พูดตรงๆ เลยนะ จนถึงช่วงครบหนึ่งเดือน ฉันยังคิดอยู่เลยว่านี่มันใช่แล้วเหรอ แล้วก็ส่องกระจกวันละเป็นพันครั้ง เพราะรู้สึกเหมือนการฟื้นตัวหยุดนิ่ง จนเกือบเครียดหมกมุ่นไปเลย ช่วงนั้นมันไม่ง่ายจริงๆ นะ เพราะพักหนึ่งอะไรๆ ก็ไม่เป็นไปตามใจ อยากกินอะไรก็กินตามใจไม่ได้ หน้าบวมตุ่ยมาก แล้วก็กลัวว่าถ้าอาการบวมไม่ยุบจะทำยังไง.. คนอื่นบอกว่าดูเป็นธรรมชาติ แต่ทำไมในสายตาฉันมันยังดูไม่พอขนาดนี้... คิดว่าตอนนั้นฉันคงอ่อนไหวไปหน่อย...
ถ้าดูคร่าวๆ ช่วงประมาณหนึ่งสัปดาห์จะรู้สึกหนักๆ มาก แต่ตั้งแต่ประมาณ 3 สัปดาห์ บรรยากาศโดยรวมเหมือนเริ่มค่อยๆ เปลี่ยนไป และตั้งแต่ประมาณครบหนึ่งเดือน ความรู้สึกของโหนกแก้มที่เคยปูดออกมาก็ดูหายไปเยอะจริงๆ!! เมื่อก่อนเพราะโหนกแก้มด้านข้าง ใบหน้าดูเหมือนหักเป็นมุมคล้ายตัว ㄱ แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนเส้นหน้าลงมาเรียบเนียนเลย? ทุกครั้งที่ส่องกระจก พอเห็นว่าจุดที่เคยปูดออกมาและทำให้หน้าดูดุหายไปแล้ว ตอนนั้นถึงค่อยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย...
ฉันดูรูปเก่ากับหน้าตัวเองตอนนี้สลับกันไปมา แล้วรู้สึกจริงๆ ว่าเมื่อก่อนฉันเป็นแบบนี้นี่เอง มันรู้สึกแปลกใหม่และมีความหมายมาก... เมื่อก่อนแค่จะถ่ายรูปสักใบ ต้องเอาผมมาบังโหนกแก้มแล้วปรับมุมวุ่นวายสุดๆ แต่ตอนนี้ไม่มีแบบนั้นแล้ว เลยดีมาก
แน่นอนว่า ถ้าสภาพร่างกายยังไม่ดี ก็ยังมีบวมบ้าง และกว่าจะเข้าที่ 100% ก็คงต้องใช้เวลา แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกว่าคุ้มกับที่อดทนลำบากมาตลอด.... อ้อ ฉันผ่าตัดที่ ㅇㅇㄷ แล้วที่นั่นมีหลายคนที่ดูคล้ายกับฉัน เลยรู้สึกว่าเข้าใจกันมาก... การดูแลหลังผ่าตัดก็ดี และเป็นที่ที่ฉันพอใจที่ได้ไปทำมา~