สำหรับฉันนะ เอาเรื่องอื่นไว้ก่อนเลย ฉันทำชั้นตาเองมาตั้งแต่ประถมแล้ว ㅡㅡ ตอนแรกก็ใช้กาวติดเอา พอนานๆ ไปก็ขี้เกียจ เลยแค่เพ่งแรงเอา แล้วมันก็ดูเป็นธรรมชาติพอสมควร ถ้าไม่ก้มมองลงหรือไม่หลับตาแล้วลืมตา มันก็จะคงเป็นชั้นตาอยู่ตลอด... หรือจะพูดว่า ฉันคอยพับผิวหนังเหนือเปลือกตาให้ดูเหมือนมีชั้นตาน่าจะเหมาะกว่า -_- น่าจะอธิบายแบบนั้นได้ตรงกว่า แต่ ดูท่าคงทำแบบนั้นต่อไปไม่ได้ พูดตรงๆ ก็ไม่ได้แปลกอะไรเลย คนอื่นยังพูดเลยว่า โอ้ มีชั้นตาด้วย น่าอิจฉาจัง (ฉันแบบหน้าแตกมาก..._) พอบอกเพื่อนว่าจะไปทำศัลยกรรม ยังโดนถามเลยว่ามีอยู่แล้วทำทำไม? -_-; แต่เวลาเจอคนอื่นฉันจะต้องเกร็งตาไว้ตลอด พวกเขาคงคิดแบบนั้นก็ไม่แปลก แต่พออยู่บ้านฉันก็ปล่อยชิลๆ พอตื่นเช้ามาก็กลับมาเป็นคนเอเชียตะวันออกแบบเต็มตัว มันอะไรกันเนี่ย เหมือนใช้ชีวิตสองแบบไปเลย ชีวิตไม่น่าอยู่เอาซะเลย (?) เลยถือโอกาสนี้ทำไปซะเลย แรกสุดฉันไปปรึกษา 3 ที่แล้วค่อยตัดสินใจทำ เรื่องขำจริงๆ คือ ทั้ง 3 ที่ที่ไป ต่างก็คิดว่าฉันมีชั้นตาอยู่แล้ว เลยถามว่า “จะทำใหม่ของที่มีอยู่ตอนนี้เหรอ?” ฉันไม่มีนะ..? ไม่มีนะ.. ฉันทำขึ้นมาเอง ไม่มีนะ..???? ฉันทำเองนะ.... โอ้ ฉันควรไปเป็นหมอไหมนี่ ฉันคิดแบบนั้น คือฉันทำให้มันธรรมชาติมากจนหมอยังดูไม่ออก แล้วฉันก็พูดกับหมอว่า ฉันทำขึ้นมาเอง หมอก็พูดว่า โห ทำได้ดีมากเลยนะ แล้วยังรักษาไว้ได้ด้วย สุดท้ายก็เลยเลือกที่นั้นทำ ทำที่อับกูจอง~ ตอนฉันไปทำ ที่นั่นมีคนประมาณ 5 คน ถ้าคิดคนละสัก 1 ล้านวอน ก็ 5 ล้านแล้ว ㅡㅡ เริ่มเข้าใจเลยว่าทำไมคนถึงอยากเป็นหมอ.... มาถึงปุ๊บก็ทายาชาบริเวณเปลือกตาทันที แล้วบอกให้ถ่ายรูป ฉันคิดในใจว่า ถ่ายตาฉันแล้วเอาไปให้คนอื่นดูเป็นตัวอย่างทีหลังแบบนี้มันละเมิดสิทธิ์ภาพบุคคลนะ แต่ จะพูดว่า “ไม่เอา!” ฉันก็ขี้อายเกินไป เลยพูดไม่ออก ได้แต่นิ่งเงียบ..... แล้วระหว่างรอ ก็มีคนเข้ามาเรื่อยๆ ทำเอาอายมาก ㅜㅡㅜ จริงๆ แล้วสำหรับฉัน สิ่งที่น่ากลัวหรือเจ็บกว่าตัวผ่าตัด คือแค่คิดว่าจะต้องเสยผมไปข้างหลังหมด นอนเหม่ออยู่ต่อหน้าหมอกับพยาบาลเพื่อผ่าตัด ก็อายมากแล้ว แม่กับพยาบาลคงคิดว่าฉันกลัวเลยเป็นแบบนั้น เอาเป็นว่าสุดท้ายก็นอนลงบนเตียงผ่าตัดจนได้ ไฟเหนือเตียงผ่าตัดแบบที่เห็นในซีรีส์การแพทย์น่ะ,,, พอฉายเข้าตาตรงๆ ของจริง มันแยงตามากจริงๆ โชคดีที่ฉันหลับตาทำ ถ้าตอนเปิดไฟแล้วยังลืมตาอยู่ สว่างขนาดนั้น ต่อให้ตาบอดก็คงไม่แปลก (แสงนั้นน่ารำคาญมากแม้ตอนผ่าตัด.. พูดจริงๆ คือไม่เจ็บเลยสักนิด...) แล้วฉันก็หลับตานอนอยู่แบบนั้น พยาบาลก็มาบอกว่าจะฉีดยาชา ก่อนผ่าตัดในชุมชนนี้มีหลายคนบอกว่าฉีดยาชาเจ็บที่สุด ฉันเลยยิ่งอยากรู้ว่ามันจะเจ็บขนาดไหน เลยอยากให้ฉีดเร็วๆ! (ฉันเป็นมาโซคิสต์เหรอ..?) ฉันทำเปิดหัวตาแบบกรีดบางส่วน น่าจะโดนฉีดรวม 6 เข็ม? ข้างละ 3 เข็ม? แค่อ่านรีวิวในชุมชนนี้ ก็มีคนพูดเยอะว่า