3 ชั่วโมงก่อน-หลังจากนั้น..ผ่าตัดเสร็จแล้วค่ะ ^^

ฉันคือ Yaong ที่เมื่อกี้เขียนโพสต์ว่า 3 ชั่วโมงก่อน..ค่ะ ตอนนี้เพิ่งมาเขียนรีวิว...ตอนนี้..ผ่านไป 5 ชั่วโมงแล้วหลังผ่าตัดเสร็จ.. ในเมื่อฉันได้ผ่าตัดด้วยความช่วยเหลือจากชุมชนนี้ ฉันก็จะตั้งใจลงรีวิวและลงรูปเหมือนกันค่ะ^^ ลงรูปไว้ในห้องรูปแล้ว.. ไปโรงพยาบาลที่ชินชนค่ะ รถติดมากจนฉันร้อนใจสุดๆ พ่อเลยเหยียบเต็มที่ ทำให้ไปถึงก่อนเวลา 30 นาที..แต่ทุกคนกำลังกินข้าวอยู่..เลยบอกให้ไปกินข้าวแล้วค่อยกลับมา..ฉันกับแม่เลยตกลงกันว่าจะกินให้ง่ายที่สุด กินคิมบับกับต็อกบกกี แล้วกลับไปโรงพยาบาล เขียนใบยินยอมผ่าตัด แล้วเข้าไปในห้องผ่าตัด..แคบกว่าที่คิดและบรรยากาศสงบ(?) ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยไปโรงพยาบาลแบบจริงจังเลย...ตอนแรกที่นอนลง เพราะได้ยินมาบ่อยมากว่าถ้าเกร็งจะบวมสุดๆ ในใจเลยเอาแต่บอกตัวเองว่า “ผ่อนคลาย~ผ่อนคลาย~”...เสียงวิทยุเบามาก เลยเกือบจะบอกให้ช่วยเพิ่มเสียงหน่อย.......แต่ก็ถอดใจ แล้วเริ่มออกแบบ..ตอนฉีดยาชาก็พอทนได้ค่ะ...เขาถามว่า “เจ็บไหม?” ฉันตอบว่า “ไม่ค่ะ..” คุณหมอเลยพูดว่า “แล้วทำไมร้องไห้ล่ะ?” โอ้โห..ฉันเห็นมีของเหลวไหล เลยนึกว่า...เป็นยาฉีดเหรอ? ที่แท้เป็นน้ำตาค่ะ..ร้องไห้โดยไม่รู้ตัว.ㅡ แล้วไม่นานก็เริ่มผ่าตัด แปลกมากที่ไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ..ฉันไม่เคยโดนยาชา/ยาสลบมาก่อน เลยกังวลแบบโง่ๆ มากว่าถ้ายาไม่ออกฤทธิ์แล้วรู้สึกชัดเจนจะทำยังไง...พอเริ่มคิดว่าการผ่าตัดราบรื่นกว่าที่คิด...ฉันลืมตาและลุกขึ้นหลายครั้ง...แต่ได้ยินเสียงถอนหายใจของคุณหมอกับพี่พยาบาล;;; และบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความกังวล..“ข้างนี้สูงเกินไปค่ะ..ต่างกันเยอะเลย..” ทุกครั้งที่พยาบาลพูดกับคุณหมอหนึ่งประโยค ฉันเหมือนไปๆ มาๆ ระหว่างสวรรค์กับนรก..คิดว่าอยากหลับไปเลยจะได้ไม่ได้ยิน.....ยิ่งไม่สบายใจขึ้นเรื่อยๆ แถมเวลายังยาวขึ้นอีก....อยู่ตั้งแต่รายการวิทยุตอนบ่ายสองเริ่มจนจบเลย;;;; ตอนหลัง...คุณหมอกับพยาบาลพูดว่า..“ตาสวยนะ..” ฉันถึงค่อยหลุดออกมาจากหนองแห่งความสิ้นหวัง...ระหว่างผ่าตัดเขาชวนคุยตลอด แต่ฉันเครียดมากเลยตอบสั้นๆ ตลอด;;; ผ่าตัดเสร็จแล้วนอนอยู่ประมาณสิบนาที จากนั้นได้เจอแม่..แม่หัวเราะแบบพูดไม่ออก..ถามว่าทำไมทำใหญ่ขนาดนี้..พยาบาลปลอบว่า ต้องทำประมาณนี้ถึงจะไม่กลายเป็นตาสองชั้นหลบใน แล้วจากตรงนี้จะเล็กลงครึ่งหนึ่ง...ฉันรวบรวมความกล้ามองกระจก..“แม่..ทำยังไงดี...” รู้สึกจริงๆ ว่าหรือเขาเล่นอะไรกับตาฉันหรือเปล่า..แต่..พอกลับมาบ้าน ประคบ แล้วก็มองซ้ำๆ..คงประมาณร้อยครั้ง ก็เริ่มชินในแบบของมันค่ะ..ดูรูปแล้วช่วยประเมินหน่อยนะคะ;; เพิ่งผ่านไปวันเดียว แต่เมื่อไหร่ถึงจะดูเป็นธรรมชาติ,...กังวล กังวล.. โอ๊ย..เขียนไม่หยุดเลย ไม่รู้ว่าหน้าหลังเข้ากันไหม..ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่คอมเมนต์ให้กำลังใจฉันเมื่อกี้จริงๆ นะคะ..ขอให้สว~ยขึ้นกันอีกนะคะ ^^