คางกับโหนกแก้ม วันที่ 68..^^;

ผ่านไปสองเดือนแล้วนะคะ...^^ ฉันไปนวดหลังจากไม่ได้ไปหลายเดือนค่ะ คนที่จำรีวิวของฉันได้ก็คงจะรู้.. นอกจากแม่กับพ่อแล้ว คนเดียวที่ฉันบอกเรื่องผ่าตัดให้รู้.. ก็คือพี่สาวร้านนวดนั่นเอง..^^ พี่คนนั้นบอกว่าชอบใบหน้าสมัยก่อนที่คมและดูฉลาด.. ตอนนี้กลมและอวบเกินไป.. ถึงจะดูน่ารักและเด็กลงก็เถอะ..แต่น่าเสียดาย.. เธอมักพูดแบบนั้นอยู่เสมอค่ะ เมื่อวาน...พี่ที่กำลังจับหน้าฉันอยู่.. “อืม..มุมหายไปจริงๆ นะ?” เธอพูดแบบนั้นค่ะ,,, ก็แน่นอนสิคะ..ก็ก削ออกไปแล้วนี่..พูฮาฮา.. แล้วเธอก็ค่อยๆ นวดให้อย่างระมัดระวัง โหนกแก้มก็ทำอย่างระวังด้วยค่ะ.^^ พอนวดเสร็จแล้วลุกขึ้น.. พี่เขาพูดขึ้นมาหนึ่งประโยคค่ะ.. “เปลี่ยนไปจริงๆ นะ..ว้าว...บวมก็ดูยุบแล้วด้วย..” จริงๆ แล้ว..เมื่อวานเป็นครั้งแรกที่พี่เขาเห็นฉันรวบผมขึ้นทั้งหมด เธอตกใจค่ะ “หน้าดูนุ่มนวลขึ้นจริงๆ เรียวขึ้นด้วย เล็กกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะ....ดีจังนะเธอ..” พูฮาฮา.. รู้สึกดีค่ะ ตอนผ่านไปประมาณหนึ่งเดือน.. ฉันคิดเองว่าเกือบยุบหมดแล้ว.. (แน่นอนว่าคนที่เห็นก็ยังล้ออยู่เรื่อยๆ ว่าหน้ายังป่องอยู่ค่ะ) แต่มันก็ยังยุบลงเรื่อยๆ ค่ะ.. ตอนนี้ก็ยังยุบอยู่.. ยังมีคนบอกว่าดูอวบกว่าเมื่อก่อนอยู่ค่ะ.. อืม.. ตอนนี้ก็ผ่านไปได้ดี ไม่มีปัญหาอะไรเป็นพิเศษ.. เนื้อแผลเป็นในปากก็ค่อยๆ ชาน้อยลง.. กินไม่เลือกเลย ของแข็งก็กินค่ะ.. (คนที่เพิ่งผ่าตัดมาอิจฉาใช่ไหม? อิจฉาใช่ไหม?) วิ่งไปวิ่งมา..อืม..ก็ประมาณนั้นค่ะ...^^ อ้อ..แก้มห้อย~! จนถึงตอนนี้ยังไม่มีค่ะ..^^ ก็ยังคงเขียนยืดยาว..เรียบเรียงไม่ค่อยได้..ㅡㅡ;;; ขออภัยด้วยนะคะ~ เฮ้เฮ้ งั้นไว้เจอกันใหม่นะคะ~ ^^

โพสต์อื่นในหมวดนี้