ก่อนจะถอดจมูกออก ทุกคนที่ทำงานออฟฟิศอดทนกันยังไงบ้าง?

ฉันเสียใจมากที่ตัดสินใจทำจมูกแบบหุนหันพลันแล่น ทรงมันทำให้ท้อแท้มากและไม่เข้ากับฉันเลย… หน้าเดิมเคยดูอ่อนโยน แต่พอมีแค่จมูกที่ใหญ่ขึ้นและสูงขึ้น ก็เห็นแต่จมูกอย่างเดียว ความกลมกลืนทั้งหมดพังหมด เหมือนมนุษย์ต่างดาวเลย… ฉันไม่สามารถเชิดหน้าพกหน้าออกไปไหนได้เลย นี่ไม่ใช่แค่ช่วงจิตตกหลังผ่าตัด แต่มันเป็นเรื่องใหญ่จริง ๆ และฉันรู้สึกเหมือนจะป่วยทางจิต ทุกคนที่เป็นเหมือนฉัน ใช้ชีวิตทำงานกันยังไงบ้าง หรือมีใครที่อดทนกับสถานการณ์แบบนี้ได้ดี แล้วถอดออกได้สำเร็จบ้างไหม? อดทนต่อสายตาคนอื่นกันยังไง? ฉันต้องยอมรับชะตาแล้วทำเป็นหน้าหนาใช้ชีวิตไปหรือเปล่า ไม่ว่าฉันจะดิ้นรนแค่ไหน การที่ไม่สามารถถอดออกได้ทันทีตามที่ต้องการทำให้รู้สึกไร้พลังมาก ถึงนี่จะเป็นสิ่งที่ฉันเลือกเองและโทษใครไม่ได้ แต่รู้สึกเหมือนชีวิตพังไปแล้ว เสียเงินเปล่า เสียเวลาเปล่า เสียสุขภาพเปล่า… ในขณะที่คนอื่นกำลังก้าวไปข้างหน้า ทำไมฉันถึงถอยหลังอยู่คนเดียว ต้องอดทนยังไงดี จะใส่หน้ากากตลอดไปก็ไม่ได้ จริง ๆ แล้วทั้งวันฉันซึมเศร้า และคิดได้แต่เรื่องถอดจมูกออก งานก็ทำไม่ลง เริ่มหลีกเลี่ยงผู้คน ควรลาพักงานไหม… ถ้าหลบเลี่ยงหรือดูหงอ ๆ คนอื่นจะมองว่าแปลกกว่าเดิมไหม? หรือควรใช้ชีวิตเหมือนปกติไปเลย?

ก่อนจะถอดจมูกออก ทุกคนที่ทำงานออฟฟิศอดทนกันยังไงบ้าง?

โพสต์อื่นในหมวดนี้