กำลังฝืนไว้เพราะกลัวร้องไห้แล้วจะบวม

ฉันรู้ว่ามันอาจดูเหมือนฉันกำลังเว่อร์ แต่ฉันรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่จริงๆ.. แค่ใช้วัสดุชิ้นเดียวก็เพียงพอที่จะได้ทรงธรรมชาติแบบที่ฉันต้องการแล้ว แต่ฉันกลับต้องใช้ชีวิต 2 ปีครึ่งแบบแทบไม่ได้พบปะผู้คนและทรมานกับอาการคิดมากเรื่องจมูก ฉันควรจะไปโรงพยาบาลอื่นตั้งนานแล้ว ทำไมฉันต้องเจอเรื่องเหนื่อยขนาดนี้... ทำไมฉันถึงไว้ใจและเลือกโรงพยาบาลนั้นแบบไม่รู้อะไรเลย...ตอนนี้ฉันมีความสุขมากๆ แต่ก็รู้สึกว่าเวลาที่สูญเสียไปมันน่าเสียดายเกินไป ต่อให้พยายามคิดในแง่บวกว่าเป็นบทเรียนชีวิต ฉันก็เสียอะไรไปเยอะมากจนสภาพจิตใจไม่สามารถฟื้นกลับมาได้เลย.. รู้สึกเหมือนช่วงวัยยี่สิบต้นๆ ของฉันถูกทำลายไปเพราะจมูกแค่จุดเดียวนี้ จนเสียใจมากยิ่งมองรูปจมูกเก่าเท่าไร แล้วจมูกตอนนี้ยิ่งดูสวยและยิ่งพอใจมากเท่าไร ใจก็ยิ่งพังและเหมือนจะร้องไห้ แต่ฉันกำลังฝืนกลั้นไว้อยู่..

โพสต์อื่นในหมวดนี้