ผ่าตัดกรามเหลี่ยมวันที่ 27

ก่อนอื่น โรงพยาบาลที่ทำคือที่เมียงดงค่ะ เอ่อ...รู้กันใช่ไหมคะ? ในชุมชนนั้นดังมาก และมีชื่อสองพยางค์.. โรงพยาบาลที่ใช้ชื่อของคุณหมอผู้อำนวยการ.. ตอนแรกที่ไปปรึกษา คำพูดของคุณหมอทำให้ช็อกมากเลยค่ะ คุณหมอบอกว่ามีขนาดกรามใหญ่มากจนแทบไม่ค่อยเห็นในผู้หญิงเกาหลี.. เป็นคนไข้ที่อาจจะเจอสักเดือนละครั้งหรือไม่กี่เดือนครั้งก็ยังไม่แน่ใจ;; ท่านบอกว่ารอดูผลลัพธ์มาก พอได้ยินอย่างนั้น ฉันกับเพื่อนที่ไปปรึกษาด้วยกันก็ขำกันมาก; ไม่รู้เลยว่าควรดีใจหรือควรร้องไห้ดี.. แต่มันก็ไม่ได้ถึงขนาดนั้นมั้ง ยังไงก็เลยตัดสินใจทำเพราะราคาถูกกว่าที่คิดไว้เยอะมาก..(ในชุมชนก็มีรีวิวว่าเป็นโรงพยาบาลที่โอเค) ฉันผ่าตัดกรามเหลี่ยมกับการตัดกระดูกคอร์เทกซ์? ค่ะ พยาบาลบอกให้หายใจเข้าลึกๆ แล้วก็ฉีดยาให้ ฉันหมดสติไปเลยจากเข็มนั้น พอตื่นขึ้นมาก็ อยู่ในห้องพักฟื้นแล้วค่ะ ฉันตัวค่อนข้างหนัก เลยยังเป็นปริศนาว่าพวกเขาอุ้มฉันย้ายมายังไง.. พอได้ยินพยาบาลพูดว่า “คนไข้คะ ผ่าตัดเสร็จแล้ว ลุกได้แล้วค่ะ” ตาก็ลืมโพลงทันที? คนอื่นๆ ยัง.. หลังยาสลบ ยังไม่ตื่น แถมพึมพำอะไรแปลกๆ กันอยู่ แต่ฉันตื่นปุ๊บเลย;; สิ่งที่ลำบากที่สุดหลังผ่าตัดคือเสมหะกับน้ำมูกเยอะมากแต่กลับถุยออกเองไม่ได้.. ทันทีหลังผ่าตัด ก็คลื่นไส้เหมือนจะอาเจียนขึ้นมาด้วย.. ไม่ใช่แค่ฉัน แต่ทุกคนในห้องพักฟื้นก็เป็นเหมือนกัน.. ฉันเลยอาเจียนไปหนึ่งครั้ง เสมหะกับ.. ของเหลวสีเขียวเหนียวๆ..ㄷㄷㄷ ตอนกลางคืนฉันตื่นทุก 2 ชั่วโมง แทบไม่ได้นอนเลย พอลุกขึ้นมาก็เวียนหัวเลยได้แต่นอนอยู่กับที่ แต่พอนอนผ่านไปหนึ่งคืนแล้ว เดินได้ดีขึ้นนิดนึง อาการเวียนหัวก็ค่อยๆ หายไปบ้าง.. ฉันว่าฉันก็น่าจะเป็นคนที่ทนได้ค่อนข้างดีนะ ฉีดยาแก้ปวดแค่เข็มเดียวเอง.. มีคนข้างๆ สั่งน้ำมูกเสียงดัง พยาบาลตกใจแล้วบอกว่าอย่าสั่งน้ำมูก เดี๋ยวจะเลือดออกแล้วก็ช้ำ แต่คนนั้นก็ยังงอแงอยู่ คนที่จะผ่าตัดช่วยฟังพยาบาลดีๆ นะคะ.... อ้อ แล้วอีกอย่างที่ฉันคิดว่ายากที่สุดตอนผ่าตัดกรามเหลี่ยมคือการเอาท่อระบายเลือดออก! จริงๆ ก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรชัดเจนขนาดนั้นหรอก...... อ๊ะ แค่คิดตอนนี้ก็น่าขนลุก.. ไม่อยากเจอแบบนี้อีกจริงๆ เหมือนเอาเกี่ยวแหลมๆ ไปขูดด้านในกระดูกเลย?!; อาการบวมฉันยังไม่ค่อยแน่ใจ เรียกว่าผ้ารัดตึงใช่ไหม? เพราะรัดไว้แน่นมากเลยมองไม่ค่อยเห็น แต่ถ้าเทียบระหว่างหลังผ่าตัดกับตอนนี้แล้วดูเหมือนกัน ก็คงเป็นแบบที่บวมไม่มากเท่าไหร่.. พยาบาลส่วนใหญ่ก็น่ารักค่ะ และสิ่งที่ทำให้ฉันซึ้งที่สุดตอนนี้คือยังไม่ตายและรอดมาได้.. เพราะก่อนผ่าตัดฉันกังวลมากจริงๆ.. ก่อนผ่าตัดฉันมีปมมากสุดๆ.. คนรอบตัวพูดตลอดว่าเราให้ความรู้สึกกดดัน;; แม้แต่ตอนทำผมที่ร้าน ฉันก็นั่งทำหน้าเรียบเฉยไม่มีอารมณ์อะไร แต่เขากลับถามว่า “ไม่ชอบเหรอคะ? เหนื่อยเหรอคะ?” แบบนี้;; ไม่รู้ว่าพอแก้ผ้าพันแผลออกแล้วจะเป็นยังไง แต่ก็แอบตื่นเต้นเหมือนกันค่ะ ข้อความอาจจะมั่วๆ ไปหน่อยใช่ไหมคะ? เพราะรีบเขียน.. แต่เท่าที่ฉันรู้ ฉันจะเล่าให้ได้มากที่สุดนะคะ ทิ้งข้อความส่วนตัวหรือคอมเมนต์ไว้ได้เลย~