บ่นไปเรื่อย..บ่นไปเรื่อย..

แค่รู้สึกหดหู่น่ะค่ะ.. อยู่ๆ ก็คิดขึ้นมาว่า..ฉันทำศัลยกรรมไปทำไมกันนะ? จริงๆ แล้วฉัน...ใช้ชีวิตมาโดยไม่ได้ไม่พอใจตาตัวเองมากขนาดนั้น.. ถึงจะเป็นคนที่มีไขมันบนเปลือกตาค่อนข้างเยอะ แต่ตาสองชั้นหลบในก็ชัดกว่าคนอื่น..ยังไงก็ตาม ในแบบของฉัน..ก็พอใจอยู่.. แล้วพอขึ้นปีสุดท้าย...สมัครงานรอบครึ่งปีหลัง ก็ถูกบริษัทปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า.. เด็กที่เกรดกับใบรับรองสู้ฉันไม่ได้..แค่หน้าตาสวย ก็ได้เข้าบริษัทใหญ่ๆ อย่างสง่าผ่าเผย... เลยรู้สึกหดหู่มากค่ะ ฉันจึงตัดสินใจผ่าตัด ด้วยความคิดว่าถ้าอย่างน้อยตาโตขึ้น..อาจจะดีขึ้นบ้าง ที่บ้านคัดค้านหนักมาก..แล้วสุดท้ายฉันก็ทำให้แม่ถึงกับน้ำตาไหล แล้วไปผ่าตัดจนได้ แม่ฉันเป็นคนขี้กังวล กลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไป..เลยบอกว่าถ้าจะทำทั้งที ก็ให้ไปทำที่โซล ฉันแทบจะอยู่ในชุมชนนี้ทุกวัน ค้นหาข้อมูลหลายๆ ที่ แล้วไปทำที่คลินิกค่อนข้างดังแห่งหนึ่งในอัพกูจอง.. แต่ได้ยินว่าที่นั่นดังเรื่องวิธีเย็บ埋ไหมมากกว่า จริงๆ เลยลังเลนิดหน่อย..แต่ก็เชื่อคุณหมอค่ะ กรีดตาสองชั้นกับเปิดหัวตา.. แต่..ยิ่งเวลาผ่านไป ก็ยิ่ง...แปลกๆ.. ฉันทำวันที่ 23 ธันวาคม ตอนนี้ก็เกินสองเดือนแล้ว.. บวมมากจริงๆ และตาข้างหนึ่งเส้นชั้นตาก็สั้นด้วย.. เมื่อวานไปสัมภาษณ์งาน แล้วไหนๆ ก็ไปโซล เลยแวะไปที่คลินิก ผู้จัดการที่ตอนทำผ่าตัดครั้งแรก..พูดประจบสารพัด จริงๆ นะ พอไปถึง..ชาเขียวสักแก้วยังไม่ให้เลย ทั้งที่ตรงหน้าคนอื่นๆ มีแก้วเปล่าวางอยู่กันหมด... ได้พบหมอสัก 2 นาทีหรือเปล่า? ฉันบอกว่าตาตึง เขาบอกว่าจนถึง 3 เดือนก็เป็นแบบนี้ แล้วก็บอกว่า..พอยุบแล้วจะดีขึ้น รู้สึกว่างเปล่ามากค่ะ.. แล้วพอกำลังจะกลับบ้าน เขาบอกให้ถ่ายรูป ฉันถามว่าไม่ถ่ายไม่ได้เหรอ.. เขาบอกว่าพวกเขาจะโดนดุ..ให้ตายเถอะ ฉันก็อดทนค่ะ เลยไปพิงผนัง เขาบอกว่ากล้องแปลกๆ..บอกว่าภาพเบลอ..แล้วถ่ายรูปประมาณ 10 ครั้ง ㅡ.ㅡ เวลาถ่ายรูปยังมากกว่าเวลาปรึกษาอีก..แล้วยังทำท่ามั่นใจมาก.. ตอนเดินออกมา น้ำตาก็ไหล ฉันไม่ใช่สื่อโฆษณาของพวกเขาสักหน่อย ฉันมาที่นี่เพื่อถ่ายรูปหรือไง... เฮ้อ ฉันรู้ดีว่าเสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์ แค่คิดว่าถ้าได้ระบายที่นี่บ้าง อาจจะดีขึ้น.. รู้สึกขอโทษแม่กับพ่อ.. ฉันเกลียดโลกที่ตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก.. เกลียดที่ต้องเอาหน้าซึ่งแปลกกว่าก่อนทำตาสองชั้นไปสัมภาษณ์งาน... คงกำลังถูกลงโทษอยู่มั้งคะ.. ศัลยกรรมความงาม..ฉันคิดว่าควรลองคิดให้จริงจังมากๆ จริงๆ.. คนที่ทำแล้วสำเร็จ..ฉันอิจฉามากค่ะ.. คำว่ากาลเวลาเป็นยา..แน่นอนว่า..พอเวลาผ่านไป ก็คงดีขึ้นบ้าง แต่ช่วงเวลาจนกว่าจะถึงตอนนั้น..มันยากมากจริงๆ... ขอโทษที่เขียนเรื่องหดหู่เยอะเกินไปนะคะ ครั้งหน้าหวังว่าจะได้เขียนเรื่องดีๆ บ้าง~ เดือนมีนาคมที่ดอกไม้ผลิบาน.... ขอให้ชีวิตของทุกคนเต็มไปด้วยแสงแดดฤดูใบไม้ผลิอันเจิดจ้านะคะ~!