รีวิวศัลยกรรมสไตล์ใหม่

โดยปกติทุกคนมักจะเขียนรีวิวประมาณว่า ทำแบบนี้แล้วก็เลยออกมาเป็นแบบนี้.. แต่ผมจะลองเขียนรีวิว โดยโฟกัสไปที่อีกจุดหนึ่งครับ โอกาสขำ 0.1 เปอร์เซ็นต์ (-_-) ก่อนอื่น ตั้งแต่ผมผ่าตัดขริบหนังหุ้มปลายมา (คิดว่าน่าจะมีผู้หญิงหลายคนแกล้งทำเป็นใสซื่อ ว่าไม่รู้จักการขริบหนังหุ้มปลาย เลยขอบอกไว้ก่อนนะครับ มันคือการผ่าตัดตัดหนังของเจ้าใกล้*-_-*นั่นออกฉับเดียวครับ ตัดเสร็จแล้วก็จะมีเห็ดหอมชั้นดีถือกำเนิดขึ้นหนึ่งดอก) อย่างไรก็ตาม... ตั้งแต่การขริบหนังหุ้มปลายมา ผมก็เป็นหนุ่มโสด(?) ใสซื่อที่ไม่เคยมีประสบการณ์ กับยาชาหรือยาสลบใดๆ เลยครับ ใช่ครับ วันนี้เหยื่อล่อของบทความนี้คือการดมยาสลบ/ให้ยาชา คงเชื่อว่าคนที่เคยได้รับยาชาหรือยาสลบตอนศัลยกรรม... ทุกคนน่าจะเคยรู้สึกมาแล้ว.. ความรู้สึกนั้นแหละครับ -_- ความรู้สึกแปลกๆ ปนหม่นๆ เหมือนนั่งรถไฟเหาะเที่ยวชมห้องผ่าตัด -_-;; ตอนแรกผมนอนลงบนเตียงผ่าตัด.... ตั้งแต่หน้าไปจนถึงไหล่ พี่พยาบาล ก็โหมฆ่าเชื้ออย่างหนัก (-_-);;;;;;;;;;;;;; แล้วก็เสียบสายน้ำเกลือที่แขนซ้าย... ที่นิ้วที่สองของมือซ้ายก็มีเครื่องวัดชีพจร -_-; แต่เครื่องวัดชีพจรนี้........... สิ่งที่น่ากลัวจริงๆ คือ.......... มันส่งเสียงปี๊บๆ ดีๆ อยู่... แล้วบางครั้งก็ไม่ดัง -_-;;;;;; โอ๊ยเวร....... ทุกครั้งที่มันไม่ดัง... ผมก็คิดว่า เฮ้ย ผมตายแล้วเหรอ -_-;;;; อย่างไรก็ตาม... แถมพี่พยาบาลก็สวยกันมาก... ผมเลยโคตรตื่นเต้น -_-;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; อ้อ นอกเรื่องนิดหนึ่ง ส่วนตัวแล้ว... ตอนตัดขนจมูกก่อนผ่าตัด... เจ็บมากจริงๆ (-_-) โอ๊ย................... น้ำตาไหลพรากๆ ฮือๆ อย่างไรก็ตาม... พี่พยาบาลพูดว่า [จะเวียนหัวนิดหน่อยนะคะ...] แล้วหลังจากนั้นไม่กี่วินาที....-_-;;; ผมคิดว่าตอนนี้คงเริ่มผ่าตัดแล้วล่ะ ......แต่สติยังอยู่ครบครับ ผมนึกว่าหลับแล้วตื่นขึ้นมาก็จบแล้ว ที่ไหนได้.... พอรู้ตัวอีกที ผมกำลังนั่งรถไฟเหาะวนรอบห้องผ่าตัดอยู่ -_-;; ภาพห้องผ่าตัดเปลี่ยนเป็นอเมริกา ญี่ปุ่น รัสเซีย -_-;;; ผมได้เที่ยวรอบโลกระหว่างทำศัลยกรรมครับ -_-; เพราะผมใช้ชีวิตต่างประเทศมาค่อนข้างนาน.... เลยพูดได้หลายภาษา;; พยาบาลที่ดูแลการผ่าตัด..... ภายหลังเล่าว่า.....(-_-);;;;;;;;;;;;;;;;;;; ผมพึมพำภาษาต่างประเทศอะไรสักอย่างอยู่คนเดียว-_-; พูดญี่ปุ่นบ้าง อังกฤษบ้าง....