มันไม่ใช่อย่างนี้นะ 'ㅁ'

เมื่อวานฉันมีคิวผ่าตัดตอน 4 โมง พอไปถึงก็เลทไปนิดหน่อย ฉันก็แค่นั่งรออย่างสบายใจ ปกติฉันจะกลัวโน่นกลัวนี่ไปหมด แต่ไม่รู้ทำไมวันนั้นถึงไม่ค่อยตื่นเต้นเลย แต่พอได้ยินว่าให้เข้ามาฉีดยาที่ก้น ตอนนั้นฉันสั่นมาก ฉีดยาน่ากลัวกว่าการผ่าตัดอีก ฉันคิดเองว่าจมูกตัวเองเป็นจมูกเชิด แล้วก็คงมีเค้าโครงจมูกโตๆ อยู่บ้าง.. แต่จมูกก็เล็กนะ- (อะไรวะเนี่ย คนไม่ใช่คน) แต่คุณหมอบอกว่า.. ไม่ใช่จมูกเชิด และถ้าพูดให้ตรงก็คือเป็นจมูกสั้น - อ๊ะ! ตอนเข้าห้องผ่าตัด พยาบาลผู้หญิงเร็วมาก จนต้องพันแขนฉันแน่นๆ แน่นอนว่า... ฉีดยาเจ็บมาก ในที่สุด!!!! คุณหมอก็เข้ามาและฉีดยาฆ่าเชื้อลงจมูก- ตอนฉีดเข้าไป ฉันก็แอบคาดหวังอยู่ ในที่สุด~ ในที่สุด~~ ฉันก็จะได้หล่นเข้าไปในโลกที่ไม่รู้จักนั่นสักทีสินะ. มีบางคนบอกว่าได้เจออีฮโยริ บางคนบอกว่าเหมือนได้ขึ้นรถไฟเหาะ~ ฉันรอด้วยความคาดหวังสุดๆ ตอนหมอใส่ยาเข้าไปข้างหนึ่ง หมอถามว่า “เจ็บไหม?” “ค่ะ..งึมงำ” . . . . อะไรเนี่ย!!!!! ฉันไม่รู้สึกเลยด้วยซ้ำว่ายาฆ่าเชื้อเข้ารูจมูกข้างหนึ่ง พอรู้สึกตัวอีกที ก็ตื่นจากการหลับพอดีเลย~_~ จ่ายเงินไปแล้วก็อยากจะได้รู้สึกครบตามที่จ่ายอะนะ โอ๊ย เสียดายมาก พอผ่าตัดเสร็จแล้ว ทำไมอารมณ์ฉันยังดีขนาดนี้อีกนะ เพื่อนโทรมา ฉันนอนอยู่บนเตียง คิกคักหัวเราะไปคุยโทรศัพท์ไป ไม่คิดเลยว่าฉันจะเป็นสายรับมือการผ่าตัดได้ดีขนาดนี้!! เมื่อวานทำเสร็จมา ตั้งแต่กลางคืนก็ขยันประคบเย็นอยู่ พอพยาบาลที่โรงพยาบาลพูดแค่ว่า “คุณเป็นคนบวมง่ายนะ” ฉันถึงกับสั่น จะออกมาดีหรือไม่ดีก็คงต้องยอมรับแล้วใช้ชีวิตต่อไป อย่างน้อยก็เป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่ง แต่ไม่อยากทำครั้งที่สองเลย (แต่ตอนออกจากโรงพยาบาล ฉันเจอพยาบาลผู้หญิงที่ผ่าตัดให้พอดี แล้วเธอบอกว่า “ผ่าตัดผ่านไปด้วยดีนะคะ^-^ ตาคุณค่อนข้างเป็นแบบนูน ถ้าทำตาสองชั้นน่าจะสวยนะ......” คำพูดนั้นทำให้ใจฉันสั่น)