ทำศัลยกรรมปรับโครงหน้าได้ 10 ปีแล้วนะ

ตั้งแต่เด็ก กรามเหลี่ยมมากๆ เป็นความเครียดของฉันสุดๆ และโหนกแก้มก็ใหญ่พอสมควรด้วย เลยเครียดมาก มาก มาก มากจริงๆ ดังนั้นฉันคิดว่าถ้าไม่ทำ คงลำบากไปตลอดชีวิต เลยรีบไปปรึกษาแล้วก็ผ่าตัดทันที เป็นเรื่องเมื่อ 10 ปีก่อนเลยจำไม่ค่อยได้ แต่ผลการผ่าตัดพอใจมากที่สุด ถ้าจนถึงตอนนี้ฉันยังมีกรามกับโหนกแก้มแบบเดิมอยู่ ฉันคิดว่าคงต้องคอยกังวลอยู่ตลอดว่าควรมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ไหม เมื่อก่อนคิดว่า ขอเถอะ อยากใส่เสื้อคอเต่า ตอนนี้ใส่เสื้อคอเต่าได้แล้ว อืม ใส่บ่อยด้วย การผ่าตัดคือ削มุมกรามออก เฉือนกระดูกออกบางๆ ตัดกล้ามเนื้อ แล้วตัดโหนกแก้มดันเข้าไปด้านในและยึดไว้ เพราะโหนกแก้มของฉันเดิมทีใหญ่มาก ด้านหน้าหูเลยยังมีกระดูกที่เหลืออยู่ ทำให้ปูดออกมา ผ่าตัดผ่านในช่องปาก เลยใช้ลิ้นกวาดไปตามเหงือกไม่ได้.. คงเย็บไว้ลึกเกินไป หลังผ่าตัด เวลาขยับเคี้ยวอะไรสักอย่าง หรือก็คือการเคลื่อนไหวเพื่อบดเคี้ยว จะรู้สึกเหนื่อย ใช้ชีวิตจนลืมไปว่าผ่าตัดมา แล้วพอไปทำฟันถ่ายเอกซเรย์ก็จะนึกขึ้นได้ แต่ฉันไม่ได้มีกรอบหน้าหรือความสวยแบบเปลี่ยนชัดเจนเหมือนคนอื่นๆ เวลาเห็นรูปคนที่สวยขึ้นชัดเจนจากการศัลยกรรมปรับโครงหน้าแล้วรู้สึกทึ่ง อาจเพราะเดิมทีหน้าฉันกว้างออกด้านข้างมากก็ได้.. ก่อนหน้านั้นก็ไม่สมมาตรหนักอยู่แล้ว แต่ไม่ได้แปลว่าพอผ่าตัดแล้วจะสมมาตรขึ้น อันนั้นน่าจะเพราะกระดูกสมมาตร แต่เป็นเพราะใบหน้าฉันเอง หน้าหย่อนคล้อยจากโหนกแก้ม? ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน เอาเป็นว่า พอกำจัดสิ่งที่ใหญ่มากๆ ออกไปแล้ว กลายเป็นคนธรรมดา เลยมีความสุขสุดๆ จบ.

โรงพยาบาลที่ถูกกล่าวถึง

โพสต์อื่นในหมวดนี้