 โมง แล้วจำได้ว่าหลังจากนั้นคุยกับอาจารย์หมอดมยาสลบเล็กน้อย หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลย ตอนยาสลบเริ่มสร่าง ในใจฉัน พูดว่า ช่วยปลุกฉันหน่อย และอยากลุกขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาแบบนั้นเลยจริงๆ ได้ยินเสียงใครบางคนข้างๆ พูดว่า ตั้งสติหน่อยค่ะ เป็นอะไรไหมคะ ผ่าตัดเรียบร้อยดีค่ะ อะไรแบบนั้น แต่ไม่รู้ว่าเป็นเสียงหมอหรือเสียงพยาบาล ตอนที่สติฉันกลับมา ทีวีกำลังฉายรายการ Truth Game อยู่.. Truth Game เป็นรายการที่ปกติฉันดูบ่อย แต่เมื่อวานเนื้อหาสนุกๆ เหล่านั้นไม่เข้าหูเลยแม้แต่นิด จุดนั้น…ไม่รู้ทำไมรู้สึกเหมือนตัวตนของฉันเป็นสิ่งมีจิตวิญญาณที่กำลังมองทีวีอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้รู้สึกว่ายังมีชีวิตอยู่คือความหิว…ความหิวอย่างรุนแรงนี้รู้สึกทันทีที่ลืมตา และคอก็แห้งระคายตลอด เมื่อวานไม่รู้ว่าทำไมเจ็บ แต่เช้านี้ถามดู เขาบอกว่าเพราะดมยาสลบทั่วร่างกาย จึงมีท่อช่วยหายใจสอดอยู่ในทางเดินหายใจ.. พอฉันบ่นกับพี่พยาบาลว่าหิวและกระหายน้ำ พี่เขาก็บอกว่าไม่ได้.. เพื่อแก้กระหาย พี่เขาให้น้ำครึ่งแก้วกระดาษ แต่บอกว่าอันนี้ก็ห้ามดื่มรวดเดียว ให้ค่อยๆ ดื่มน้ำครึ่งแก้วนั้นตลอดหลายชั่วโมง…จิบทีละนิด หลังดื่มน้ำ ฉันอยากรู้ว่าหน้าตัวเองเป็นยังไง เลยใช้มือลูบดู ปรากฏว่าทั่วหน้าถูกพันด้วยผ้าพันแผล ด้วยความอยากรู้ว่าหน้าตาเป็นยังไง เลยค่อยๆ ลุกขึ้น แล้วเดินตุบๆ ไปที่หน้ากระจกในห้องผู้ป่วย ทันทีที่ลุกขึ้นก็เวียนหัวอยู่ครู่หนึ่ง แต่เพราะฉันเป็นเหมือนคำจำกัดความของคนแข็งแรงอยู่แล้ว เลยทิ้งอาการเวียนหัวไว้ข้างหลัง แล้วพุ่งไปหน้ากระจก.. อุ๊ปส์~~~ มีมัมมี่ที่ทำให้นึกถึงอันปังแมนอยู่หน้ากระจก เวลานั้น เข็มนาฬิกาดันบอกเวลา 12 นาฬิกาพอดี…. กลัวจะไปเห็นในฝัน.. ฉันรีบหันหลังกลับไปที่เตียง และพยายามจะนอนอีกครั้ง แต่ภาพตัวเองในกระจกคอยผุดขึ้นมาเรื่อยๆ จนนอนไม่หลับ ยิ่งไปกว่านั้นหูก็อื้อ เหมือนเวลาไปที่สูงแล้วความดันอากาศไม่สมดุลจนหูตัน รู้สึกแปลกๆ หน้าก็เหมือนปวดตุบๆ และตึงๆ เหมือนจะมีไข้ด้วย ที่สำคัญที่สุดคืออึดอัดเพราะผ้าพันแผล.. และท่อระบายเลือดเหมือนระเบิดมือที่ห้อยอยู่ทั้งสองข้างยิ่งทำให้ฉันกลัวขึ้นไปอีก.. ชั่วขณะนั้น.. ความคิดว่าไม่น่าผ่าตัดเลยก็ถาโถมเข้ามา ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเศร้าขนาดนี้.. เป็นครั้งแรกที่ฉันโทษแม่.. เพราะฉันหน้าเหมือนแม่ เลยเป็นเจ้าหญิงหน้าเหลี่ยมและหน้าบาน… น้องสาวฉันที่เหมือนพ่อเป็นเหมือนคำจำกัดความของความเรียวแหลม แต่ฉันนี่เรียกได้ว่า เป็นคำจำกัดความของความแบนกว้างเลย.. ถ้าผ่านความเจ็บปวดนี้ไปได้ จะหน้าเรียวขึ้นได้ไหม.. ใบหน้าที่กว้างมากของฉันจะเล็กลงได้ไหม.. ฉันไม่ได้หวังหน้าเล็กเท่ากำปั้น แค่อยากมีหน้าธรรมดาก็พอ ความปรารถนาเล็กๆ ของฉันแบบนี้จะเป็นจริงได้ไหม.. พอแกะผ้าพันแผลออก จะได้เห็นใบหน้าเรียวของฉันไหม…