ตอนที่ไปโรงพยาบาล ผมจับตัวผู้จัดการปรึกษาไว้
แล้วก็ระบายอารมณ์ใส่ไปบ้าง ประมาณ 2 ชั่วโมง
พอผู้ชายโวยวาย ผู้จัดการปรึกษาก็ดูเหมือนจะกลัว
จริง ๆ ผมมีอาการคล้าย ๆ ควบคุมความโกรธไม่ค่อยได้อยู่บ้าง
พอโกรธก็จะพูดติดอ่าง แล้วคุมตัวเองไม่ค่อยอยู่
ผู้จัดการปรึกษาติดต่อผู้อำนวยการให้
ผมกะว่าจะโวยวายเหมือนเดิม
แต่ผู้อำนวยการคนนั้นใจเย็นกว่าที่คิด
นึกว่าจะโกรธใส่กลับด้วย
แต่เขาแทบไม่โกรธเลย
อ่า เขาเป็นคนดื้อและน่ากลัวมากแท้ ๆ
ตอนนั้นผมน่าจะรู้ตัวแล้ว แต่ก็ไม่รู้
ยังไงก็ตาม
จริง ๆ แล้วการหายใจก็ดีขึ้นด้วย
แต่ผมบอกว่าปลายจมูกตกลงมานิดหน่อย
ถามว่าผู้อำนวยการเป็นหมอที่ทำแบบนี้ไม่ได้เหรอ
เป็นคนที่ไม่รู้วิธียกปลายจมูกเหรอ
ถามว่าจะทำให้เป็นจมูกแบบสควิดเวิร์ดหรือไง แล้วผมก็ซักหนักมาก
เขาอธิบายนั่นนี่
แต่ผมก็พูดซ้ำ ๆ แค่ว่า สรุปเป็นหมอที่ทำแบบนี้ไม่ได้ใช่ไหม
เขาถอนหายใจยาว ๆ
แล้วบอกว่าตอนนี้แค่เก็บรายละเอียดปลายจมูกที่ตกลงด้านล่างเล็กน้อยก็จบแล้ว
การแก้ AS ไม่ได้ยาก
แต่ถ้าผมเชื่อใจเขาไม่ได้
ยังไงก็คงไม่ผ่าตัดที่นี่อยู่แล้ว งั้นมาปรับตกลงกันในระดับที่เหมาะสมเถอะ
เขาบอกว่าปกติตัวเองไม่ทะเลาะกับคนไข้
ผมเลยได้เงินคืนครึ่งหนึ่ง
พูดตามตรง มันจบลงแบบว่างเปล่ากว่าที่คิด
เลยยิ่งรู้สึกแย่กว่าเดิม
ผมก็เลยไปเขียนโพสต์ตามที่ต่าง ๆ อีกเพียบ
ช่วงนี้ได้ยินว่าถ้าเขียนว่าเป็นรีวิวเพื่อประโยชน์สาธารณะก็ไม่เป็นไร
เลยเขียนทุกครั้งที่นึกขึ้นได้ ประมาณหนึ่งปี
จริง ๆ แล้วนี่แหละเป็นสาเหตุที่ทำให้เรื่องพัง
แต่ยังไงก็เป็นแบบนั้น
ดูปฏิกิริยาแล้วจะมาต่อภาค 3