เป็นช่วงหน้าหนาวปี 2007 ราวปลายเดือนธันวาคม
บ้านฉันพอถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ พ่อแม่จะไปช่วยงานที่บ้านญาติซึ่งทำฟาร์มกันอยู่ ดังนั้นทุกสุดสัปดาห์ก็จะมีแค่ฉันกับน้องชายคอยเฝ้าบ้านกันสองคน
ช่วงเช้ามืดจากวันเสาร์ข้ามไปวันอาทิตย์ เพราะวันรุ่งขึ้นเป็นวันอาทิตย์ ฉันเลยเล่นคอมพิวเตอร์จนดึก แต่เพราะตอนกลางวันมีนัดไว้ ก็เลยตั้งใจจะหยุดแล้วเข้านอน ฉันปิดคอมแล้วเช็กว่าล็อกประตูหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว เพราะเป็นบ้านเดี่ยว ถ้าไม่ล็อกประตูหน้าบ้านก็จะเปิดโล่งออกสู่ภายนอกทันที เลยยิ่งต้องระวังเป็นพิเศษในวันหยุดสุดสัปดาห์
เวลาน่าจะเลยตีสองไปนิดหน่อย ประมาณตีสองครึ่งได้ พอเช็กว่าล็อกประตูหน้าบ้านแล้วและกำลังจะเข้าห้อง ฉันก็เห็นไฟตรงทางเข้าหน้าบ้านติดขึ้นมา
ปกติจะเป็นไฟเซ็นเซอร์ที่ติดเมื่อมีคนเข้าใกล้ แต่ช่วงนี้มันค่อนข้างเสีย เลยมีบ่อยที่แม้มีคนเข้าใกล้ก็ไม่ค่อยติด ฉันก็เลยคิดว่าไม่เป็นไรแล้วกำลังจะเข้าห้อง แต่แล้ว
กึก กึก กึก. กึก กึก กึก. กึก กึก กึก.
ประตูหน้าบ้านสั่นกระแทกเหมือนกำลังจะเปิดออกได้ทุกเมื่อ ได้ยินเสียงเหมือนมีคนดึงลูกบิดประตูหน้าบ้านซ้ำๆ ราวกับพยายามเปิดประตูที่ล็อกอยู่
เพราะก่อนหน้านี้เคยมีเหตุเกือบมีขโมยเข้าบ้านมาก่อน ฉันเลยกลัวอยู่บ้าง แต่ก็พูดว่า “ใครคะ” เสียงฉันน่าจะดังออกไปข้างนอก เพราะเสียงกระแทกหยุดไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมากึกกักอีก
ฉันคิดว่าอาจเป็นโจร เลยเช็กให้แน่ใจว่าหน้าต่างล็อกดีแล้ว แล้วตะโกนไปทางประตูหน้าบ้านว่า “ไปก่อนที่ฉันจะโทรแจ้งตำรวจนะ”
เสียงกระแทกนั้นหลังจากฉันถามว่าใครก็ยังได้ยินอีกหลายครั้ง แล้วก็เงียบไปเหมือนยอมแพ้เพราะเปิดประตูไม่ได้ และจากนั้นก็ไม่ได้ยินอีกเลย
ฉันลังเลว่าจะโทรแจ้งตำรวจดีไหม แต่แค่ไม่ได้ยินเสียงแล้วก็ทำให้ใจโล่งขึ้นมานิดหน่อย เลยไม่ได้แจ้งตำรวจ ฉันยังคิดด้วยว่าอาจเป็นเพื่อนบ้านข้างๆ เมาแล้วเดินมาผิดบ้านก็ได้
พอใจเย็นลงแล้วฉันก็ไปนอนที่ห้อง แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้แล้วก็เริ่มกลัวขึ้นมา
นั่นคือฉันไม่ได้ยินเสียงกรวดหน้าทางเข้าแม้แต่ครั้งเดียว
บ้านฉันเคยเกือบโดนขโมยเข้ามาเมื่อก่อน เลยปูกรวดตั้งแต่ประตูรั้วไปถึงประตูหน้าบ้าน ด้วยเหตุนี้เวลามีใครเดินจากประตูรั้วมาถึงประตูหน้าบ้าน ก็จะรู้ว่ามีคนมาเพราะเสียงกรวด
แม้แต่เวลาแมวหรือหมาเดินผ่านยังได้ยินเสียงกรวด แต่ก่อนที่ประตูหน้าบ้านจะสั่นกระแทก หรือหลังจากมันเงียบลงแล้ว ก็ไม่เคยได้ยินเสียงกรวดเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ทันใดนั้นความง่วงก็หายไป ฉันตาสว่างทันที หลังจากนั้นก็น่าจะนั่งมองประตูหน้าบ้านอยู่ในห้องนั่งเล่นแบบลืมตาค้างจนฟ้าสาง แล้วถึงได้หลับไป ตอนตื่นขึ้นมาหลังก็โชคดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วันต่อมาฉันไปเจอเพื่อน แล้วตอนเย็นกลับบ้าน พอได้ยินที่พ่อแม่คุยกันก็ขนลุก
พวกเขาบอกว่าคุณตาบ้านข้างๆ เสียชีวิตที่บ้านตั้งแต่เช้ามืดของเมื่อวาน...... คุณตาที่อยู่คนเดียวเสียชีวิตกะทันหัน ไม่มีร่องรอยการบุกรุกหรือร่องรอยทำร้ายคุณตาเลย จึงถูกมองว่าเป็นคดีลึกลับ
แม้จะอยู่คนเดียว แต่ก็ไม่มีโรคประจำตัว สุขภาพแข็งแรงด้วย จึงยิ่งเป็นเรื่องที่ไม่เข้าใจเข้าไปอีก เพียงแต่เพราะมันเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ประตูหน้าบ้านฉันสั่นกระแทกเมื่อวานนี้ พอคิดถึงคืนนั้นทีไรก็ยังนอนไม่หลับ……