ตอนผ่าครั้งแรก มุมด้านข้างก็โอเคนะ แค่เขาทำให้คอลัมเมลลาที่เดิมปกติดีของฉันยุบลง.. แล้วมองจากด้านหน้าก็ดูบานนิดหน่อย ถ้าไม่โลภมากก็ไม่ได้รบกวนใจมาก เลยใช้ชีวิตไปแบบพอทนได้ แต่พอผ่านไป 7-8 ปี จมูกก็ค่อยๆ เบี้ยวไปทางซ้าย อาการคัดจมูกกับโรคจมูกอักเสบก็หนักขึ้น และเพราะมันเบี้ยว ฉันเลยเงยหน้าไม่ได้ ต้องรีบแก้จมูกให้เร็วที่สุด แต่ตอนผ่าครั้งแรกได้แผลใจมาเยอะมาก เลยตัดสินใจไม่ได้..
ฉันเดาว่าครั้งแรกของฉันน่าจะเป็นหมอรับจ้างทำให้ รู้จักแบบที่วางยาสลบหลายคนไว้ล่วงหน้า แล้วหมอเดินไปมาระหว่างห้องผ่าตัดเพื่อทำเคสใช่ไหม? รู้สึกเหมือนฉันโดนแบบนั้นเป๊ะ ตอนนั้นเพื่อนไปด้วย ได้ยินว่าระยะเวลาผ่าตัดเกินไปนานมาก คนที่เข้าไปช่วงเวลาใกล้ๆ กันออกมากันหมดแล้ว แต่มีแค่ฉันที่ยังไม่ออกมา เพื่อนเลยไปถามที่เคาน์เตอร์ด้วย พอตื่นขึ้นมา ปรากฏว่าฉี่ราดกางเกงด้วยซ้ำ เสียงก็ไม่ออก กว่าจะเรียกพยาบาลได้แทบแย่ แต่เขาไม่ตอบและเดินผ่านไปแบบไม่ใส่ใจเลย.... ตอนนั้นคิดจริงๆ ว่า อ่า ฉันจะตายแบบนี้เหรอ.. ฉันลืมความกลัวตอนนั้นไม่ได้เลย แล้วหลังผ่าตัดเขาต้องคอยปลุกไม่ให้หลับใช่ไหม? แต่ฉันหลับอยู่เฉยๆ และถูกปล่อยทิ้งไว้... บ้ามากจริงๆ
แถมในห้องพักฟื้น เขาไม่ให้ผู้ดูแลของฉันเข้าไป แต่กับคนจีนที่ผ่าตัดอยู่ข้างๆ นี่ดูแลดีเหลือเกิน ครอบครัวใหญ่ทั้งบ้านเข้ามา แล้วพูดภาษาจีนเจื้อยแจ้ว ยังชะโงกข้ามม่านมามองฉันด้วย เหมือนกำลังดูสัตว์ในสวนสัตว์
หลังจากนั้นฉันรวบรวมความกล้าตัดสินใจทำครั้งที่ 2 แล้วไปเดินปรึกษาหลายที่ เขาเรียก 9-10 ล้านวอน สรุปคือจมูกฉันต้องแก้ถึงข้างใน ฉันตัดสินใจครั้งใหญ่มากจริงๆ และได้ทำครั้งที่ 2 หลังผ่านไป 10 ปี ทำที่โรงพยาบาลที่มีแพทย์เฉพาะทางหูคอจมูก และเหตุผลที่ตัดสินใจที่นี่ก็เพราะเขามั่นใจว่าสามารถแก้ความเบี้ยวได้สมบูรณ์แบบ! รวมถึงอาการคัดจมูกด้วยแน่นอน
ตอนนี้ผ่าตัดมาเข้าปีที่ 2 แล้ว ถ้าพูดแค่ข้อสรุปก็คือ เบี้ยวอีกแล้ว^^ ฉันทำแบบไม่ใส่วัสดุเสริม รูปทรงเลยไม่เรียบ สองข้างต่างกันมาก ตรงกลางสันจมูกยุบฮวบลงไปจนต้องฉีดฟิลเลอร์ไว้.. แล้วจมูกก็ยังคัดอยู่... ใช้เงินไปเกือบสิบล้านวอน แต่ตอนนี้ก็แค่ยอมแพ้แล้ว ทรงก็ดูยาวขึ้นกว่าก่อน แต่ความเบี้ยวกับคอลัมเมลลายุบก็แก้ไม่ได้อยู่ดี ฉันยังต้องไปทำเลเซอร์เป็นการดูแลหลังผ่าตัด แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ไป เพราะทำใจเห็นหน้าหมอไม่ได้ อยากไปถามให้ชัดว่าทำไมถึงสัญญาในสิ่งที่รักษาไม่ได้ และอยากได้เงินคืน แต่ก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะชนะโรงพยาบาลได้ แค่คิดว่าต้องขึ้นเสียงก็เหมือนจะเสียสติแล้ว
คนแบบฉันคงมีเยอะแน่ๆ... ถ้าแก้ไม่ได้ แล้วตอนปรึกษาทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้น? ทำไมก่อนกับหลังผ่าตัดถึงต่างกันขนาดนี้ นั่นแหละที่ฉันจะพูด ถ้าในชีวิตฉันบังเอิญต้องมีครั้งที่ 3 ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเชื่ออะไรและเลือกยังไง... ไม่รู้แล้ว เฮ้อ เบื่อมาก
ยังไงก็ตาม...... ข้อความที่ฉันอยากบอกคือ ถ้าไม่ใช่จมูกเชิดหรือจมูกชมพู่ใหญ่มาก ก็อย่าไปแตะมันเลย........ ถ้าได้ประมาณนั้นก็ใช้ชีวิตด้วยความขอบคุณเถอะ ถ้าย้อนเวลาได้ ฉันจะไม่ผ่าตัดเด็ดขาด.... ภายนอกอาจดูโด่งขึ้นนิดหน่อยก็จริง แต่ข้างในพังลงเป็นแค่เรื่องของเวลา และการหดรั้งยังไงก็ต้องมา แค่ช่วงเวลาที่เกิดขึ้นต่างกันไปในแต่ละคน ก่อนผ่าตัด ฉันมีจมูกธรรมดาที่ไม่มีอะไรให้ติเลย แต่พอเอามีดไปแตะ ก็พังได้ขนาดนี้...
คนที่ผ่าตัดมา รวมถึงฉัน จะสามารถรักษาจมูกตอนนี้ไว้โดยไม่เสียรูปไปจนถึงวัย 50, 60 ได้ไหม? ไม่มีทางเลย โรงพยาบาลไม่บอกหรอก ตอนผ่าตัด ฉันก็คิดว่าแก่ไปแล้วจะเป็นอะไรไป.. แต่ปัญหามาเร็วกว่าที่คิด และตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าร่างกายของฉันจะทนการผ่าตัดแก้ได้ไหม!
ทุกคนขอให้มีวันที่มีความสุขนะ!!!! ฉันลองเขียนเพื่อป้องกันไม่ให้มีคนที่สองแบบฉัน! ระวังเป็นหวัดนะคะ~