ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว..ช่วยผมด้วยครับ...

ผมเป็นผู้ชายวัยยี่สิบต้นๆ ที่อาศัยอยู่ในกวางจูครับ ปกตินิสัยผมเป็นผู้ชายมาก และรูปลักษณ์ก็ เป็นผู้ชายมากๆ แบบนั้นครับ.. อาจเพราะอย่างนั้น ความสัมพันธ์กับเพื่อนๆ จึงดีมาตลอด แม้จะไม่ใช่คนที่ได้รับความนิยม ในหมู่เพื่อนผู้หญิง แต่ก็ใช้ชีวิตอย่างพอใจพอสมควร แน่นอนว่ามีแฟนด้วยครับ.. แต่พออายุมากขึ้นทีละปี ตาก็เริ่มตกลง ผมมีพี่สาวหนึ่งคน พี่บอกว่าตาผมดูดุมาก แล้วถามว่าลองทำตาสองชั้นดูไหม พูดตามตรง แม้แต่ผมเองก็มองว่าตาที่เฉียงไม่เท่ากันเป็นปมด้อย ถึงขั้นที่ฉายาคือ..ตาเหยี่ยว... แล้วผมก็ฟังคำแนะนำของพี่สาว ทำตาสองชั้นกับเปิดหัวตา ด้วยวิธีเย็บฝังไหม... แต่ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ยังไม่ถึง 3 เดือน ตาก็หลุด ผมคิดว่า คงช่วยไม่ได้ แต่ แผลจากการเปิดหัวตาเหลือไว้อย่างชัดเจนและน่าเกลียด ราวกับมีคนตั้งใจใช้มีดกรีดไว้ และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือมันทำให้ดูเหมือนผมทำร้ายตัวเอง สรุปคือ... แฟนทิ้งผมไป เพื่อนๆ ก็หัวเราะเยาะว่าผู้ชายทำตาสองชั้นทำไม แล้วก็ค่อยๆ ตัดการติดต่อไปทีละคน.. กลายเป็นว่าผมอยู่คนเดียวจริงๆ หลังจากนั้น 1 ปี ผมใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในห้องกับเหล้าตลอดทั้งปี พ่อแม่คงเห็นผมน่าสงสาร จึงให้ผมทำผ่าตัดแก้ไข คนอื่นๆ เวลาผ่าตัดดูเหมือนจะพูดกันว่ากลัว เจ็บ แต่ผม .... ไม่ส่งเสียงใดๆ เลยระหว่างผ่าตัด ได้แต่น้ำตาไหลเงียบๆ...น่าเศร้าที่โรงพยาบาลที่ผ่าตัดแก้ไข ก็คือโรงพยาบาลเดิมที่ทำครั้งแรก และคุณหมอคงรู้สึกผิด จึงมองหน้าผมตรงๆ ไม่ได้.. ผมเสียใจ... สิ่งที่คิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรแล้วทำไป กลับนำมาซึ่ง ผลลัพธ์แบบนี้.. ตอนนี้ตาสองชั้นดูไม่เป็นธรรมชาติ และการเปิดหัวตาก็ยัง น่ากลัวเหมือนเดิม... แค่เพียงนิดเดียว ไม่สิ... น้ำตาไหลอีกแล้วครับ.. ขอร้องครับ... ตอนนี้ผมอยากเลิกเหล้า... อยากเดินไปในที่ที่มีผู้คนได้อย่างมั่นใจ หลังผ่าตัดผมยังไม่กล้าไปร้านซูเปอร์ในละแวกบ้านเลย เพราะรู้สึกว่าทุกสิ่งที่มองผมกำลังหัวเราะเยาะผม และมองผมเหมือนมองสัตว์... ผมอยากเอาดวงตาของผมที่พรากทุกอย่างไปกลับคืนมา ได้โปรด ถ้ารู้จักโรงพยาบาลดีๆ แถวกวางจูหรือที่อื่น ช่วยบอกผมด้วยครับ จริงๆ ครับ... ตอนนี้ผมอยากใช้ชีวิตเหมือนคนคนหนึ่ง... ขอบคุณที่อ่านโพสต์ยาวๆ นี้ครับ...