10 โมงเช้า. ไปโรงพยาบาลกับเพื่อน. ที่อื่นเขาบอกว่า. จะทำ ยาสลบแบบหลับ. แต่ที่ที่ฉันทำคือ. ฉีดยาที่ตา 4 เข็มเลย. แต่. ไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่. มีน้ำตาไหลมาหนึ่งหยด. ความรู้สึกมันเหมือน. กาวแรงๆ กำลังแข็งตัว. ไม่รู้จะมีใครเข้าใจไหม. ฉันทำโมเดล. เลยชินกับกาวอยู่แล้ว, ตอนเข็มเข้าไป ก็เหมือน. ฉีดยาที่ก้นเฉยๆ. พอยาเข้าไป. ก็ร้อนวูบวาบ. แปล๊บ. จี๊ดๆ. แล้วก็คุยกับ พี่พยาบาล และคุณหมอไปด้วย, จริงๆ แล้ว. ก็ไม่ได้คุยอะไรมาก. ฟังวิทยุไปด้วย ให้เขาจับตาฉันไปด้วย, ยังง่วงนิดหน่อยด้วย.
การนอนอยู่ ท่าเดิมแบบนั้นเป็นชั่วโมง ต่างหากที่ทรมานที่สุด. หรือว่าฉันแปลกนะ? ไม่เจ็บเลยสักนิด. จริงๆ. จริงๆ เลย. ไม่รู้สึกเหมือน ถูกกรีดเนื้อ หรือถูกเย็บเลย. น่าทึ่งมาก. เขาบอกว่าเสร็จแล้ว. เป็นการผ่าตัดที่ใหญ่ที่สุด ในชีวิตฉัน, การผ่าตัดมันเป็นแบบนี้เองเหรอ. ก็รู้สึกขำๆ. พอลุกขึ้นนั่งเขาก็ให้ดู เนื้อกับไขมันของฉัน, ฉันก็บอกว่าเอาแค่นี้พอ. น่าขยะแขยงมาก. อี๋. แล้วก็ใส่แว่นกันแดด ไปกินข้าวที่ Marche กับเพื่อนที่มารอฉัน, แล้วก็ดูหนังเรื่อง Mr. & Mrs. Smith.
เพื่อนอีกคนโทรมาถามข่าว, เห็นฉันแล้วก็ว่าฉันบ้า บอกว่าพึ่งผ่าตัดเสร็จ แล้วยังไปดูหนังอีก.. ระหว่างดูหนังอยู่ ฤทธิ์ยาสลบเริ่มหมด เลยปวดตุบๆ นิดหน่อย, ทำให้ฉัน โฟกัสกับหนัง ไม่ค่อยได้, เลยเสียดาย. เป็นหนังที่ใช้ได้เลยนะ, น่าเสียดาย. พอกลับบ้านก็แทบไม่บวมเท่าไหร่. วันนี้แกะสะเก็ดเลือด, ทายา, แล้วก็ฉีดยามาแล้ว. ประคบน้ำแข็งก็ทำแบบ ลวกๆ ไป.
เพราะเดิมทีตาฉันเล็กมาก, ที่โรงพยาบาลที่สองก็บอกแบบนั้น. โดยรวมพอใจนะ, แต่ก็อยากทำหางตาด้วยอ้าาา////