ลังเลแล้วลังเลอีก ในที่สุดก็ได้ผ่าตัดแล้ว..

ตั้งแต่ตัดสินใจทำผ่าตัดจนถึงได้ทำจริงมันยากมากจริงๆ ถึงตอนนี้ยังรู้สึกแปลกใจเลยว่าตัวเองได้ผ่าตัดแล้วจริงๆ ตอนนี้ยังนั่งยิ้มแล้วเขียนรีวิวอยู่เลย รู้สึกดีมาก ฉันกังวลมาตลอดว่าจะทำที่โรงพยาบาลไหน ผ่าตัดยังไงถึงจะดีหรือไม่ดี... จนดูเหมือนฉันสมัครเข้ากลุ่มชุมชนมากกว่า 10 ที่เพราะความไม่สบายใจ เพื่อหาข้อมูลละเอียด... ฉันไปมาหลายที่มาก กิจวัตรหลักในแต่ละวันของฉันคืออ่านรีวิวกับดูรูปที่โพสต์ขึ้นมา ดูรูปคนที่ทำจมูกแล้ว อ่านรีวิว แล้วก็ถามโน่นถามนี่... เหมือนฉันใช้เวลานานแบบนี้มาตลอด.. พอเห็นสมาชิกที่กำลังลำบากเพราะผ่าตัดพลาด.. ใจฉันสั่นและกลัวมาก จนเกือบจะยอมแพ้ไม่ทำแล้ว แต่พอเห็นรูปทำสวยๆ กับความพอใจของสมาชิกในที่ที่ฉันสมัครไว้ ก็จะมีอาการอยากทำขึ้นมาอีกแบบฉับพลัน วันหนึ่งเป็นสิบๆ ครั้งเลย ฉันสมัครไว้หลายที่เพื่อรับข้อมูล เก็บข้อมูล แล้วรวบรวมข้อมูลโรงพยาบาลของคนที่ฉันชอบที่ไปทำมา จากนั้นฉันถึงตัดสินใจทำ พอสมัครหลายที่แล้ว สมาชิกหลายคนจะรวบรวมโรงพยาบาลที่บอกว่าทำดี ทำออกมาดี ซึ่งในนั้นก็มีออกมาประมาณ 10 โรงพยาบาล...(โรคขี้สงสัยของฉันนี่หนักจริงๆ~~) ในบรรดานั้น สิ่งที่ฉันต้องการที่สุดคือโรงพยาบาลที่ทำเก่ง ใจดี แก้ไขผ่าตัดซ้ำก็เก่ง และโดยเฉพาะเพราะฉันขี้กลัวมาก สิ่งที่สำคัญที่สุดคือยาชาต้องออกฤทธิ์ดี ไม่เจ็บเลย ฉันกลัวว่าจะเจ็บมาก.... ถ้าเกิด.. ยาชาหมดฤทธิ์แล้วฉันกรี๊ดออกมา กลายเป็นฉากหนึ่งในหนังสยองขวัญจะทำยังไง มันยากมากจริงๆ โรงพยาบาลที่ฉันตั้งใจจะไปตอนแรก พอหาข้อมูลดูแล้วกลับเป็นโรงพยาบาลที่มีข่าวลือไม่ดีเต็มไปหมด และมีแต่บรอกเกอร์เต็มไปหมด เลยผิดหวังอีกครั้ง.. แล้วก็ต้องเลือกโรงพยาบาลใหม่ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดฉันก็หาโรงพยาบาลที่จะผ่าตัดได้เจอแล้ว.. การไปปรึกษาหลายที่ แล้วเดินทางจากต่างจังหวัดไปโซลเพื่อเข้าปรึกษาไปมา ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย... แต่พอนึกว่าถ้าจมูกพลาดไปแม้แต่นิดเดียว ความเจ็บปวดคงมากกว่านี้อีกเยอะ... ก็เลยยอมทำแบบนั้น ฉันคอยบอกตลอดว่าอย่าให้เจ็บ และข้อความสอบถามที่ส่งไปโรงพยาบาลก็คงเยอะมากจนเหมือนฝนตกหนัก... อาจถึงขั้นทำให้เขาคิดว่าถ้าอย่างนั้นไปทำที่โรงพยาบาลอื่นเถอะ ฉันคงช่างคุยมากขนาดนั้น ทุกครั้งคุณหมอเจ้าของคลินิกก็ยิ้มตอบแบบไม่รำคาญเลย และผู้จัดการ~~~ ( ฉันคงน่ากลัวมากแน่ๆ~ คนเดียวคงเหมือนคุยเท่ากับสิบคน~ น่าจะหมดพลังไปเยอะเลย~) ฉันขี้กลัวมาก.. แค่ฉีดยาแก้หวัดก็ยังทนไม่ได้ เป็นคนที่กรี๊ดออกมาเลย.. ฉันเห็นเลือดไม่ได้ ฉันนี่ก็...