ตาซ้าย+กรีดเต็ม+เปิดหัวตา

ไปโรงพยาบาลแล้ว สวมเสื้อกาวน์ผ่าตัดสีเขียวทับเสื้อผ้าที่ใส่ไป แล้วเข้าไปที่ห้องผ่าตัดและนอนลง แต่ห้องผ่าตัดนี่สิ... ฉันเพิ่งเคยเข้าไปครั้งแรกในชีวิต คิดว่าเป็นแบบที่เห็นในละครอย่าง New Heart เสียอีก แต่จริง ๆ แล้วดูเรียบง่ายกว่าที่คิด(?)..; ตอนหยอดยาหยอดตา พอเวลาผ่านไปก็เริ่มรู้สึกตึง ๆ ฉันนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด ระหว่างนั้นก็มีการคุยปรึกษากัน.. ตอนแรกตื่นเต้น พอหลัง ๆ ความตื่นเต้นกลายเป็นหงุดหงิด.. แต่พอคุณหมอกับพยาบาลผู้หญิงเข้ามา ก็กลับมาตื่นเต้นอีก.. ก่อนเริ่ม เขาก็พลิกเปลือกตาฉันดูอยู่เรื่อย ๆ~ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม; คุณหมอบอกว่าการฉีดยาชาก็เหมือนครึ่งหนึ่งของการผ่าตัดแล้ว แต่ยาชาทนได้อยู่ แค่จี๊ด ๆ นิดหน่อย? ฉันคิดเหมือนบีบสิวแล้วก็โดนฉีดไป แต่ยาชาที่ฉีดตรงข้างจมูกเจ็บกว่านิดหน่อยจริง ๆ แต่พอฉีดขวาหนึ่งที ซ้ายหนึ่งทีแล้วนวด ให้ยาชากระจายออกไป เข็มต่อไปก็แทบไม่รู้สึก หรือเจ็บน้อยลง ฉันยังไม่รู้เลยว่าโดนฉีดไปกี่เข็ม ตอนแรกมีความรู้สึกเย็น ๆ ก็คิดว่า นี่คือกำลังใช้มีดกรีดเหรอ? ถ้าความรู้สึกตอนผ่าตัดมันแค่นี้ก็ดีสิ ฉันคิดแบบนั้น แต่จริง ๆ เขาแค่กำลังวาดไลน์ด้วยอะไรบางอย่างอยู่;; โดยรวมแล้วการผ่าตัดไม่เจ็บ พูดง่าย ๆ คือไม่มีความรู้สึกแบบถูกกรีดเลย~ มีแค่ความรู้สึกว่าถูกดึงเปลือกตา และพอหลับตาโดยที่เปลือกตาถูกยืดออกก็จะเหลือง ๆ แล้วตอนเผาไขมันนี่ไม่ใช่กลิ่นย่างปลาหมึกเลยจริง ๆ แต่เป็นกลิ่น ‘ไหม้เกรียมแบบไหม้หมดจด’ มากกว่า อึก~ แต่ไม่ต้องพูดถึงกลิ่น พอใช้เครื่องนั้น ก็มีเสียง ‘แปะ ๆ’ ดังขึ้นมา ฉันกลัวเสียงอยู่แล้ว ก็เลยสะดุ้ง ๆ ทั้งที่ไม่ได้เจ็บเลย; เห็นหลายคนคงคิดว่า อ๋อ ช่วงนี้เขากำลังทำอะไร แล้วช่วงนี้จะทำอะไรต่อ แต่สำหรับฉัน การคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่ กลับน่ากลัวกว่า เลยพยายามคิดเรื่องอื่น แต่สุดท้ายก็กลับมาโฟกัสที่ตาอีก มีเสียงกรรไกรตัดแกรก ๆ ด้วย เสียงน่ากลัวมาก ตอนฉันทำ เขาไม่ได้เปิดเพลงให้ฟังด้วย ฮือฮือ สิ่งเดียวที่ต้องโฟกัสคือ เสียงตอนผ่าตัด..;; กลางคันเขาบอกให้ลองลืมตาดู แล้วทุกครั้งพอเห็นพยาบาลผู้หญิงข้าง ๆ ถืออุปกรณ์ผ่าตัดอยู่ แค่เห็นอุปกรณ์ก็กลัวมากแล้ว เลยคิดในใจอีกว่า.. ‘ช่วยเก็บอุปกรณ์ให้พ้นสายตาหน่อยสิ’ ฉันกลัวเลยจงใจเหลือบตาขึ้นบน เพื่อจะไม่เห็น แล้วก็ฮือฮือ ความรู้สึกที่เปลือกตาถูกยืดออกมัน แย่มาก ๆ จริง ๆ เหมือนถูกตัดแล้วดึงให้ยืดออก ฉันผ่าตัดด้วยยาชาเฉพาะที่อย่างเดียว ไม่ได้ดมยาสลบ น่าจะใช้เวลามากกว่าสองชั่วโมงนิดหน่อย เป็นตาซ้าย+เปิดหัวตา+กรีดเต็ม~ ตอนแรกเขาทำขวานิดหน่อยแล้วก็ย้ายไปซ้าย ฉันสงสัยแต่ก็อดทนไม่ถาม สุดท้ายก็ถามว่า “ข้างขวาเสร็จแล้วเหรอคะ?” คุณหมอบอกว่า “ไม่ใช่การผ่าตัดที่ง่ายขนาดนั้น ยังไม่เสร็จหรอก” พอได้ยินแล้ว ฮือ ความโล่งใจที่คิดว่าอีกข้างเสร็จแล้ว ก็หายลับไปไกลแสนไกล~~ พอผ่าตัดเสร็จเรียบร้อยก็ถ่ายรูป แล้วตาที่เห็นกับตอนก่อนผ่าตัดต่างกันไปหมดเลย พอเห็นตัวเองสะท้อนอยู่ในเลนส์กล้องก็รู้สึกเหมือนจิ้งจอก เลยแค่หลุดหัวเราะพรวดออกมา;; หลังจากนั้นก็เอาก๊อซหรืออะไรสักอย่างแล้วติดเทปไว้ แล้ววันนี้ไปโรงพยาบาลเอาออก.. จริง ๆ เมื่อวานก็แอบแกะดูแล้ว เพราะอยากรู้มาก แต่ฉันแกะดูทีละข้าง และนอกจากตอนนั้นแทบจะติดไว้ตลอด ก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอวันนี้เห็นก็ โอ๊ย -;; ‘นี่หรือคือตัวฉันจริง ๆ..’ ผ่าตัดไม่เจ็บ แต่พอยาชาหมดหลังผ่าตัดกลับเจ็บมาก แบบ -ㅅ- สุดท้ายก็เลยนึกถึงยา กินต๊อกกุกอย่างเอร็ดอร่อย แล้วกินยาเลย ก็ไม่เจ็บแล้ว; ในหัวคิดแต่ ‘น่าจะกินยาเร็วกว่านี้..’ ทุกคนเวลาปวดก็อย่าลืมกินยาเร็ว ๆ เพื่อลดความทรมานนะ; เมื่อวานเจ็บขนาดนั้น วันนี้กลับไม่เจ็บแล้ว โล่งมาก; แค่พอลืมตาโต ๆ จะรู้สึกตึง ๆ เท่านั้น พอทนได้ เมื่อวานกลัวจนไม่กล้ามองลงล่างเลย มองแต่ข้างหน้าอย่างเดียว แต่วันนี้ไม่เป็นไรแล้ว ฉันนอนหลับตอนประคบเย็น พอตื่นขึ้นมา ก็ไม่มีแม่กับพ่ออยู่ เลยถามน้องว่า “แม่กับพ่อไปไหน?” น้องตอบว่า “ไปห้างแล้ว” แล้วฉันในสภาพที่ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นยังไงก็พูดว่า “แล้วฉันล่ะ?” -ㅅ- ด้วยตาแบบนี้ฉันจะไปไหนได้กัน สบายเกินไปจนลืมสภาพตาของตัวเองไปเลย อาจเพราะเพิ่งตื่นนอนด้วยมั้ง เมื่อวานฉันยังดูแผลผ่าตัดอยู่ นึกว่าหัวตาเปิดออกแล้วเลยกังวล แต่พอดูดี ๆ มันก็ยังอยู่ดี เขาบอกว่าจะเย็บด้านในเพื่อไม่ให้เป็นแผลเป็น ฉันดูเองยังต้องหาตั้งนานกว่าจะเจอว่าเย็บตรงไหน กว่าจะหาเจอ;; ดีใจมากที่คงไม่ทิ้งรอยแผลไว้ด้านนอก อ้อ แล้วหลังผ่าตัดเมื่อวาน ตาขวาฉันมัว ๆ มองไม่ค่อยเห็น แต่พอผ่านไปสักพัก ก็กลับมาเหมือนเดิมหมดแล้ว คนที่เป็นแบบนี้ไม่ต้องกังวลมากนะ เมื่อวานกับวันนี้ จนถึงเมื่อก่อนหน้านี้จริง ๆ คือบวมเป็นไส้กรอกเลย แต่พอประคบเย็นดี ๆ อาการบวมก็ลดลงให้เห็นชัดมาก เมื่อวานฉันกลัวจนกระพริบตาแทบไม่ได้ แทบจะมองตรงอย่างเดียว แต่ตอนนี้กระพริบตาได้ตามสบายเลย ความรู้สึกเหมือนผิวพับซ้อนกัน(?) มันดีมาก พอมีความรู้สึกแบบนั้นก็รู้สึกได้จริง ๆ ว่ากำลังจะมีสองชั้นตา ประคบเย็นให้ขยัน!! ขยัน ๆ เลย อ้อ จริง ๆ แล้วไหมไม่ใช่สีดำ แต่เหมือนสีเงินมากกว่า? ฉันมองไม่เห็นไหมเลย มันฝังอยู่ในอาการบวม และหัวตาก็เย็บแบบไม่ให้เห็นด้วย พูดจริง ๆ การผ่าตัดไม่ได้เจ็บเท่าไหร่ สิ่งที่น่ากลัวส่วนใหญ่คือความกลัว~ อาจเพราะฉันดูรูปก่อน-หลังผ่าตัดมามาก พอคุณหมอบอกว่า “ถึงจะบวมมากก็จะยุบเหลือหนึ่งในสาม” ฉันกลับบ้านแล้วมองตาตัวเอง ไม่ได้คิดว่า “เฮ้ย.. ทำไม.. นี่อะไร เป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว หมายความว่าผ่าตัดพังเหรอ.. ทำไงดี..” แต่คิดว่า “อ้อ บวมไม่มากอย่างที่คิด.. แบบนี้จะกลายเป็นชั้นตาในไหมนะ? อืม..~” -ㅅ-;; เพราะเบื่อเลยนั่งพิมพ์บ่นคนเดียวแทบหมด พอนึกขึ้นได้ก็แก้แล้วก็เติมต่อเรื่อย ๆ เลยเหมือนเรื่องยิ่งยาวขึ้นไปอีก;