หลังผ่าตัดเมื่อวาน..

ตื่นมาก็มาเขียนโพสต์เลยค่ะ เมื่อวานก็พอจะเขียนได้ แต่ไม่ใช่ว่าเจ็บนะคะ แค่ร่างกายเหนื่อยจนไม่อยากทำอะไร เลยไม่ได้เข้ามาในชุมชนนี้ด้วยซ้ำ ฉันทำที่ ㄱㅀ ค่ะ วันศุกร์ทำจมูก แล้วเมื่อวานทำโหนกแก้มกับกราม บอกเลยว่าผ่าตัดจมูกกับศัลยกรรมปรับรูปหน้าเทียบกันไม่ได้จริง ๆ อาจเป็นเพราะดมยาสลบทั้งตัวก็ได้ จริง ๆ ไม่ได้เจ็บ แต่ร่างกายค่อนข้างล้า เริ่มผ่าตัดประมาณ 10:30 น. ที่ห้องพักผู้ป่วยฉันได้รับยากล่อมประสาท (แต่นั่นน่าจะเป็นยาสลบ) ฉันจำไม่ได้ว่าเดินไปห้องผ่าตัดเอง แต่ได้ยินว่าพอเข้าไปในห้องผ่าตัดแล้วเห็นว่าอาจารย์หมอพัค*โฮที่เดิมจะเป็นคนผ่าตัดให้ไม่อยู่ และมีอาจารย์หมอจอง**อยู่แทน ฉันก็เอาแต่ตามหาหมอที่เดิมจะรับผิดชอบฉันค่ะ ขนาดสติแบบนั้น ยังเหมือนตามหาแฟนอะไรสักอย่าง.. ยังไงก็ตาม การผ่าตัดฉันได้รับจากอาจารย์หมอพัค**ค่ะ ตอนฟื้นจากยาสลบ ฉันนอนอยู่บนเตียงในห้องผ่าตัด ฉันเลยบอกว่าตื่นแล้ว รีบพาไปห้องพักผู้ป่วยเถอะ แล้วก็ถูกย้ายไปห้องพัก ผู้หญิงที่ทำแค่โหนกแก้มซึ่งออกมาก่อนฉันเข้าผ่าตัด ตอนนั้นตื่นเป็นปกติและเดินไปเดินมาแล้วค่ะ ส่วนฉันยังมึน ๆ และรู้สึกอึดอัดไม่ชอบแบบที่อธิบายไม่ถูกจริง ๆ แล้วก็หลับไปอีก พอลืมตาอีกครั้ง อีกคนหนึ่งทำแค่กรามและกำลังลำบากเหมือนฉันอยู่ หัวอกเดียวกัน...อืม.... ไม่นานพี่พยาบาลก็เข้ามาแจกกระเป๋าให้คนละใบ ข้างในมีน้ำยาบ้วนปากในขวดน้ำเกลือขวดใหญ่กับซองยาหลายซอง พี่เขาอธิบายให้ฟัง ให้แผ่นประคบเย็น และบอกข้อควรระวังเกี่ยวกับสายรัดหน้า จากนั้นก่อนกลับบ้าน คุณหมอทั้งหลายก็มาเช็กคนไข้ของตัวเองทุกคน ดูแลแม้แต่คนไข้ที่ตัวเองไม่ได้ผ่าตัดให้ หมอวิสัญญีก็มาถามว่าเป็นยังไงบ้าง ยังไงก็ต้องยอมรับเรื่องความเอาใจใส่ของโรงพยาบาลค่ะ โดยเฉพาะฉัน หมอพากลับไปที่ห้องผ่าตัดอีกครั้ง คลายผ้าพันกดทับกับสายรัดหน้าให้ แล้วให้ฉันลองจับกรามกับโหนกแก้ม ฉันกังวลเพราะรู้สึกว่าตัวเองบวมเอิกเกริกอยู่คนเดียวมากกว่าคนที่ทำโหนกแก้มหรือกราม แต่จริง ๆ เป็นเพราะใส่ผ้าก๊อซไว้เยอะในสายรัดหน้า ไม่ได้บวมมากขนาดนั้น แต่ยังไงพอเอามือจับโหนกแก้มใต้ตา มันหายไปแล้วค่ะ รู้สึกแปลกมาก ตอนนั้นอารมณ์ดีขึ้นนิดหนึ่งค่ะ แล้วหมอก็ให้ดูชิ้นกระดูกกรามที่ตัดออกมา เคยบอกว่ากระดูกกรามของฉันเป็นกระดูกที่ม้วนเข้าไปด้านใน ถึงผลจากด้านหน้าอาจไม่ได้มาก แต่ตัวกระดูกเองใหญ่ ซึ่งพอเห็นจริง ๆ ก็ใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับของคนอื่นค่ะ หลังจากเช็กเสร็จแบบนั้น เขาบอกว่ากลับบ้านได้แล้ว ฉันเลยค่อย ๆ เปลี่ยนเสื้อผ้า เรียกแท็กซี่ แล้วกลับบ้านค่ะ อาจเพราะทำทั้งโหนกแก้มกับกรามสองอย่าง เลยกินเองด้วยช้อนลำบาก ฉันนอนเหมือนคนรอให้ลูกพลับตกจากต้นพลับ แค่อ้าปากนิดเดียว แม่ก็ป้อนโจ๊กเข้ามาทางรูนั้นค่ะ แล้วก็กินไอศกรีมกับเครื่องดื่มเยอะอยู่ค่ะ เขาบอกว่าการบ้วนปากบ่อย ๆ สำคัญที่สุด เลยตั้งใจบ้วนปากอยู่ค่ะ เรื่องบวม ดูจากที่ตาสองชั้นข้างหนึ่งกลับมาแล้ว น่าจะดีกว่าเมื่อวาน แต่ก็ยังไม่แน่ใจค่ะ รูปถ่ายตอนนี้ยังมีสายรัดหน้า แล้วจมูกก็มีกเฝือกจนดูทรงไม่ออก ถ้าถอดพวกนี้ออกบ้างแล้วจะค่อยอัปโหลดนะคะ เขียนยาวแบบไม่มีลำดับมากไปหน่อย ยังเหมือนสติไม่เต็มร้อย...