วันที่ 3 หลังผ่าตัดกรามเหลี่ยม

ในที่สุดก็ออกจากโรงพยาบาลแล้วกลับมาบ้านแล้วค่ะ ตอนแรกก่อนผ่าตัด เขาแทงเข็มน้ำเกลือแล้วล็อกแขนไว้ ฉันกลัวขึ้นมาเลยค่ะ.. คิดว่าควรจะตะโกนว่า “หยุด!!” ดีไหม.. แล้วคุณหมอวิสัญญีพูดว่า “เดี๋ยวจะง่วงนะครับ...” พร้อมกับที่ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าไป แล้ว 2 ชั่วโมงต่อมาก็ตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินพี่พยาบาลพูดว่า “รู้สึกตัวนะคะ” ตอนนั้นยาสลบยังไม่หมดฤทธิ์ดี เลยมองไม่ค่อยเห็น.. ปกติสายตาฉันก็แย่มากอยู่แล้วด้วย.. แขนขาไม่ฟังคำสั่งเลยค่ะ.. เคยเห็นในทีวีมาด้วย.. ก็เลยกลัว.. ฉันงอแงกับพี่พยาบาลใหญ่เลยว่าขาไม่ฟังคำสั่ง.. พี่เขาบอกว่าประมาณ 30 นาทีก็จะดีขึ้น.. ผ่านไปไม่กี่นาทีพี่พยาบาลก็บอกว่า “ดีขึ้นหน่อยแล้วนะคะ” แต่ขาก็ยังไม่ขยับตามใจ.. ฉันกลัวมากจริงๆ แล้วร้องว่าขายกไม่ขึ้น แต่เดี๋ยวเดียวก็ขยับได้อย่างอิสระแล้วค่ะ วันแรกแค่ปากบวมนิดหน่อย คิดว่าถ้าแค่นี้ก็.. พอไหว แต่คอแห้งผากเหมือนจะไหม้ จนแทบบ้าเลยค่ะ.. อันนี้ทรมานที่สุด เดิมทีฉันเป็นภูมิแพ้จมูก เลยเป็นคนมีเสมหะง่าย แล้วจมูกก็ตันบ่อยด้วย เวลานอน หลับไปสัก 30 นาที เสมหะก็ติดคอแล้วสะดุ้งตื่นแบบแค่ก! แล้วก็ดื่มน้ำ ฉันแอบกลัวว่าถ้าหลับลึกไปแบบนี้จะหายใจไม่ออกตายไหม เลยถามพี่พยาบาลด้วยคำถามโง่ๆ ว่า “จะไม่ตายใช่ไหมคะ??”.. แบบนั้นแหละ ตื่นทุก 30 นาทีมาดื่มน้ำ แล้วค่อยๆ กลายเป็นตื่นทุก 1 ชั่วโมง พอเช้าแล้วคอแห้งน้อยลงหน่อย เลยนอนได้สบายขึ้น.. เรื่องกินก็ดื่มแต่น้ำค่ะ ผ่าตัดเสร็จตอน 6 โมงเย็น แล้วก็ไม่ได้หิวเท่าไหร่.. เช้าวันที่สอง ดื่มนมกล้วย ดูดโจ๊กที่แม่ต้มให้ผ่านหลอด ดื่มมิลก์เชก.. พอตกบ่าย อาการบวมไม่ธรรมดาจริงๆ ค่ะ ริมฝีปากบนไม่แน่ใจ แต่ริมฝีปากล่างแทบจะพับครึ่งอยู่แล้ว น้ำลายก็ไหลย้อยออกมาตรงช่องนั้น ㅡㅡ;; มีใครเป็นแบบนี้ไหมคะ?? ฉันเช็ดออกตลอดเลยค่ะ ต้องฝืนออกแรงถึงจะหุบปากได้.. นอนก็ค่อนข้างสบายอยู่นะคะ.. แต่ไม่สามารถนอนต่อเนื่อง 4-5 ชั่วโมงได้.. อาจเพราะไม่ใช่บ้านตัวเองหรือเปล่า.. ตื่นทุก 2 ชั่วโมง ดูเวลา แล้วก็หลับต่อทันที นอนแบบนั้นค่ะ.. ตอนนี้วันที่สามแล้วㅡㅋ ยังไม่ได้เช็กคางตัวเองเลยค่ะ ตอนถอดผ้าพันแผลก็กลัวจนไม่กล้ามอง.. กลัวว่าคางจะออกมาแปลกๆ.. ขี้กลัว ㅡㅜ คงไม่มีเรื่องแบบนั้นใช่ไหมคะ.. อาการบวมคล้ายกับเมื่อวานค่ะ คุณหมอกับพี่พยาบาลบอกว่าบวมไม่มาก ถึงจะรู้สึกเหมือนเป็นคำพูดประจำก็เถอะ แต่วันที่ 3 แล้วเหมือนน้อยกว่าเมื่อวาน ฉันเลยค่อนข้างพอใจค่ะ คืนวันที่สอง ปากเหมือนไส้กรอกทั้งแท่งจริงๆ ค่ะ ตอนนี้ปากเหลือประมาณครึ่งหนึ่งของเมื่อวาน.. ของฉันถุงเลือดต่ออยู่ใต้หู พอดึงถุงเลือดออกแล้วใช้ของคล้ายที่เย็บกระดาษหนีบบริเวณนั้น เจ็บสุดๆ เลยค่ะ ㅡㅜ แล้วตั้งแต่วันแรก ฉันกลัวว่าเผื่อจะไม่มีความรู้สึก เลยคอยแตะริมฝีปากกับใต้คางอยู่เรื่อยๆ โชคดีมากจริงๆ ที่ยังมีความรู้สึกทั้งหมด ยังไงก็ตาม หลังผ่าตัดตอนขาขยับไม่ได้ กับตอนทรมานเวลานอนกลางคืน ฉันคิดจริงๆ ว่าทำไมตัวเองถึงทำไปนะ.. อยากย้อนเวลากลับไปอย่างเดียวเลย... พรุ่งนี้อาการบวมคงจะลดลงอีกใช่ไหมคะ... ก็พยายามคิดในแง่ดีแบบนั้นค่ะ.. เวลามันผ่านไปเร็วอยู่แล้ว..