ทำจมูกนี่ได้ออกกำลังกายเยอะจริงๆ..

เพื่อจะทำจมูกอันเดียวให้เสร็จ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเดินไปมากี่โรงพยาบาลแล้ว ได้ออกกำลังกายเยอะมาก...เยอะจริงๆ.. เดิมทีสันจมูกก็ต่ำจนรู้สึกน้อยใจอยู่แล้ว แต่พอมองหน้าตรงก็ให้ความรู้สึกจมูกปลายใหญ่แบบเล็กๆ ชัดมาก เลยเครียดมากแค่ไหนก็ไม่รู้ ตอนแรกฉันคิดว่าจมูกประมาณนี้ก็ไม่แย่นะ แต่ช่วงนี้ไปเที่ยวกับแฟนของเพื่อน เพื่อนของแฟน และคนอื่นๆ อีกหลายคน แล้วมีเพื่อนคนหนึ่งที่เสียมารยาท ไม่รู้ว่าเพราะเมาหรือเปล่า พูดออกมาหมดทั้งเรื่องที่ควรพูดและไม่ควรพูดเลย ตอนแรกเขาบอกว่าดูด้านข้างแล้วไม่ได้คิดอะไร แต่พอดูหน้าตรงแล้วเหมือน Ralph จาก Wreck-It Ralph เวอร์ชันมินิ ตอนนั้นฉันคุมสีหน้าไม่ได้จริงๆ ท้ายๆ เขาก็พูดว่าอะไรประมาณว่าน่ารักนะ แต่ตอนนั้นความรู้สึกฉันพังเละไปแล้ว ไม่อยากทำให้บรรยากาศเสีย ก็เลยแค่หัวเราะไป พอกลับบ้านมาคิดดูแล้วมันน่าเหลือเชื่อมาก ฉันเล่าให้เพื่อนฟังและก็ได้รับคำขอโทษแล้ว.. แต่หลังจากนั้นพอส่องกระจกทีไร ก็เห็นแต่จมูกอย่างเดียว จนไม่อยากส่องกระจกเลย เดิมทีก็กังวลเรื่องสันจมูกอยู่แล้ว พอมาเติม Ralph เข้าไปอีกหนึ่งช้อน ก็เลยรู้สึกว่าต้องผ่าตัดจมูกแล้วล่ะ ฉันระดมคนรู้จักรอบตัวทั้งหมดให้ช่วยหาโรงพยาบาล แล้วก็ไปปรึกษามา ตอนแรกตอนหาโรงพยาบาล คนอื่นบอกว่าต้องดูสัก 10 ที่หรือ 5 ที่ ฉันก็คิดว่ามันเกินจริงไปหรือเปล่า แต่พอไปปรึกษามาแล้วก็รู้สึกว่าต้องไปประมาณนั้นจริงๆ ไม่มีโรงพยาบาลที่ถูกใจเลย แถมเอาแต่แนะนำให้ทำโน่นนี่ เลยตัดแม้แต่โรงพยาบาลที่รีวิวดีๆ ออกหมด ตอนแรกที่ไปปรึกษาที่ Luho ก็ไม่ได้คาดหวังอะไร แต่ทั้งผู้จัดการให้คำปรึกษาและผู้อำนวยการแพทย์ไม่ได้ยัดเยียดอะไรมาก และพูดเฉพาะการผ่าตัดที่จำเป็นเท่านั้น แล้วก็ชี้จุดที่ฉันคิดว่าไม่โอเคพอดี พร้อมบอกว่าถ้าผ่าตัดตามนี้ น่าจะได้ทรงจมูกที่เป็นธรรมชาติและสวย ฉันเลยบอกว่าจะลองคิดดูก่อนแล้วออกมา หลังจากนั้นก็ไปดูโรงพยาบาลอีกหลายที่ แต่ไม่มีที่ไหนถูกใจเป็นพิเศษ สุดท้ายเลยกลับไป Luho อีกครั้งเพื่อปรึกษา และวางเงินจองไปด้วย จนถึงวันก่อนผ่าตัดก็ยังไม่มีความรู้สึกตื่นเต้นว่าจะผ่าตัดเลย วันผ่าตัดเลยเกือบไปสาย.. พอขึ้นไปนอนบนเตียงผ่าตัดแล้วถึงเริ่มตื่นเต้น บนเตียงผ่าตัดมีสารพัดความคิดผุดขึ้นมา แต่ก็บอกตัวเองว่าเชื่อผู้อำนวยการแพทย์เถอะ แล้วก็หลับ..ตา..ลง หลังผ่าตัดเสร็จ ฉันตั้งใจไม่ส่องกระจก เพราะกังวลว่าถ้าออกมาแปลกจะทำยังไง แล้วพอตอนเย็น จะไปห้องน้ำ เลยเหลือบเห็นกระจกแวบหนึ่ง ปรากฏว่าตากับจมูกบวมเป่งจนกลายเป็นสองเท่า ตอนนั้นช็อกมากจริงๆ คิดว่าพังแล้ว พังแน่ๆ แต่ฉันเดินเล่นสม่ำเสมอ แล้วก็ตั้งใจกินของที่ดีต่อการลดบวม พอถึงตอนถอดเฝือก อาการบวมก็ยุบไปมากแล้ว ความรู้สึกจมูกปลายใหญ่ที่ฉันกังวลหายไปหมด ปลายจมูกก็ดูเป็นธรรมชาติขึ้นมา สันจมูกก็มีแล้ว เลยพอใจมากจริงๆ ลึกๆ ยังรู้สึกขอบคุณผู้ชายคนนั้นด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีเขา ฉันจะตัดสินใจผ่าตัดได้เหรอ? ตอนนี้ผ่านมานิดหน่อยเกินหนึ่งเดือนแล้ว และดูเป็นธรรมชาติมากกว่าตอนถอดเฝือกอีก เลยพอใจ พอใจ พอใจมากสุดๆ~ ขอบคุณค่ะ ผู้อำนวยการแพทย์คิมจุนยอง~~