ความทรงจำตอนผ่าตัดจนร้องไห้...

ตอนนี้ก็วันที่ 6 หลังผ่าตัดแล้วค่ะ ฉันเป็นการผ่าตัดแก้ไข ฉันตั้งใจในใจจริงๆ ว่าจะไม่เจ็บเลย!!! แล้วก็ขึ้นไปบนเตียงผ่าตัด แต่ตอนผ่าตัดครั้งแรก ฉันไม่เจ็บเลยจริงๆ แต่ครั้งนี้มันต่างกันมาก ยาชาที่ตาหมดฤทธิ์แล้ว แสบและเจ็บจนแทบจะบ้า ตอนนั้นยังต้องทำจมูกต่อ แต่คุณหมอกำลังคุยปรึกษาอยู่ เลยต้องนอนรอบนเตียงผ่าตัดประมาณ 15 นาที ในที่สุดก็เริ่มผ่าตัด!!! พอเข้ามาก็ลงมือทำทันที.. ฉันคิดว่าจะไม่เจ็บ แต่เจ็บมากจนตาบวมปูดของฉันน้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว พยาบาลก็ช่วยเช็ดให้ ส่วนคุณหมอก็ผ่าตัดอย่างตั้งใจ!! ฉันร้องไห้เยอะมากจนคิดว่าตัวเองจะบ้าไปแล้ว ตอนนอนอยู่ในห้องพักฟื้น ฉันสาบานเลยว่าจะไม่ผ่าตัดอีกแล้ว!! แล้วพอป้า แม่ และน้องเข้ามา ฉันก็ร้องไห้อีก!!!! จะพูดยังไงดี?? พอเห็นครอบครัวแล้วน้ำตาก็ไหลใช่ไหมล่ะ ฉันผ่าตัดผ่านไปได้อย่างปลอดภัยทั้งน้ำตาจริงๆ ตอนนี้พอนึกถึงตอนนั้นก็ยังรู้สึกเสียวๆ และเจ็บมาก, แต่ตอนนี้ก็ปกติดี เลยรู้สึกว่าชีวิตนี่แปลกจริงๆ ตอนนี้ก็ยังแอบยิ้มอยู่เลย พอนึกถึงตัวเองตอนนั้น... ตอนนี้มาคิดดูแล้ว การผ่าตัดก็ดูเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่เท่าไหร่ ดังนั้นอย่ากลัวเลย

โพสต์อื่นในหมวดนี้