รีวิวหลังผ่าตัด 1 ปีครึ่ง

เมื่อวานลงไว้ในห้องรูป วันนี้มาเขียนรีวิวค่ะ (มีความยาวให้เลื่อนเยอะ^^;) ฉันใช้ชีวิตสมัยเรียนโดยไม่รู้ว่าตัวเองเป็นภาวะหนังตาตก แล้วตอนไปโรงพยาบาลเพื่อปรึกษาเรื่องกราม ก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นหนังตาตก และทำแค่ตาในวันถัดจากพิธีจบการศึกษาค่ะ^^;; คิดว่าจ่ายไปประมาณ 1.5 ล้านวอนที่โรงพยาบาลในกังนัมค่ะ ตอนฉีดยาชาแสบจี๊ดนิดหน่อย แต่ทนได้.. คุณหมอเปิดเพลงแล้วคุยกับฉันตลอด ตอนผ่าตัด เลยรู้สึกสบายใจค่ะ อาจเพราะเป็นการแก้ไขหนังตาตก เลยใช้เวลาถึงชั่วโมงครึ่ง!! ก็แอบกดดันนิดหน่อย^^; (ตอนเลือดกระเด็นใส่หน้า แล้วได้ยินเสียงเหมือนตัดฉับๆ อยู่เหนือดวงตา ความรู้สึกแย่มากจริงๆ - ทุกคนเข้าใจไหม?) ฉันไม่อยากอายต่อหน้าเพื่อนมัธยมปลาย เลยตั้งใจทำวันถัดจากพิธีจบการศึกษา// เวลาจนถึงพิธีเปิดเทอมมีไม่มาก (ประมาณ 20 วัน) เลยกังวลมาก แต่ด้วยพลังฟื้นตัวเหมือนสัตว์จริงๆ พอผ่านไป 3 วัน รอยช้ำส่วนใหญ่ก็หายไป และผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ถึงจะยังดูหนานิดหน่อยแต่ก็ออกไปข้างนอกได้ พอผ่านไป 2 สัปดาห์แล้วไปโอที เพื่อนๆ ก็จำไม่ได้ค่ะ// เรื่องนี้น่าจะเป็นความต่างของแต่ละคน ไม่เกี่ยวกับโรงพยาบาล แต่ฉันคิดว่าตัวเองเป็นคนฟื้นตัวเร็วจริงๆ ค่ะ^^; ยังไงก็ตาม เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ จนมาถึงตอนนี้ ฉันคิดว่าช่วงประมาณ 3 เดือนหลังผ่าตัดเป็นช่วงที่สวยที่สุดค่ะ~ ตอนนี้น้ำหนักขึ้นนิดหน่อย และอาการบวมก็ยุบหมดแบบหมดจริงๆ แล้ว ตาเลยเล็กลงมาก จึงไม่ค่อยถูกใจเท่าเมื่อก่อนนิดหน่อย แต่โดยรวมถือว่าพอใจค่ะ เวลาเจอเพื่อนสมัยมัธยมต้น มัธยมปลาย ทุกคนก็บอกว่าสวยขึ้น และเพื่อนผู้หญิงก็ถามโรงพยาบาลด้วย เลยรู้สึกว่าความพึงพอใจในชีวิตเพิ่มขึ้นมานิดหน่อยจริงๆ แค่ตาคู่เดียว คนเราจะเปลี่ยนได้ขนาดนี้เลยเหรอ.. ก็คิดแบบนั้นค่ะ เมื่อก่อนฉันมีปมเรื่องหน้าตาหนักมากจริงๆ (แน่นอนว่าตอนนี้ก็ยังลำบากมากเพราะกรามเหลี่ยมอยู่^^;) เวลาเจอคนใหม่ๆ ก็ไม่มีความมั่นใจ และเครียดกับตัวเองมาก แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นหายไปเยอะแล้ว เลยรู้สึกเหมือนได้รับการรักษาทางจิตใจด้วยค่ะ อ้อ แล้วก็มีจุดประสงค์ด้านความงามด้วย แต่ก่อนอื่น ภาวะหนังตาตกคือการลืมตาเองก็ยากอยู่แล้ว (เมื่อก่อนเวลานั่งในห้องเรียน การมองส่วนบนของกระดานด้วยแรงตาอย่างเดียวทำได้ยาก ฉันเลยต้องเงยหน้าตลอด) พอผ่าตัดแล้วสบายขึ้นมากจริงๆ ค่ะ เมื่อก่อนเห็นเปลือกตาได้ค่ะ ฉันใช้ชีวิตมาโดยไม่รู้ว่านั่นเป็นเรื่องแปลก... อา พอเขียนรีวิวแล้ว นึกถึงเรื่องเก่าๆ จนจุกขึ้นมา! ยังไงก็ตาม ฉันคิดว่าการผ่าตัดเป็นเรื่องที่ขีดเส้นใหญ่เส้นหนึ่งในชีวิตของฉันจริงๆ (จริงๆ ก็ขีดเส้นจริงด้วยใช่ไหมคะ?) คิดว่าทำแล้วดีมากจริงๆ.. เพราะฉันไม่จำเป็นต้องบอกคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกว่าฉันทำศัลยกรรมมา เลยไม่มีใครรู้ค่ะ~ (เพราะดูเหมือนตาสองชั้นหลบในด้วย^^;) คนที่กำลังลังเลอยู่ตอนนี้ จริงๆ แล้วต้อง! ทำเถอะค่ะ แต่ต้องทำที่โรงพยาบาลที่ให้คำปรึกษาดีและน่าเชื่อถือ.. ต่อให้คนอื่นแนะนำโรงพยาบาลมากแค่ไหน ก็ไม่ได้แปลว่าจะทำออกมาดีที่โรงพยาบาลนั้นเสมอไป.. ฉันคิดว่าความเชื่อมั่นของตัวเอง การวินิจฉัยที่แม่นยำ การปรึกษา ฯลฯ สำคัญที่สุดค่ะ~ อ้อ แล้วถ้าจะพูดถึงเรื่องที่สะกิดใจนิดหน่อยหลังผ่าตัด.. เวลาไปวงเหล้าอะไรแบบนั้น ถ้าพูดถึงดารา เรื่องศัลยกรรมก็มักตามมาด้วยใช่ไหมคะ ตอนนั้นถ้าคนพูดว่า “ทำไมถึงเอามีดไปแตะหน้าได้” หรือ “ผู้หญิงพวกนั้นใจแข็งจริงๆ” หรือในกรณีผู้ชายบอกว่าตัวเองจะไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงที่ทำศัลยกรรม ก็รู้สึกจุกและโกรธอยู่เหมือนกัน.. แต่พอคิดว่าคนที่มีความคิดแบบนั้นนั่นแหละที่น่าขำ แล้วปล่อยผ่าน ก็สบายใจขึ้นค่ะ^^; ไม่มีใครอยากเกิดมาเป็นแบบนี้หรอก ถ้าสามารถแก้ไขให้ดีพอเพื่อใช้ชีวิตได้สวยขึ้นและสบายขึ้น การอยู่เฉยๆ แบบเดิม ไม่แปลกกว่าหรือคะ.. อา เขียนไปเขียนมากลายเป็นยาวเรื่อยเปื่อยเลยค่ะ^^ ยังไงก็ตาม หวังว่าคนที่ยังไม่ได้ผ่าตัด อ่านรีวิวของฉันแล้วจะช่วยได้แม้เพียงเล็กน้อยนะคะ~ คนที่ส่งข้อความมาเมื่อวาน ฉันตอบไปแล้ว.. แต่ต่อไปจะไม่ตอบข้อมูลโรงพยาบาลแล้วนะคะ// (ยังไงก็ดูเหมือนโฆษณา เลยรู้สึกไม่ค่อยดี^^;;;;) แต่คำถามอื่นๆ จะตอบให้หมด ถ้ามีอะไรสงสัยเป็นพิเศษก็ส่งข้อความมาได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นทุกคนสู้ๆ ค่ะ^^