ผ่านไป 6 เดือนหลังผ่าตัดกรามเหลี่ยมและโหนกแก้มแล้วค่ะ (แนบรูป^^)

ทั้งหน้าของฉันดูเป็นเหลี่ยม และโหนกแก้มก็ดูนูนออกมา ทำให้โดยรวมแล้วหน้าดูเชย กว้าง และแผ่ออก ซึ่งเป็นความเครียดมากๆ เลยค่ะ เพื่อนๆ ถึงกับตั้งฉายาให้ว่า “โหนกแก้มชิน” (โหนกแก้มชินจองฮวาน).. แถมภาพลักษณ์ยังดูแรงอีก คนรอบข้างก็เลยมักจะเข้าหาฉันแบบเกร็งๆ… แต่แล้วก็เกิดเรื่องที่ทำให้ตกใจมากค่ะ..ฉันเจอเพื่อนคนหนึ่งที่ไม่ได้เจอกันมานาน แล้วเธอเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง! สวยขึ้นมากๆๆ เลยค่ะ เพื่อนคนนั้นก็มีใบหน้าเป็นเหลี่ยมและโหนกแก้มดูนูนเหมือนกัน จนมีคนพูดว่าภาพลักษณ์ดูแรง เราสองคนเลยเคยคุยกันเรื่องกราม เรื่องโหนกแก้มด้วยกันบ่อยๆ,, พูดตรงๆ คือของเธอหนักกว่าฉันอีก ถึงฉันจะไม่ได้พูดออกไป แต่ในใจเคยคิดว่า อา..ดีจัง..ที่มีเธออยู่..เคยคิดแบบนั้นด้วย..ฮือๆ… แต่ตอนนี้!! ภาพลักษณ์ของเธอดูนุ่มนวลขึ้น เวลายิ้มก็สวย โอ้โห,,, ดูเหมือนคนละคนจริงๆ ค่ะ ตอนนี้…เหลือแค่ฉันคนเดียวแล้วสินะ….ด้วยความรู้สึกแบบนั้น ฉันกลั้นความโมโหที่พุ่งขึ้นมาไว้ แล้วเอาแต่พูดซ้ำๆ ว่า “ว้าว สวยขึ้นนะ..” กับ “อิจฉาจัง” เท่านั้นค่ะ.. ดังนั้นสุดท้าย ฉันก็คิดทบทวนอย่างละเอียด แล้วรู้สึกว่าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ จึงไปปรึกษาที่เดียวกับที่เพื่อนคนนั้นทำ และตัดสินใจผ่าตัดค่ะ ตอนคุณหมอผู้อำนวยการอธิบายให้ฟัง ฉันรู้สึกจริงๆ ว่าถ้าแค่กรามกับโหนกแก้มหมดไป ก็น่าจะใช้ชีวิตได้อย่างมั่นใจมากๆ.. แม้จะมีอุปสรรคใหญ่คือต้องโน้มน้าวพ่อแม่ก็ตาม! แต่ยังไงวันผ่าตัดก็มาถึงค่ะ ฉันทำกรามกับโหนกแก้มพร้อมกัน พอขึ้นไปบนเตียงผ่าตัด ไม่รู้ว่าทำไมถึงหายใจไม่ทันขนาดนั้น ถึงจะได้ยินพี่พยาบาลปลอบว่า ถ้าไม่สงบลงก็จะผ่าตัดได้ยาก แต่ฉันทั้งกังวลทั้งกลัวมากจนน้ำตาไหลออกมาเลยค่ะ ไม่นานก็ได้ยินว่ากำลังจะเริ่มดมยาสลบ แล้วเสียงที่บอกว่า “หลับลึกๆ สักตื่นนะคะ..” ก็ค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับที่ฉันเข้าสู่การดมยาสลบค่ะ หลังจากหลับลึกไปหนึ่งตื่น คุณหมอดมยาสลบก็ปลุกฉันขึ้นมา..ในสติที่มึนๆ ฉันลืมตาขึ้นแล้วคิดว่า อา..นี่คือห้องพักฟื้นสินะ..และมองดูพี่พยาบาลฉีดยาและทำอะไรต่างๆ ให้..