ฉันผ่าตัดด้านข้างร่องใต้จมูกกับมุมปากมาครบ 1 ปีแล้ว.... อยากตายเพราะแผลเป็น.....

รูปนี้คือรอยมีดที่ยังเหลืออยู่บนริมฝีปากของฉันตอนนี้ค่ะ.....เป็นรูปด้านซ้าย ด้านขวา และรูปสุดท้ายคือรูปวันผ่าตัดประมาณเดือนกรกฎาคม 2017 ฉันทำผ่าตัดลดร่องใต้จมูกด้านข้างและยกมุมปากเมื่อเดือนกรกฎาคมปีที่แล้ว ตอนปรึกษาครั้งแรก ผู้จัดการปรึกษาบอกฉันว่า “ที่เราเป็นโรงพยาบาลไร้แผลเป็นค่ะ จะไม่เกิดแผลเป็น และต่างจากโรงพยาบาลอื่น เรามีชื่อเสียงว่าเป็นโรงพยาบาลไม่มีแผลเป็น คุณ 00 ถ้าผ่าตัดแล้วจะดูเด็กลงและสวยขึ้นค่ะ........ ตอนแรกจะแดง แล้วค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีขาว แล้วก็หายไป ถ้านานก็ใช้เวลา 6 เดือน ถ้าเร็วบางคนใช้เวลา 2 เดือนก็มีค่ะ” แต่....ตอนนี้ผ่านไป 1 ปี สิ่งที่เหลือกับฉันมีแค่แผลเป็น......เรื่องดูเด็กลงเป็นไปไม่ได้เลยค่ะ,....เฮ้อ.....ฉันใช้ชีวิตแต่ละวันด้วยความเครียดอย่างหนักและน้ำตา ซ่อนตัวอยู่มา 1 ปี แล้วมันทรมานมากจนอย่างน้อยก็ลองโพสต์ข้อความนี้......ฉันเข้ารับการรักษาอย่างสม่ำเสมอเป็นเวลา 1 ปี และรับเลเซอร์กับฉีดยาสัปดาห์ละครั้ง ฉันทนเข็มฉีดเนื้อแผลเป็นที่เจ็บปวดนั้นมาได้....ทุกครั้งที่เข็มฉีดยาแทงเข้ารอบริมฝีปากของฉัน น้ำตาก็ไหลพราก,,,,ความเจ็บปวดที่ทนไม่ไหว... เจ็บปวดและทรมานมากจนมีบางเดือนไม่ได้ไปด้วยซ้ำ ฉันแค้นผู้จัดการมาก ต่างจากที่พูดไว้ ผ่านไป 6 เดือนแผลเป็นของฉันก็ไม่หาย ตอนแรกจะแดง แล้วเปลี่ยนเป็นขาว และหายไปภายใน 6 เดือน ถ้านานก็ถึง 6 เดือน ส่วนคนที่สั้นก็หายภายใน 2 เดือน.......คำพูดที่เคยพูดไว้ต่างจากเรื่องที่ได้ยินอย่างสิ้นเชิง แต่แผลเป็นที่ริมฝีปากของฉันไม่หายมา 1 ปีแล้ว แถมบริเวณที่ฉีดเข็มเนื้อแผลเป็น เนื้อยังยุบเป็นหลุมด้วย......ฉันอดทนเข้ารับการรักษามา 1 ปี ไม่สามารถรอต่อไปได้อีกแล้ว จึงคุยกับทางโรงพยาบาล โรงพยาบาลบอกว่าจะช่วยสนับสนุนค่ารักษาในวันที่ครบ 1 ปี.....ค่ะ.....ดีค่ะ.....ฉันเลยไปหาหลายโรงพยาบาล....หมดอาลัยตายอยาก........ทั้งโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยและคลินิกศัลยกรรมเอกชนบอกฉันว่า..........ผ่านไป 1 ปีแล้ว ถ้าเป็นสภาพนี้...ต่อให้ผ่าตัดลบรอยแผลเป็นก็ไม่สามารถดีขึ้นได้.....ต้องใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอดชีวิต.... นี่คือคำวินิจฉัยที่ออกมา......อยากตายค่ะ.......ฉัน....จะใช้ชีวิตทั้งชีวิตแบบนี้ได้ยังไง? ฉันเป็นผู้หญิง และยังไม่ได้แต่งงานด้วย..............อยากย้อนเวลากลับไปเมื่อ 1 ปีก่อน...............ต่อไปจะทนยังไง.............จะใช้ชีวิตยังไง.......ฉันเคยอยากออกไปสู่โลกภายนอก แต่ตอนนี้ไม่ออกจากบ้านเลยด้วยซ้ำ......ทรมานมากค่ะ.....ความหวังหายไปแล้ว...สำหรับฉัน....