เมื่อวานไปทำตาแบบเย็บไว้กับเปิดหัวตา~

บ่าย 3 โมง ถึงโรงพยาบาล ตลอดสองปีกว่าที่ผ่านมาเรานี่อ้อนแม่ไม่หยุดไม่หย่อนเลย สุดท้ายเมื่อวานก็ได้ทำที่โรงพยาบาลที่อาของเพื่อนเรากับสามีเป็นคนทำ ตอนปรึกษาเขาพูดว่า! 'แอบติดเทปตาสองชั้นมาหรือเปล่า?' โธ่..-.-; นึกว่าจะไม่รู้ซะอีก..เหมือนผีเลย จริงๆ เราเคยใช้เทปตาสองชั้นอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ใช้ของแหลมกรีดตามด้วย ( แม่อาจได้ยินจากด้านหลังก็ได้....) นี่เป็นการผ่าตัดครั้งแรกในชีวิต เลย เกร็งมากๆ ตอนแรกตอนทำความสะอาดใบหน้า เขาไม่เปิดวิทยุให้ด้วย!! เซ็ง@ ยิ่งทำให้ตื่นเต้นกว่าเดิมอีก ตอนกำลังทำความสะอาดแล้วรออยู่ พยาบาลพี่เขาก็บอกว่า 'ไม่เบื่อเหรอ? นอนคนเดียวก็น่าเบื่อนะ' แล้วก็เปิดวิทยุให้ ระหว่างรออยู่แบบนั้น คุณหมอก็เข้ามา ดูเหมือนจะจัดแนวใหม่อีกครั้ง..! พอหยอดยาลงตาแล้วก็รู้สึกตึงๆ เจ็บๆ ในที่สุดก็ฉีดยาชา แต่จริงๆ ยาชาทนได้มาก~ เราเคยไปเอาไฝออกเมื่อก่อนยังเจ็บกว่านี้เยอะ เข็มที่ฉีดด้านนอกนี่แค่ระดับ 'แค่นี้เอง' ส่วนเข็มที่ฉีดหลังจากพลิกเอาเข้าไปข้างในก็คือ 'อ๊ะ! เจ็บจัง' พอฉีดเสร็จแล้ว รู้สึกเหมือนมีหนอนกำลังขยับอยู่ในตาและ เคลื่อนผ่านไป-.-; ความรู้สึกนี้น่าขนลุกกว่าตอนผ่าตัดอีก อ้อ! กลิ่นถุงมือยาง(?) นั่นด้วย ผ่าตัดนานกว่าชั่วโมงครึ่ง..ปกติเสร็จในประมาณชั่วโมงเดียว แต่คุณหมอดูละเอียดมาก..!? (หรือเพราะเป็นเพื่อนของลูกพี่ลูกน้องเราก็ไม่รู้-.-;) ระหว่างทำอยู่ เพลงที่เราชอบ 'Jekki - Couple' ก็ดังขึ้นมา!! ยังแอบนึกถึงแฟนเก่าอยู่หน่อยๆแล้วก็ เพลง 'Maria' จาก OST ของเรื่อง My Sassy Girl ก็ดังขึ้นมา! เรานึกภาพคิมอาจุงตอนศัลยกรรมแล้วสวยขึ้น เลยฮึดสู้และทนได้ดีขึ้นอีก!! ขอแค่อย่าให้ยาชาหมดกลางคันแล้วต้องฉีดใหม่ แล้วก็ขออย่าให้หลังผ่าตัดต้องมาฉีดอะไรที่ก้นน่าเกลียดของเราอีกเลย พอผ่าตัดเสร็จแล้วไปประคบเย็นในห้องพักฟื้น แม่กับแม่ของเพื่อนก็มาบอกว่าทำออกมาได้ดี! สวยนะ (^^) แต่เพราะบวมเลยดูเหมือนสัตว์ประหลาดมากกว่า สวย ตรงไหนกัน..... ป้าอีกคนที่ไปด้วยบอกว่าจะไปฉีดโบท็อกซ์ เราก็เลยประคบเย็นไปพร้อมกับ รอสักพักแล้วค่อยกลับบ้าน เขาให้ยากินกันอักเสบ ผ้าก๊อซไว้ใช้ตอนประคบเย็น กระดาษที่เขียนข้อควรระวังหลังผ่าตัด แล้วก็ยาขี้ผึ้งแปลกๆ มาด้วย; ระหว่างทางกลับบ้านก็เขินนิดหน่อย ถ้าบ้านอยู่ใกล้กว่านี้ ก็คงนั่งแท็กซี่ แต่ไกลพอสมควร; สุดท้ายลังเลระหว่างรถบัสกับรถไฟใต้ดิน แล้วคิดว่ารถบัสดีกว่าเลยขึ้นรถบัส แต่ก็ยังเขินอยู่ดี ไม่ได้เอาหมวกไป เลยใส่ฮู้ดเสื้อแจ็กเก็ตกับแว่น; คนอื่นคงมองแล้วคิดว่าเราเป็นคนถ่ายหนังสยองขวัญที่ตาบวมตุ่ยกับรอยช้ำเต็มหน้าแน่ๆ; (ยังไงก็เป็นคนที่ไม่ต้องเจอกันอีกอยู่แล้ว) การผ่าตัดที่รอมาสองปีกว่าก็จบลงในเวลาแค่ชั่วโมงครึ่ง เลยยังไม่ชินเลย; ว่าแต่การประคบเย็นนี่น่าเบื่อสุดๆ ไปเลย