-_-;;;; โคตรอาย... อย่างไรก็ตาม... ได้เที่ยวรอบโลกด้วย... วิวก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ -_-;;; ผมยังเห็นภาพนั่งรถไฟเหาะในห้างสรรพสินค้าอีกด้วย น่าเสียดายที่ไม่ได้เห็นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าผู้หญิง -_-;;;;;; เพราะสติยังอยู่ครบ... เสียงกรอกระดูก.... กลิ่นเนื้อของตัวเองไหม้...-_-;; คำพูดของหมอ... ได้ยินหมด..............ㅡ..ㅡ;; ส่วนตัว ตอนกระดูกจมูกถูกกรอ... อือออ-_-;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ไม่อยากจินตนาการเลย.......ㄷㄷ สิ่งที่สยองที่สุดคือ... ผมทำผ่าตัดภาวะหนังตาตก พร้อมกับเปิดหางตาด้วย............ ตอนหนีบกล้ามเนื้อบริเวณเปลือกตา............................ สติกลับมาชัดเจนทันที -_-;;;;; คำด่าไหลออกมาเองเป็นถังๆ เลย............. สติกลับมาปิ๊ง แล้วก็เริ่มเที่ยวต่ออีก.....-_-;;; จำไม่ได้ว่าไปที่ไหนมาบ้าง... แต่คิดอะไร ก็เห็นตามนั้นหมด -_-;; ความรู้สึกรถไฟเหาะหมุน 360 องศา.. ชัดเจนมากจริงๆ -_-;;; ผมคิดว่า [อา...นี่แหละภาพหลอน..] แต่เพราะมันสนุก ก็เลยเลิกสนใจการผ่าตัด แล้วโฟกัสอยู่ตรงนั้นต่อ -_-;;; แล้วก็มีประสบการณ์สยองอีกครั้ง... ตอนกรีดเปิดหางตา.......................... อา............-_-;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ตอนกรีดเปิดหางตาเจ็บจริงๆ ครับ ทุกคนเตรียมใจไว้เลย -_-;;; ผมเจ็บจริงๆ อย่างไรก็ตาม... แต่ที่แปลกคือ........ ทันทีที่ได้ยินเสียงว่า ผ่าตัดเสร็จแล้วครับ ภาพหลอนทั้งหมดก็จบลง..... แอบเสียดายนิดหน่อย -_-; ประมาณความรู้สึกของเด็กประถม ที่นั่งรถไฟเหาะอย่างสนุกแล้วมาถึงทางออก -_-;; อะไรแบบนั้น... อย่างไรก็ตาม... พอเสร็จแล้ว... ความรู้สึกเหมือนมีสิ่งแปลกปลอมอย่างรุนแรง..........-_-;;;;;;;;;;;;;;;;; ความอึดอัดก็พุ่งขึ้นมา... อยากส่องกระจกมาก... แน่นอน พอส่องกระจกแล้วก็ [เฮ้ย เวร..] -_-; พอไปที่ห้องพักรอ พยาบาลก็มองอย่างสงสาร... [ใช่ ผมผ่าตัดมา ผ่าตัดมานั่นแหละ -_-] ผมนอนในห้องพักผู้ป่วย 10 นาทีเพราะเวียนหัว.. แล้วถือกระเป๋า รับยา และออกไป................. ทุกอย่างหมุนติ้วไปหมด แต่ในสภาพที่หมุนติ้วๆ แบบนั้น ผมขับรถจากโซลไปถึงปูซาน -_-v แน่นอนว่าระหว่างทาง ผมไปนอนแผ่อยู่ครึ่งวันที่จุดพักรถชินทันจิน -_-;; อย่าขับรถกันนะครับ....