เวลาที่ผ่านไปพร้อมกับคิดว่า “จะตายแล้ว จะตายแล้ว~” นี่ก็ผ่านไป 6 วันแล้วค่ะ จริงๆ ตอนแรกมันลำบากมาก และคิดวันละมากกว่า 12 ครั้งว่าฉันทำไปทำไม แต่ตอนนี้พอแต่ละวันผ่านไปแล้วเห็นอาการบวมยุบลง ก็คิดแค่ว่าอีกนานแค่ไหนจะยิ่งสวยขึ้น เพราะโหนกแก้มเลยกินของที่ต้องเคี้ยวไม่ได้ ลำบากก็จริง แต่ก็แค่หนึ่งเดือน ต้องอดทนค่ะ ㅋ แล้วอาจเป็นเพราะผ่าตัดผ่านแผลในปาก เวลาอาบน้ำอะไรแบบนั้นก็ไม่มีอะไรไม่สะดวกเลย ตอนนี้อาการบวมเหมือนเหลือแค่ใต้คาง ทำให้ดูเหมือนไม่มีคางและดูเอ๋อๆ ค่ะ ㅋ อีกสักพักว่าจะไปจิมจิลบัง ถึงจะอาย แต่เป้าหมายคือรีบลดบวมให้เร็วที่สุดนี่นา^^ คนที่กำลังคิดเรื่องศัลยกรรมปรับโครงหน้าอย่างจริงจัง ขอให้คิดถึงเรื่องนี้อย่างเดียวค่ะ แน่นอนว่าการได้โรงพยาบาลดีๆ และคุณหมอผู้อำนวยการที่เก่งก็สำคัญ แต่ฉันคิดว่าหลังผ่าตัดสำคัญยิ่งกว่า ต้องดูแลตัวเองให้ดี และหลังทำใหม่ๆ จะทรมานมาก... แล้วต่อให้ลำบากแค่ไหนก็ต้องกินให้ดีนะคะ ถ้าไม่ใช่ของที่ต้องเคี้ยวก็โอเค ดังนั้นปั่นทุกอย่างกิน ไม่อย่างนั้นจะทนลำบากและหายช้าด้วย^^ ไม่รู้ว่าฉันพูดพร่ำมากไปหรือเปล่านะ^^ จนกว่าจะถึงวันที่ทุกคนสวยขึ้น~
ถูกใจ 0