วันผ่าตัด หลังเข้าไปในห้องผ่าตัด ฉันขึ้นไปนอนบนเตียงเอง แล้วระหว่างที่ทำตามคำสั่งของพยาบาลที่ยุ่งกันมากอย่างวุ่นวาย (กำมือค่ะ เข็มจะเข้าแล้วนะ จะติดอุปกรณ์ที่นิ้วนะ ฯลฯ ทุกอย่างดังพร้อมกันรอบตัวเหมือนเสียงเซอร์ราวด์) ก็เริ่มดมยาสลบ จนรู้สึกเหมือนจะเกิดแพนิกและกลัวมาก พวกเขาวางเครื่องช่วยหายใจไว้ที่ปากแล้วบอกว่าจะหลับไปนะ ฉันก็หมดสติไปทั้งที่เต็มไปด้วยความกลัว
ตอนลืมตาขึ้นมาอีกครั้งคืออยู่ในห้องพักฟื้น พอลืมตา พยาบาลก็พูดกับฉันและบอกข้อควรระวังต่างๆ ใบหน้าเจ็บเหมือนโดนฟ้าผ่า ร่างกายหนาวสั่นเหมือนใบไม้ไหว แล้วไม่นานพวกเขาก็อุ่นเตียงให้ เลยอุ่นขึ้น ท่ามกลางความมึนงง ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือ ฉันทำอะไรลงไปกันแน่ เสมหะกับเลือดไหลลงหลังจมูกตลอด ทำให้หายใจลำบากมาก ระหว่างนั้นมีอะไรไม่รู้ว่าเสมหะหรือน้ำมูกอุดอยู่ในจมูกจนหายใจไม่ออก พอไอก็อาเจียนเป็นฟอง ฉันบ้วนลงถังขยะ ประมาณหนึ่งชั่วโมงนั้นเหมือนตกนรก ฉันทรมานและถูขาไปเรื่อยๆ จนกว่ายาแก้ปวดจะออกฤทธิ์ ไม่นานฤทธิ์ระงับปวดก็มา และฉันก็จดจ่อกับการหายใจอย่างเดียว ปกติคนมักบอกว่าคลื่นไส้ แต่ฉันไม่คลื่นไส้ สิ่งที่ลำบากคือเสมหะ เครื่องให้ออกซิเจน การประคบเย็น ทุกอย่างรบกวนไปหมด ฉันเลยแกะออกหมด พยาบาลบอกว่าต้องใช้ออกซิเจนเพื่อให้ฟื้นจากยาสลบ ถึงจะอึดอัดก็ต้องใส่ไว้ แต่พอใส่หน้ากากแล้วหายใจยากเหมือนจะเป็นลม ฉันเลยโยนออกอีกครั้ง แล้วจดจ่อแต่กับการหายใจ หลับๆ ตื่นๆ ซ้ำไปมา
ผ่าตัด 2 ชั่วโมง และอยู่ในห้องพักฟื้นประมาณชั่วโมงครึ่ง ก็เริ่มมีสติพอจะไปห้องน้ำเองได้ รถบัสด่วนกลับบ้านมีเวลา 1 ทุ่มกับ 2 ทุ่ม ฉันตั้งใจว่าจะขึ้นรอบ 1 ทุ่ม นั่นคือความมั่นใจแบบไม่มีเหตุผลตอนที่ยาสลบยังไม่หมดดี ฉันมีกระเป๋าหนักที่ถือมาตอนมาโซล และอยู่ในสภาพที่ทุกครั้งที่หายใจต้องคายเสมหะกับเลือดออกมา เลยลังเลว่าฉันจะนั่งรถบัส 3 ชั่วโมงไหวไหม หรือควรจองที่พัก ระหว่างนั้นเวลาก็ผ่านไปในห้องพักฟื้นประมาณ 3 ชั่วโมง ร่างกายที่เคยหนาวกลับมามีอุณหภูมิจนรู้สึกว่าเตียงร้อน และช่วงห่างของการคายเสมหะก็ลดลง ทำให้หายใจได้ค่อนข้างนิ่งขึ้น ฉันเลยตัดสินใจส่งกระเป๋าทางพัสดุแล้วขึ้นรถบัส (ห้ามถือของหนัก ต้องถอดคอนแทคเลนส์ที่ใส่อยู่ ดังนั้นต้องเอาแว่นมาด้วย ระหว่างกลับบ้านต้องมีทิชชู่และถุงซิปสำหรับคายเสมหะ กระเป๋าโรงพยาบาลช่วยส่งพัสดุให้ คอนแทคเลนส์ใส่ออกมาไม่ได้ และทิชชู่กับถุงซิปก็ได้จากโรงพยาบาล) ตอนออกจากโรงพยาบาล ฉันอยากฉีดยาแก้ปวดก่อนออก แต่เขาบอกว่ายาแก้ปวดต่างชนิดอาจทำให้คลื่นไส้ได้ ฉันกลัวจะเป็นอุปสรรคต่อการออกจากโรงพยาบาล เลยคิดว่าทนเจ็บน่าจะดีกว่า แล้วออกมาโดยไม่ได้ฉีด
ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้า พันผ้าพันแผล ใส่หมวกปีก แล้วออกมาที่ถนน เรียกแท็กซี่ไม่ได้ เลยเรียกแบบจ่ายสองเท่า เสียงไม่ออกเพราะผลจากการดมยาสลบ ต้องสื่อสารกับคนขับแท็กซี่อย่างลำบาก ก่อนผ่าตัดฉันเคยเห็นโพสต์ว่าคนต่างจังหวัดมีเลือดกำเดาไหลระหว่างทางกลับบ้าน พอฉันกำลังคิดว่าตัวเองไม่มีเลือดกำเดาไหล โชคดีจัง พอก้มหน้า เลือดกำเดาก็หยดพรั่งพรูลงมา พอดีใกล้ถึงสถานีขนส่งแล้ว เลยใช้หน้ากากจัดการคร่าวๆ แล้วไปจัดการต่อในห้องน้ำ เลือดกำเดาหยุดเร็ว แค่ไม่ก้มหน้าก็โอเค
บนรถบัสด่วนตลอด 3 ชั่วโมง ฉันคายเสมหะกับเลือดที่อุดตันจนต้องกระแอมออกมาประมาณ 3-4 ครั้ง และกลับมาในสภาพหลับๆ ตื่นๆ ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลสามารถดื่มน้ำได้แล้ว ทำให้หายใจง่ายขึ้น หัวกระแทกกับเก้าอี้ดังตึงๆ ตลอด รถบัสวิ่งค่อนข้างโครมคราม ที่สถานีขนส่งด่วนโซล ฉันหลงทางนิดหน่อย แต่ก็กลับมาถึงบ้านได้ดี และยังขับรถส่วนตัวกลับถึงบ้านเองด้วย ตอนลงจากรถบัส ฉันก้มหน้าเพื่อหยิบของจนเลือดกำเดาไหล เลยใช้ทิชชู่อุดไว้แล้วขับรถกลับถึงบ้าน ดื่ม New Care กินยาที่โรงพยาบาลให้มา แล้วหลับไป
วันที่ 1-2 หายใจสบายกว่าวันผ่าตัดมาก มีไอบ้างเพราะเสมหะและเกือบอาเจียน แต่ฉันจดจ่อกับการที่สามารถหายใจได้สบาย ความเจ็บน้อยมากจริงๆ แค่ปวดตุบๆ ระดับหนึ่ง อาการบวมก็ไม่รุนแรง กินยาแล้วแทบไม่รู้สึกปวด จำไม่ค่อยได้ ดื่ม New Care กลั้วปากด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อ แล้วก็นอน หิว เลยเริ่มกินโจ๊กด้วยช้อนเด็ก
วันที่ 3-4 ฉันไม่ได้เดิน และประคบเย็นแค่ประมาณวันละครั้ง ตอนที่ควรจะยุบ อาการบวมกลับพีคเหมือนลูกบอลแฮมสเตอร์ ตื่นนอนมาบวมสุดๆ ก่อนนอนยุบลงค่อนข้างมาก ความต่างเลยเยอะมาก ฉันถ่ายรูปเยอะมาก และรู้สึกสะใจจากกรอบหน้าในรูปจากแอปที่ดูสุดมาก กล้องปกติกรอบหน้าสวย แต่เพราะบวมและช้ำเลยออกมาสมจริง เส้นบูลด็อกไลน์ที่ดูเหมือนแก้มห้อยยังสะดุดตาตลอด พอเห็นว่ามันมีอยู่ในรูปก่อนผ่าตัดด้วยก็โล่งใจขึ้นนิดหน่อย คิดว่าเพราะบวมมากเลยยิ่งดูเด่นขึ้น
เสียงเริ่มออกในวันที่ 4 ก่อนหน้านั้นมีเสียงลมรั่วและเสียงจิ๊บๆ หลังประคบเย็น อาการบวมต่างกันชัดเจนมาก ติดการถ่ายรูปตอนสภาพดี (+ ฉีดโบท็อกซ์กรามเหลี่ยมพร้อมตอนผ่าตัดด้วย)
รีวิวนี้เป็นรีวิวการผ่าตัดที่มุ่งเน้นความงามแบบธรรมชาติ