ฉันเคยผ่าตัดด้วยวิธีเย็บ埋没เมื่อ 7 ปีก่อน แต่ข้างหนึ่งหลุด แล้วกลายเป็นตาสองชั้นหลบในมากเกินไป ครั้งนี้เลยมาผ่าตัดแก้ค่ะ~ ตอนทำแบบเย็บครั้งแรก หมอไม่ได้แนะนำเปิดหัวตามากนัก และตาของฉันก็แทบไม่มีพังผืดมองโกล คุณหมอเลยไม่ได้แนะนำค่ะ~ แต่ตามที่เห็นในรูป ความยาวตาแนวนอนของฉันสั้น เลยอยากให้ตาดูยาวขึ้น~ แล้วเดี๋ยวนี้ผลลัพธ์ก็ออกมาธรรมชาติมาก~ ㅋㅋㅋ เลยเปิดทั้งหัวตาและหางตาค่ะ~ ส่วนการกรีด หมอบอกว่าผิวหย่อนค่อนข้างมาก จึงตัดผิวที่หย่อนออก ส่วนเปิดหัวตาก็แค่ปรับเล็กน้อยให้ดูสมมาตรกันในแนวนอน เปิดหางตา หมอบอกว่าสามารถกรีดได้ประมาณ 4 มม. แต่ดูเหมือนจะกรีดไปมากกว่า 3 มม.นิดหน่อย~ ตอนนี้ติดกลับไปครึ่งหนึ่งแล้ว ㅠㅠ เฮ้อ หลังผ่าตัดถึงได้รู้ว่ายังมีการเปิดตาล่างด้วย มีหลายแบบเลยค่ะ~ ก่อนตัดไหมนี่ลำบากสุดๆ แบบตามตัวอักษรจริงๆ แต่หลังตัดไหมแล้ว อาการบวมยุบดีมาก และรอยช้ำก็จางลง ถ้าใส่แว่นก็แทบดูไม่ออกว่าไปผ่าตัดมา~ ถ้าหายหมดแล้ว ฉันจะทำเปิดหางตาใหม่ และทำเปิดตาล่างพร้อมกันค่ะ~ p.s/อ้อ ถึงผิวหย่อนตามอายุจะเป็นสิ่งที่ช่วยไม่ได้ แต่คนที่ถอนขนคิ้วด้วยแหนบ ลองฝึกใช้มีดโกนแทนนะคะ~ ได้ยินมาว่าการถอนเป็นสิ่งที่แย่ที่สุดจริงๆ สำหรับผิวหย่อน ㅠㅠ ฉันเองก็กำลังพยายามเปลี่ยนนิสัยอยู่ค่ะ
ถูกใจ 0