ผ่าตัดเมื่อวันอังคารที่แล้วค่ะ~

ตอนนี้เพิ่งรู้สึกใจสงบขึ้น..เลยมาเขียนค่ะ..ฉันอ่านรีวิวผ่าตัดแล้วได้ประโยชน์มาก..ก็เลยตั้งใจว่าจะมาเขียนเหมือนกัน... ฉันทำพร้อมกับเพื่อนค่ะ.. ที่อัพกูจอง.. ระหว่างที่เพื่อนทำก่อน ฉันรอพร้อมกับประคบเย็น แต่สั่นมากจริงๆ... ยังไงก็ตาม ตอนนอนบนเตียงผ่าตัด ฉันเสียใจมากจริงๆ.. ยังคิดเลยว่าจะลุกแล้วกลับไปดีไหม... ยังไงก็ตาม.. ที่ที่ฉันทำ เขามัดมือทั้งสองข้างไว้กับเตียงค่ะ รู้สึกเหมือนนอนอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช...ㅡㅡa เขาบอกว่าถ้าจู่ๆ ยกมือขึ้นหรือสะดุ้งจะอันตราย... ยังไงก็ตาม.. ตอนวาดไลน์บนตาก็ใส่ใจมากๆ และวาดอยู่นาน... ในที่สุด.. ยาชาที่เคยได้ยินแต่คนพูดถึง... คิดว่าจะตายแล้วค่ะ... ฉันนึกถึงโพสต์ที่นี่ที่บอกว่าอย่าเกร็ง แต่แสบมากจนไม่รู้ว่าตัวเองเกร็งอยู่หรือเปล่า.. พี่พยาบาลทั้งสองข้างจับมือฉันแน่นไว้ก่อนแล้ว เลยช่วยให้มีกำลังใจค่ะ.. จากนั้นก็เสียงตัดผิว.. ความรู้สึก.. แล้วก็มีกลิ่นตอนใช้เลเซอร์จี้เพื่อห้ามเลือด... เหนือสิ่งอื่นใด ทุกครั้งที่จี้ ฉันรู้สึกเหมือนมีหยดน้ำกระเด็นมาที่หน้า พอคิดว่าเป็นเลือดก็ขนลุก...;;; อาจเพราะผิวหนังที่ตกลงมามีเยอะ เขาเลยตัดอยู่นาน.. ค่อยๆ ดูไปตัดไป... ให้ลืมตาบ่อยๆ ด้วย.. ไม่เจ็บค่ะ..แค่.. รู้สึกไม่ดี.. แต่การเอาไขมันออกเจ็บมาก...เหมือนเดิม มีคนจับมือแน่นๆ ทั้งสองข้าง~ รู้สึกเหมือนโดนดึงอะไรออกมาแบบฝืนๆ? ปวดตึงๆ? แล้วเหมือนจะเริ่มเย็บ เพราะตาค่อยๆ ถูกยกขึ้น...เวลาเย็บก็ค่อนข้างนาน... ฉันหลับตาลืมตาเยอะมากค่ะ.. รู้สึกว่าคุณหมอละเอียดมาก.. พอได้พักหายใจหน่อย ก็เริ่มอีกข้าง.. ยังไงก็ตาม.. เปิดหัวตา, เอาผิวหนังที่ตกออก, เอาไขมันออก, กรีดตาสองชั้นแบบเต็มแผล.. รวมแล้วใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่งถึง 2 ชั่วโมง... เจ็บแค่ตอนฉีดยาชากับตอนเอาไขมันออกค่ะ นอกนั้นแทบไม่รู้สึกอะไร... ดีตรงที่ก่อนจะเจ็บ เขาจับมือไว้ให้ก่อน เลยเตรียมใจล่วงหน้าได้... แล้วที่นี่เขาติดผ้าก๊อซที่ตาให้ค่ะ...เลยไม่ได้เห็นว่าผ่าตัดออกมาเป็นยังไง....ได้เห็นก็ตอนตัดไหมแล้ว..วันถัดมาเขาฉีดยาลดบวมให้ วันต่อมาก็ทำความสะอาดแผลและเปลี่ยนผ้าก๊อซ วันที่ 4 ก็ตัดไหมค่ะ..บอกว่าต้องตัดออกเร็วๆ ถึงจะไม่เป็นรอยแผลจากไหม... แต่ให้พยายามอย่าล้างหน้าและอดทนต่ออีกประมาณสองวัน... ก็.. เขาว่าที่นี่ดังเรื่องทำแล้วไม่มีแผลเป็น.. ก็คงต้องเชื่อค่ะ... ฉันทำพร้อมกับเพื่อน.. เลยได้คุยแลกเปลี่ยนกันเรื่องอาการบวม.. เป็นกำลังใจให้กันและดีมากค่ะ... จริงๆ จะเขียนแบบไม่ให้กลัวเท่าที่เป็นไปได้ก็ได้.. แต่คิดว่าการเตรียมใจแบบตรงไปตรงมาน่าจะจำเป็นกว่า... หวังว่าจะช่วยทุกคนได้มากนะคะ...