พอผ่านไปหนึ่งเดือน อาการบวมใหญ่ๆ ส่วนใหญ่ก็ยุบลง และในที่สุดก็ถอดหน้ากากได้แล้ว ก่อนหน้านี้ดูเหมือนลิงและเหมือนตัวละครใน Avatar เลย (ตอนเช้ายังมีบวมนิดหน่อย) แต่ตอนนี้หลุดจากความรู้สึกแบบนั้นมาได้เยอะแล้ว การแสดงสีหน้าและการออกเสียงก็ดีขึ้นมากค่ะ ถึงอย่างนั้น ถ้าตั้งใจออกเสียงพวกเสียง “อู” “อี” ให้ชัดเป๊ะๆ ก็ยังรู้สึกเกร็งๆ และยังทำสีหน้าได้ไม่ตรงใจตัวเองเท่าไหร่ แต่ในการคุยในชีวิตประจำวันคือดูไม่ออกเลยค่ะ
อาจเพราะผ่านความลำบากมาเยอะ ช่วงนี้เลยรู้สึกสนุกกับการส่องกระจกด้วย เพิ่งผ่านมาแค่หนึ่งเดือนเอง แต่พอได้ยินคนรอบข้างบอกว่าผอมลงหรือดูเด็กลง ก็รู้สึกว่าได้ทำการรักษาด้วยเงินไปแล้วจริงๆ ความรู้สึกยังไม่กลับมา แต่พออาการบวมของเหงือกลดลงนิดหน่อย ก็รู้สึกเหมือนได้มีชีวิตขึ้นมาจริงๆ และอาจเพราะตอนกินไม่ได้ กระเพาะหดลง เลยกินไม่ค่อยเยอะ น้ำหนักก็ลด ส่วนหน้าดูอิ่มขึ้นจากการปลูกกระดูก เลยรู้สึกเหมือนได้ใบหน้าที่ดูเด็กลง ชอบมากค่ะ
ปีหน้าก็จะสี่สิบแล้ว อายุแบบนี้ถ้าดูเด็กลงก็ถือว่าดีแบบไม่มีเงื่อนไขเลย ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ น่าจะทำตอนอายุยี่สิบ ตอนที่ยังสวยๆ ไปเลย แต่ก็ถือว่าได้จบการบ้านตลอดชีวิตแล้ว ต่อจากนี้เลยตั้งตารอวันที่อาการบวมจะยุบลงไปอีกค่ะ งั้นรีวิวสัปดาห์ที่ 4 จบเท่านี้!