พอผ่าตัดแก้แล้วถึงได้รู้ว่าเป็นความโลภของฉันเอง

มันแบบว่า... หนักใจ? ความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไรดี จริงๆ นะ ตอนทำตาสองชั้นครั้งแรก... ไม่ค่อยรู้สึกว่าเป็นการผ่าตัดเท่าไหร่ เหมือนการรักษา? ทำแบบเบาๆ ไป... ก็คิดเหมือนกันว่าถ้าตอนนั้นมีชุมชนแบบนี้ ตอนนี้จะต่างออกไปไหม ที่นั่นก็ค่อนข้างดังในพื้นที่ และพังหนักมาก ตอนนั้นไม่รู้เลยว่าหมอที่ทำการแก้ไขกล้ามเนื้อตาได้ดีมีไม่มาก และไม่รู้ว่าผลข้างเคียงจะรุนแรงด้วย แน่นอนว่าเขาไม่ยอมรับว่าผิดพลาด แล้วบอกว่าเป็นเพราะอาการบวมของฉัน ฉันก็เลยอยู่แบบนั้นมา

หลังจากนั้นได้รู้จักชุมชนนี้ แล้วไปโซลเพื่อผ่าตัดแก้ด้วย แต่ก็ยังมีส่วนที่เสียดายอยู่ จริงๆ แล้วเขาทำให้ฉันมีตาที่เหมือนคนแล้ว... พอดูรูปเก่าๆ คือเหมือนกลายเป็นคนละคนจริงๆ สิ่งที่ใหญ่ที่สุดคือสีหน้าตอนมองกล้อง และเวลาคุยกับคนอื่นฉันไม่หลบตาคู่สนทนาแล้ว ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังอยากมีตาแบบคนอื่นที่ชั้นบางๆ ถึงสองข้างจะไม่สมบูรณ์แบบ แต่เข้ากันสัก 97%... อยากได้ตาแบบนั้นมากจริงๆ

ก็เลยรับ AS คุณหมอผู้อำนวยการก็บอกว่าถ้าต้องการก็ทำได้ และตั้งแต่ก่อนผ่าตัด ส่วนนั้นก็เป็นความเครียดสำหรับฉันค่อนข้างมากอยู่แล้ว... ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างยุบบวม แต่ไม่รู้ว่าเพราะเคยผ่าตัดแก้มาเยอะหรือเปล่า เลยพอมองออกคร่าวๆ ตาที่ฉันต้องการมันเป็นความโลภจริงๆ และระดับนี้คือดีที่สุดสำหรับฉันแล้ว นอกจากเกิดใหม่ ก็ไม่สามารถกลับไปเป็นตาแรกเริ่มก่อนศัลยกรรมได้เลย ก็แค่นั้นแหละ... จริงๆ ตอนนั้นน่าจะเป็นตาที่ธรรมชาติที่สุดแล้ว

เวลาเห็นคนอื่นเขียนว่าเป็นตาสองข้างไม่เท่ากัน กำลังลังเลเรื่องแก้ ฉันเองก็รู้สึกจริงๆ ว่าไม่คุ้มที่จะรับความเสี่ยง และเคยคอมเมนต์แบบนั้นไว้ด้วย แต่พอเป็นเรื่องของตัวเองก็กลับอ่อนไหวอีก สุดท้าย AS ครั้งนี้ก็ไม่ได้พัง แค่แน่นอนว่าไม่ได้ตาอย่างที่ฉันต้องการ แต่ก็เหมือนมีบางส่วนดีขึ้นอยู่บ้าง แทนที่จะใช้ชีวิตแบบคอยกังวลตลอด ฉันเลยคิดว่ารับ AS น่าจะถูกแล้ว... จริงๆ ถ้าบวมยุบแล้วยังแปลก ก็จะใช้ชีวิตแบบนี้แหละ ต่อให้โลภไปก็มีแต่ทำให้ผิวหนังเปลือกตาเสียหาย คงต้องใช้ชีวิตอย่างพอใจที่เขาทำให้ตาฉันดูเป็นตาคนแล้ว