ทำศัลยกรรมหน้าอกในวันสุดท้ายของปี 2008 ค่ะ~

เลยเที่ยงคืนมาแล้ว งั้นก็คือเมื่อวานสินะ ขนาดหน้าอกเดิมอยู่ระหว่าง A กับ B เลยไม่ใช่หน้าอกที่เล็กมากค่ะ แต่ความโลภของคนเรามันไม่ใช่แบบนั้นนี่นา ก็เลยตัดสินใจทำไปเลยค่ะ 1. ปรึกษา เรื่องปรึกษา ฉันไปแค่ที่เดียวแล้วก็ตัดสินใจเลยค่ะ ดูรูปหัตถการในเว็บไซต์เยอะมาก ถามละเอียดด้วย และที่สำคัญที่สุด เลือกด้วยเหตุผลพื้นฐานมากคือ ใกล้บ้านค่ะ ฉันคิดแบบนี้นะคะ ถึงจะไม่ใช่ย่านอัพกูจองดงหรือคังนัม ก็น่าจะมีคุณหมอที่มีฝีมือเยอะ และแทนที่จะต้องลำบากเดินทางไกล ไปมาตรวจติดตาม การหาที่ดีๆ ใกล้บ้านก็ไม่เลว ฉันคิดแบบนั้นค่ะ 2. ขนาด ตัดสินใจยากมากจริงๆ ค่ะ! พอถึงตอนเลือกขนาด อ๋อ เลยเข้าใจว่าทำไมคนถึงไปปรึกษาหลายๆ ที่ ขนาดที่ฉันต้องการคือคัพ C ค่ะ ขนาดที่ผู้อำนวยการแนะนำครั้งแรกคือ 225 และขนาดที่แนะนำภายหลัง คือ 250 ฉันอยากทำให้ใหญ่กว่านี้ แต่โครงอกฉันค่อนข้างเล็กด้วย และผู้อำนวยการห้ามไว้ บอกว่าถ้าใส่ ใหญ่กว่านี้จะกลายเป็นของให้คนมอง เลยใส่ 250 ค่ะ พอไปดูเว็บไซต์หลายๆ ที่ รู้สึกว่าผู้อำนวยการแต่ละคนมีสไตล์ ของตัวเอง มีผู้อำนวยการที่ชอบหน้าอกไซซ์ใหญ่มากๆ มีผู้อำนวยการที่เน้นความเป็นธรรมชาติ,,,, เป็นต้น ก่อนไปปรึกษา ฉันคิดว่าสำคัญมากที่ต้องเข้าเว็บไซต์ไปดูรูปก่อนค่ะ อ้อ แล้วจะวางเหนือหรือใต้กล้ามเนื้อหน้าอก ผ่าทางรักแร้หรือทางปานนม ก็ดูเหมือนสำคัญเหมือนกันค่ะ อันนี้ก็ขึ้นกับสไตล์คุณหมอล้วนๆ~ แต่ละคนเหมือนมีสไตล์ที่ชอบต่างกันค่ะ เดิมทีฉัน อยากวางใต้กล้ามเนื้อหน้าอก แต่หมอบอกว่าคนเกาหลี กล้ามเนื้อนั้น จะกลับมาบางลงอีก ทำให้ไม่มีข้อดีเลย ฉันเลยทำเหนือกล้ามเนื้อหน้าอก ส่วนวิธีเปิดแผลก็ได้ยินว่าการผ่าทางปานนมฟื้นตัวเร็ว รูปทรง ก็ดี และเป็นบริเวณที่เปิดเผยน้อย เลยเลือกผ่าทางปานนมค่ะ! 3. ผ่าตัด วันผ่าตัดฉันกลัวมากๆ จริงๆ จนคิดหนักมากว่าจะไม่ไปดีไหม และแม้แต่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัด ก็คิดเป็นร้อยครั้งว่า จะวิ่งหนีออกไปเลยดีไหม แต่ก็ดูเหมือนว่าไม่ได้เป็นการผ่าตัดที่เจ็บทรมาน จนต้องเครียดเท่าที่คิดค่ะ พอฉีดยาสีขาวก็หลับไปทันที แล้วตื่นมาก็เสร็จหมดแล้ว ค่ะ;; เวลาผ่าตัดน่าจะเกิน 2 ชั่วโมงค่ะ ตั้งแต่ตอนวาดรูป(?)บนตัว หมอก็คิดพิจารณาอย่างละเอียดมาก ยังไงก็เลยพยายามคิดในแง่ดีว่าคงเป็นคนละเอียดรอบคอบ ค่ะ อาการปวดแทบไม่มีจริงๆ ได้ยินมาว่าเจ็บเหมือนนรก เลยกลัวมาก ㄷㄷㄷ... แต่พอฟื้นจากยาสลบ ก็ไม่เจ็บเลยจริงๆ ค่ะ กลับกัน การแต่งหน้ากึ่งถาวร ยังเจ็บกว่าอีก พอถามพี่พยาบาล เขาบอกว่าคนที่เจ็บก็มีเยอะ แต่ฉันเป็นเคสที่แปลก เลยให้มองว่ามีความแตกต่างรายบุคคล แต่คนทั่วไปก็น่าจะ ไม่เจ็บขนาดนั้นค่ะ 4. ชีวิตประจำวัน วันผ่าตัด ฉันไปคนเดียวกลับคนเดียวโดยไม่มีใครรู้ค่ะ แถมยังนั่งรถเมล์ด้วย ผ่าตัดตอน 10 โมง แล้วอยู่ห้องพักฟื้น จนประมาณ 6 โมงถึงออกมา อาจเพราะแบบนั้น ตอนนั่งรถเมล์กลับก็ไม่ฝืนค่ะ และไม่ได้กลับบ้านทันที ไปตัดแว่นกับคอนแทคเลนส์ ไปช้อปปิ้ง ไปมาร์ต เจอเพื่อนแล้วกินข้าวด้วยค่ะ ถ้าต้องไปทำงาน ทันที พูดตรงๆ น่าจะไม่ค่อยสะดวก แต่ถ้ามีเวลาพักฟื้น ก็น่าจะพอทำกิจกรรมแบบไปเที่ยวเล่น(?) ได้ ค่ะ ยังต้องแกะผ้าพันแผลแล้วดูรูปทรงเองโดยตรงก่อน แต่จากสภาพตอนนี้ รู้สึกเหมือนว่าน่าจะออกมาดีค่ะ ถ้าทรงเริ่มเข้าที่มากขึ้น จะลงรูปให้ดูด้วยนะคะ~!!