ความรู้สึกเหมือนโดนยาแล้วลอยๆ คือแบบนี้หรือเปล่านะ… จริงๆ ตอนยาสลบเริ่มหมดฤทธิ์มันเจ็บ และเพราะความเจ็บก็เลยลำบากมาก แต่พอกินยาแก้ปวดและประคบ พอตกกลางคืนก็แทบไม่เจ็บแล้วค่ะ..รู้สึกเหมือนได้นอนหลับสนิทในรอบนานเลย วันต่อมา ฉันถามคุณหมอผู้อำนวยการว่าการผ่าตัดเป็นไปด้วยดีไหม ท่านก็บอกว่าดี และน่าจะออกมาสวยค่ะ ถึงอย่างนั้น อาการบวมก็ยุบเร็วกว่าที่คาดไว้ และรูปหน้าที่เรียวก็เริ่มปรากฏออกมาทีละนิด สิ่งที่ตลกคือ หลังผ่าตัดมีอาการบวม หน้าก็ควรจะเหมือนแผ่นแป้งกว้างๆ ใช่ไหมคะ..แต่ถึงอย่างนั้น เพราะไม่มีเหลี่ยมแล้ว หน้าเลยดูกลมแบนกว้าง แต่แปลกมากที่ดูเล็กกว่าก่อนผ่าตัดอีกค่ะ!! เฮ้อ…ทำไมฉันถึงทนมาตั้งนานนะ??? ตลกมากเลยค่ะ.. แต่วันที่ 3 บวมมากที่สุดค่ะ..ฉันใช้ชีวิตเหมือนอันปังแมนอยู่ประมาณ 3 วัน และก็แอบคิดว่าถ้าอาการบวมไม่ยุบลงจะทำยังไงดี แต่สุดท้ายอาการบวมก็คืออาการบวมเท่านั้น อย่าเข้าใจผิดไปเอง~ ฉันทำตามที่โรงพยาบาลสั่งทุกอย่าง อะไรที่เขาบอกว่าอย่าทำก็ไม่ทำเลยค่ะ ผ่านไป 2, 3 เดือน ใบหน้าก็เข้าที่ และตอนนี้เพราะใบหน้าที่เรียว เวลาไปนัดบอดก็ยังได้ยินว่าความประทับใจแรกดีด้วยค่ะ ^^* พอมีความมั่นใจ เวลาปฏิบัติกับผู้คน ฉันก็สดใสขึ้นกว่าก่อนมากเลยค่ะ ตอนนี้มีแฟนแล้วด้วยค่ะ..แต่เรื่องที่ผ่าตัดมาเก็บเป็นความลับนะคะ ฉันแอบถามแฟนเบาๆ ว่า ชอบผู้หญิงหน้าตาไม่ดี หรือชอบผู้หญิงที่สวยแม้จะทำศัลยกรรมมา? ในใจเต้นตุบๆ แต่แฟนบอกว่าชอบผู้หญิงที่สวยแม้จะทำศัลยกรรมมาค่ะ ฉันคิดว่า ผู้ชายก็เป็นสัตว์ร้ายจริงๆ…แต่ก็รู้สึกภูมิใจค่ะ หลังผ่าตัดก็มีช่วงที่ลำบากเพราะความเจ็บ แต่เพราะผลการผ่าตัดดี ฉันเลยไม่คิดถึงภาพตัวเองในอดีตอีกแล้วค่ะ..ฉันภูมิใจกับวีไลน์ของตัวเองในแบบของฉัน และชอบมากๆ ค่ะ.. ^^ คนที่กำลังลังเลว่าจะผ่าตัดดีไหมก็สู้ๆ นะคะ!! พรจะมาถึงคนที่เอาชนะได้แม้จะลำบาก!! ถึงจะเขิน แต่ฉันลงรูปให้ชมค่ะ รูปแรกเป็นรูปที่ถ่ายที่บ้านก่อนผ่าตัดค่ะ รูปถัดไปคือหลังผ่าตัดหนึ่งเดือน และรูปถัดจากนั้นเป็นรูปที่แฟนถ่ายให้ตอนเราไปเที่ยวทะเลกันในเดือนกันยายนค่ะ หลังผ่าตัดมา 4 เดือนหรือเปล่านะ? เป็นหลังจากนั้นค่ะ~^^โดยไม่รู้ตัว ฉันยังมีนิสัยก้มหน้าอยู่เลยค่ะ ^^;;