ปลายเดือนกรกฎาคมฉันผ่าตัดขากรรไกรบนและล่างยื่น และผ่าตัดคางปลาย (sandwich) ตอนนี้ก็ครบ 1 เดือนที่เริ่มจัดฟันแล้ว กว่า 20 ปีที่ต้องอยู่กับปากยื่น ฟันหนู ไปแทะหัวไชเท้าซะ.... ในฐานะผู้หญิง ฉันต้องใช้ชีวิตฟังคำพูดที่ทนฟังยากมากพวกนั้น ฉันโน้มน้าวพ่อแม่ด้วยน้ำตาจริงๆ ฉันไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้จริงๆ... อาจเพราะท่านเข้าใจว่าฉันตั้งใจมากแค่ไหน พ่อจึงบอกว่าอย่างน้อยให้ไปปรึกษาดูก่อน ฉันเลยรีบจองคิวแล้วพุ่งไปโรงพยาบาลทันที การปรึกษากับคุณหมอเจ้าของคลินิกที่ทั้งอ่อนโยน มั่นใจ และพูดตรงไปตรงมา ดูเหมือนแม่ฉันจะโดนตกมากกว่าฉันเสียอีก แม่บอกให้จองเลยทันที พ่อบอกว่าแม่จะเป็นคนรับผิดชอบ^^ ที่นั่นเจาะเลือดเลย...(ตั้งแต่ตอนนั้นรู้สึกเหมือนความเจ็บปวดเริ่มขึ้นแล้ว) คืนก่อนผ่าตัด,,, นอนไม่หลับจริงๆ จริงๆ ยังคิดอะไรแปลกๆ เยอะมากด้วย อืม...จะว่าไงดี ฉันรู้สึกเหมือนอารมณ์ของผู้ชายก่อนเข้ากรมทหารในคืนก่อนวันไปน่าจะประมาณนี้ นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดแล้วคุยกับพยาบาลพี่ๆ ไปสองสามคำ - คิดว่าพี่ๆ คงตั้งใจชวนคุยเพื่อไม่ให้ฉันตื่นเต้น คนที่เหมือนคุณหมอวิสัญญีฯ พูดอะไรบางอย่าง... แล้วพอลืมตาขึ้นมาก็ผ่าตัดเสร็จแล้ว ถูกย้ายไปห้องพักผู้ป่วย มากกว่าความเจ็บ มันเหมือนสมองมึนๆ มากกว่า ง่วงตลอดเวลา... เลยเหมือนจะหลับยาวไปเลย พอตื่นเช้าวันรุ่งขึ้น ถึงตอนนั้น ฉันถึงได้คิดว่า ในที่สุดฉันก็ได้ผ่าตัดแล้วจริงๆ แต่...ใบหน้าในกระจกไม่ใช่ฉันอีกต่อไป มีเทปสี่เหลี่ยมติดรอบปาก ริมฝีปากเหมือนไส้กรอกโผล่ออกมาจากช่องว่าง ด้วยการดูแลของพยาบาลพี่ๆ(?) การนอนโรงพยาบาล 5 วันก็สบายมาก ระหว่างนั้นทุกวันมีคนเข้าผ่าตัด เสียงในห้องผ่าตัดเหมือนเสียงเลื่อยไฟฟ้ากำลังกัดกระดูก... ตอนแกะเทปออกจากหน้าแล้วกลับบ้าน ความไม่สบายใจบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกก็เกิดขึ้น อยากพาพยาบาลพี่คนหนึ่งกลับบ้านมาด้วยเลย เจอกับครอบครัวครั้งแรกหลังจากเกือบหนึ่งสัปดาห์ สีหน้าของทุกคน... ไม่ใช่ทั้งดีใจ ไม่ใช่ทั้งตกใจ.... ไม่มีใครพูดกับฉันเลยว่าฉันสวยขึ้น ตอนนั้น..ฉันผิดหวังมาก ทุกครั้งที่ไปโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษา พี่หัวหน้าก็บอกว่าบวมยุบเร็วมาก แต่ฉันก็ไม่ค่อยรู้สึกแบบนั้น และก็ไม่รู้ว่าตัวเองสวยขึ้นไหม... แค่รู้สึกหดหู่เล็กน้อย วันที่ 31 สิงหาคม ตอนเริ่มแปรงฟันก็ได้ติดเครื่องมือจัดฟัน เจ็บอยู่ 2-3 วัน ตอนผ่าตัดยังไม่เคยเจ็บขนาดนี้เลย นึกไม่ถึงว่าจัดฟันจะเป็นตัวแปรลับแบบนี้... หลังผ่าตัดประมาณ 3 สัปดาห์? ฉันไปเจอเพื่อนคนหนึ่ง เพื่อนคนนั้น... บอกว่าสวยขึ้น บอกว่ากลายเป็นคนที่ปังขึ้นมาได้ บอกว่าเงินนี่ดีจริงๆ... ไม่ถึงกับแซวแรง และก็ไม่ถึงกับชมเต็มๆ... ฉันอายมากเพราะเพื่อนคนนั้นพูดเสียงดัง เลยบอกให้เงียบหน่อย แต่ จริงๆ แล้วฉันดีใจมาก พอนึกดูแล้ว ในกระจกฉันก็ดูสวยขึ้นนิดหน่อยเหมือนกัน อืม...เพื่อนดีจริงๆ... จริงๆ แค่ 3 สัปดาห์จะเปลี่ยนไปได้สักเท่าไรกัน คงแค่ดูแห้งๆ และเก้ๆ กังๆ นิดหน่อย เพื่อนคงตั้งใจพูดเว่อร์ให้กำลังใจ ขอบคุณเพื่อนคนนั้น... ถ้าไม่ใช่คนที่สนิทกัน หรือคนที่แค่เห็นว่าฉันกำลังจัดฟันอยู่ ดูเหมือนจะ ไม่ค่อยรู้ว่าฉันผ่าตัดมา ถึงแม้การจัดฟันจะยังต้องใช้เวลาอีกมากกว่าจะเสร็จ - ตรงนี้มันหดหู่จริงๆ - แต่ฉันคิดว่าการผ่าตัดครั้งนี้เป็นการตัดสินใจที่ดีมาก แน่นอนว่ามันลำบาก ทั้งสายตาคนรอบข้างก็มี และค่าใช้จ่ายก็เยอะ เลยรู้สึกผิดกับพ่อแม่ ไม่สิ เรื่องพวกนั้นไว้ก่อน ฉันแค่กลัวมาก แล้วก็หดหู่ด้วยว่าทำไมฉันถึงเกิดมาหน้าตาแบบนี้ จนต้องมาผ่าตัด แต่พอฉันหลับตาแน่นแล้วผ่าตัดจริงๆ หนึ่งเดือนครึ่งที่ผ่านมาเหมือนผ่านไปวูบเดียวเลย ฉันเองก็ลังเลและกังวลอยู่มากจริงๆ ฉันก็อ่านรีวิวจากที่ต่างๆ เยอะมาก ดังนั้นหวังว่าบทความของฉันจะช่วย คนที่กำลังพิจารณาผ่าตัดได้บ้างไม่มากก็น้อย ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ
ไลก์ 0