แบบว่าเหมือนลูกตาจะหลุดออกมาเลย! พูดตรงๆ คือเว่อร์เกินไปมาก แค่นึกภาพเข็มฉีดที่ก้น ที่มันนุ่มลงเพราะมีไขมันเยอะ แล้วฉีดที่ตาก็จะรู้สึกกระแทกมากกว่านั้นนิดหน่อย ประมาณนั้นแหละ (เป๊ะตามคำนี้เลย) ไม่ได้เจ็บ แต่ให้ความรู้สึกเหมือนมีของเหลว ถูกดันเข้าไปลึกๆ ในเนื้อเปลือกตา แบบลูกสูบ เขียนไปยังไม่รู้ตัวเองพูดอะไรอยู่เลย.. ไปลองฉีดเองดูสิ แล้วพยาบาลก็เอาก๊อซ มาคลุมตาแล้วกดอยู่ตลอด ตอนนั้นฉันยังคิดเลยว่าพยาบาลทำทุกอย่างเหรอ หรือว่าผ่าตัดก็พยาบาลทำเอง? ㅡㅡ ที่นี่ไม่ใช่คลินิกเถื่อนใช่ไหม..!!? ฉันถึงกับตกใจ แล้วอีกสักพักหมอก็เข้ามา ใช้กระจกช่วยจับแนว แล้วก็เริ่มทำ พูดจริงๆ นะ ก่อนจะเริ่ม แค่คิดว่าจะโดนเย็บด้วยเข็มก็ นึกถึงฉากในหนังสยองขวัญ ที่เย็บตา (เสียงนั้นลืมไม่ลงจริงๆ... อึ๋ย) ตอนนั้นถึงได้เริ่มกลัวนิดหน่อย แต่พวกเขาก็ถ่วงเวลานานมาก สุดท้ายฉันเบื่อเลยอยากให้รีบทำๆ จะได้นอนซะที คงเป็นเพราะยาชานั่นแหละ แล้วหลังจากนั้น สิ่งที่เคยได้ยินแต่ในรีวิว คือกลิ่นเหมือนย่างปลาหมึก พวกเขาเอาเครื่องจี้ตามแนวเส้นบนผิว แล้วอีกพักหนึ่งก็คงเริ่มเย็บ เป็นช่วงเวลาที่ทำให้ทึ่งกับพลังของการได้ยินจริงๆ แม้ผิวจะชา และหลับตาอยู่ก็ตาม ประสาททุกอย่างมารวมที่การได้ยิน จนได้ยินแม้แต่เสียงมด.. แต่จริงๆ แล้ว ตอนที่ทำเหมือนเย็บนั่น? เขาใส่เส้นด้ายเข้าไปในตาแล้วดึงตึงปิ๊งๆ! ตึงสุดๆ จนฉันคิดว่าเนื้อจะขาดออกมาเลย ㅜㅡㅜ ไม่ใช่ว่าเจ็บ แต่มันเป็นความรู้สึกแบบนั้น ระหว่างที่ทำอยู่นั้น จู่ๆ หมอก็ถามว่า “เปิดหัวตาภาษาอังกฤษว่าอะไรนะ?” แต่ไม่มีใครตอบเลย (ทั้งๆ ที่ข้างๆ มีพยาบาลอยู่ตั้งหลายคน..) ฉันเลยคิดว่า เอ๊ะ เขาถามฉันเหรอ? ㅡㅡ...?;;;;; เลยตอบไปว่า “หนูไม่รู้ ㅡㅡ...” ทุกคนก็หัวเราะกันใหญ่ แล้วเขาก็บอกว่า อ๋อ ไม่ได้ถามคนไข้นะ ที่แท้ข้างๆ มีพยาบาลฝึกงานอะไรสักอย่างอยู่ ประมาณอินเทิร์น เขาถามพยาบาลคนนั้น แต่เพราะเธอไม่รู้เลยตอบไม่ได้ ฉันเลยคิดว่าถามฉัน เอาเป็นว่าฉันอาจจะทนเก่งมาก หรือจริงๆ มันไม่เจ็บมากก็ได้ พยาบาลยังพูดเลยว่า โอ้ คุณทนเก่งนะ ปกติฉีดยาชาเจ็บที่สุดนะ
สุดท้ายก็เย็บๆ ไปแบบคร่าวๆ จนเสร็จ ตั้งแต่นั้นมาก็เปิดปิดไฟไปมา บอกว่า ลืมตา หลับตา น่าจะสั่งแบบนี้อย่างน้อย 50 รอบ ตอนแรกฉันก็ทำอย่างขยันมาก แต่ตาที่ชาอยู่แล้วทำให้แรงหายไป เลยทำได้ไม่ดี ช่วงหลังเลยเริ่มรำคาญ ㅜㅡㅜ แถมไฟยังแยงตามากด้วย สรุปแล้วน่าจะใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง ถือว่าเป็นคนที่ทำศัลยกรรมแบบค่อนข้างนิ่งมากจริงๆ บนเตียงผ่าตัด แทนที่จะกลัวหรือกังวล ฉันกลับหิว (ถ้าคนจะไปทำ แนะนำให้กินให้อิ่มก่อนนะ) และก็เบื่อ (น่าจะเอา MP3 ไปด้วยก็ดี)
แล้วจริงๆ หลังผ่าตัด การดูแลหลังทำ น่ากลัวกว่าตอนทำอีก ต้องปิดไว้ตลอด ห้ามล้าง ต้องเบิกตาไว้ นอนก็ห้ามนอนราบ นี่มันอะไรกันㅡㅡ..; เอาเป็นว่า หวังว่าจะออกมาสวยนะโฮะๆ ขอเขียนแค่นี้ก่อน~