(น่าอายเหมือนกัน~ แถมยังขี้สงสัยมากด้วย...) การจองวันผ่าตัดต้องจ่าย 30,000 วอน แต่วันมันยังอีกไกล ระหว่างรอฉันแทบจะเหงื่อแห้งหมด ระหว่างนั้นก็คอยกวนโรงพยาบาลตลอด และยังเริ่มกังวลว่าคนที่ให้ข้อมูลกับฉันตามโรงพยาบาลต่างๆ นั้น จะเป็น... บรอกเกอร์กันหมด??? วันที่จะไปผ่าตัด ฉันไปกับพี่สาวสองคน ระหว่างนั่งรถก็เอาแต่คุยเรื่องผ่าตัดกันตลอด จนคนข้างๆ จ้องพวกเรากันไม่วางตา.... ฉันก็ไม่อายเลย ขาก็สั่น และโซลก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ.... ขึ้นรถไฟใต้ดินก็ยังเอาแต่ดูจมูกคนอื่น... คิดว่า: คนนั้นทำมาหรือยัง? จมูกสวยจัง พอเข้าโรงพยาบาล เขาบอกให้ไปกินข้าวมาก่อน.. ฉันก็สั่งข้าวกิน แต่ช้อนสั่นระริก... สุดท้ายเหมือนจะอาหารไม่ย่อย ทำให้ท้องก็ไม่ค่อยดีด้วย นั่งรออยู่... ในใจก็นึกหลายสิบครั้งว่า: กลับไปดีไหม? แล้วในที่สุดก็ถูกเรียก..... สั่นจนตัวโยน...(ทำยังไงดี.....ฮือฮือ) พี่สาวฉันก็พูดว่า: จะทำยังไงอะไรล่ะ ก็แค่นอนลงไป~ คุณหมอก็เหมือนตอนคุยปรึกษาอีกครั้ง ยิ้มอย่างสบายๆ.. ใจดีกับฉันที่ขี้กลัวมาก และ ใส่ใจอย่างละเอียด อธิบายทีละขั้นว่าจะทำยังไง... บอกว่าจะทำให้ไม่เจ็บ ไม่ต้องกังวล ได้ยินแบบนั้น ฉันถึงกับเขียนพินัยกรรมไว้หมดแล้วแล้วมาเลยนะคะคุณหมอ ยังขู่อะไรแบบนั้นอีก.... ต้องไม่เจ็บนะคะคุณหมอ.... ฉันจะเป็นคนดี... คุณหมอ... ฉันพูดแบบนี้ ห้องผ่าตัด.... แค่เห็นป้ายห้องผ่าตัด หัวใจก็เต้นแรงแล้ว แทบจะบ้า... นอนลงค่ะ... กำลังฆ่าเชื้อค่ะ.. อื้อ... ฉันรู้สึกเหมือนจะตาย... หัวใจเหมือนจะระเบิด... เขาบอกให้ฉันอมอะไรบางอย่างไว้ในปาก (จู่ๆ ก็มีเสมหะขึ้นคอ อึก~แค็ก~~~ ฉันก็พูดแบบนั้น) แล้วเขาบอกว่า ห้ามบ้วนนะคะ การฆ่าเชื้อในจมูกทนได้อยู่ ไม่แสบอย่างที่คิด~ ที่นี่ไม่โกนขนจมูกให้ด้วยนะ ฉันกลัวว่าถ้าโกนเองจะเผลอไปหนีบผิวเลยไม่กล้าทำ~~~~ เริ่มดมยาสลบแล้ว ยาถูกฉีดเข้าไป ฟึ่บ~~~~~~~~~~~~~~~~~~ จะไปไหนเนี่ย??? ระหว่างค่อยๆ หลับไป ฉันยังคิดว่า ฉันจะไม่ถูกพาตัวไปหรอกน่า~~ แล้วก็หลับไป... พอลืมตาขึ้นมา การผ่าตัดก็กำลังดำเนินอยู่ อ่า~~ กลัวจัง... แต่ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย... ไม่เจ็บเลย และได้ยินเสียงคุณหมอที่อ่อนโยนมาก พยาบาลก็จับมือฉันไว้... ( คงเพราะฉันกำมือแน่นมากเพราะกลัว เลยทำให้มือเขาเจ็บ.. เขาเลยเอาลูกบอลมาให้บีบ ลูกบอลคงยุบหมดแล้วแน่ๆ~~ ไม่แตกก็นับว่าโชคดี) เหมือนยาสลบเริ่มหมดฤทธิ์ ฉันเห็นตัวเองพูดไม่หยุดเรื่องโน่นเรื่องนี่ คุณหมอเอ๋ยโน่นนี่... เหมือนฉันคุยไปสารพัดเรื่องเลย คุณหมอก็ยิ้มตอบตลอดแล้วก็รับฟังดีมาก แล้วการผ่าตัดจะพูดยังไงดีล่ะ... ฉันก็เคยผ่าตัดอย่างอื่นมาก่อน แต่ไม่เคยรู้สึกสบายแบบนี้มาก่อนเลย พอคุณหมอเห็นฉันนั่งไขว่ห้าง ก็ถามว่า จะไปห้องน้ำไหมคะ เลยระหว่างผ่าตัดฉันก็ไปห้องน้ำเพื่อทำธุระ ตอนอยู่ในห้องน้ำ คุณหมอก็ค่อยๆ เช็ดเลือดบนหน้าให้ฉันทีละนิดอย่างละเอียด กลัวว่าฉันจะเห็นเลือดแล้วเป็นลม ซึ่งฉันรู้สึกซาบซึ้งมาก... ใจมันจุกเลย ถึงจะอยู่ในห้องน้ำ ฉันก็ไม่รู้สึกกลัวเลย กลับไปนอนแล้วผ่าตัดต่อ... ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงวิทยุ เหมือนมีแค่ฉันที่พูดคุยอย่างสนุกสนานอยู่คนเดียว ถ้ามีความรู้สึกก็คงเจ็บ แต่กลับไม่เจ็บเลยจริงๆ แปลกจนเหมือนฉันไม่ได้มาผ่าตัด แต่มาคุยเล่นแล้วกลับไปมากกว่า ฉันไม่รู้ว่าระหว่างผ่าตัดฉันผายลมหรือเปล่า ในท้องมันปั่นป่วนเหมือนอาหารไม่ย่อย.. จะบ้าตาย.. ฉันยังกลัวว่าถ้าขยับก้นแล้วจะผายลมออกมา.. แล้วพยาบาลข้างๆ จะสำลักอะไรแบบนั้น แล้วก็ขาเริ่มคันด้วยเพราะนอนนาน พอฉันจะขยับมือ~ เขาก็บอกว่า ห้ามขยับนะคะ~ ตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า? ฉันตอบว่า ขาฉันคัน... ตรงไหนคะ? ตรงข้างเข่าตรงนั้น~~ ตรงนั้น... ตรงนั้น.. ต่ำลงอีกนิด... ค่ะ ตรงเหนือจุดนั้นนิดหน่อย.. เขาก็เกาให้ สบายมาก พอผ่าตัดเสร็จ คุณหมอก็พูดกับฉันอย่างอ่อนโยนเหมือนพูดกับเด็ก ว่าฉันอดทนได้ดีและเก่งมาก แล้วก็เช็ดหน้าให้ฉันจนเสร็จ.. มองฉันแล้วบอกว่าจบแล้ว ขอบคุณมากที่เหนื่อย แล้วก็ออกไป... ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เขียนรีวิวแบบนี้ แต่เหมือนฉันก็อยากอวดเหมือนกัน ฉันทำผ่าตัดเสริมจมูกและผ่าตัดจมูก... ครั้งนี้แทนที่จะเห็นคุณหมอที่ไร้จริยธรรมและเผด็จการ กลับรู้สึกเหมือนเป็นคนในครอบครัว?? อาจเพราะไม่เคยผ่าตัดแบบสบายขนาดนี้มาก่อน พอผ่าตัดเสร็จออกจากโรงพยาบาล ฉันน้ำตาไหลเลย คงเพราะคุณหมอคนนั้นมอบความประทับใจให้ฉันมากจริงๆ ฉันก็หวังว่าจะมีคุณหมอแบบนี้เยอะๆ ฉันยังคิดว่า ถ้าทำหลักสูตรอบรมเฉพาะทางแบบนี้ขึ้นมา แล้วให้ใบอนุญาตแพทย์เป็นระดับๆ เฉพาะคนที่คิดถึงคนไข้ก่อนและเข้าใจจากมุมของคนไข้ได้ก็คงดี~ จมูกแม้จะติดพลาสเตอร์อยู่ แต่เขาก็บอกว่าสวย ฉันก็ชอบมากเหมือนกัน~~ ตอนนี้ฉันก็ชอบมากอยู่ ฉันเช่าห้องไว้... เมื่อวานก็ฆ่าเชื้อแล้ว ลงมาข้างล่างแล้วก็มาโพสต์รีวิวแบบนี้~ ถ้าใครกลัวจนเหมือนฉัน นอนแล้วนึกภาพว่าคุณหมอจะเอามีดมาแล่จมูกเพื่อผ่าตัด ขอให้ลองกล้าดูนะคะ ฉันพอใจมาก แล้วก็ ฉันยังได้เจอสมาชิกที่เคยลงรูปไว้ที่นั่นด้วย มันยิ่งน่าทึ่งกว่าอีกไม่ใช่เหรอ? ฉันบอกเขาว่าเราเป็นเพื่อนร่วมรุ่นศัลยกรรมความงาม ขอให้ทุกคนสวยขึ้นนะ~~~ เป็นรีวิวที่ยาวมาก~ ฉันโพสต์รีวิวนี้ด้วยความรู้สึกขอบคุณต่อทุกคนที่ให้ข้อมูลจากหลายที่.. (ขอบคุณทุกคนในชุมชนนี้)