หลังทำจมูกแล้ว ฉันกลัวการมองหน้าคนค่ะ

ผ่าตัดมาได้ 6 เดือนแล้ว และตลอด 6 เดือนแทบจะใช้ชีวิตอยู่แต่ในบ้านค่ะ ถึงออกไปข้างนอกก็ต้องใส่หมวกออกไปด้วยเสมอ ช่วงนี้บางครั้งก็รวบรวมความกล้าแล้วถอดหมวกออกไปข้างนอก ตอนคนที่เดินสวนกันบนถนนยังอยู่ไกลๆ ก็ไม่เป็นไร แต่ยิ่งคนฝั่งตรงข้ามค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ขึ้น ยิ่งเห็นหน้าเขาใกล้ขึ้น ฉันก็คิดว่าหน้าฉันก็คงถูกเขามองเห็นใกล้ขึ้นเหมือนกัน เลยเดินก้มหน้าต่ำตลอดค่ะ จะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ประมาณสามเดือนหลังผ่าตัด ถึงเพื่อนๆ จะบอกว่าไม่เป็นไร ดูไม่ออก แต่แม่กับครอบครัวพูดถึงส่วนที่แปลก แล้วบอกให้ไปทำใหม่ค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังฝืนทนโดยคิดว่าจะไม่ไปแตะต้องอีกแล้ว ช่วงนี้เลย ไม่ได้พูดแบบนั้นแล้ว แต่บางครั้งแม่ก็จ้องแต่มองจมูกฉันนิ่งๆ พอถามว่าเป็นอะไร แม่ก็บอกว่าก่อนทำไม่ดีกว่าเหรอ... แต่ฉันกลับไปเป็นจมูกเดิมไม่ได้แล้วจริงๆ.. เครียดทุกวัน เพราะไม่ได้ใช้ชีวิตเข้าสังคมเลยสักนิด ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ออกไปข้างนอกแล้วยกหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ... เลยกลายเป็นว่าออกไปเฉพาะตอนกลางคืนค่ะ เพราะไม่อยากแตะต้องมันอีกแล้ว เลยตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเชื่อคำพูดเพื่อนๆ แล้วไม่ทำ.. แต่มันก็ยังคาใจอยู่เรื่อยๆ สิ่งที่ครอบครัวพูดคงเป็นเรื่องที่ถูกแน่ๆ แต่ฉันไม่อยากแตะต้องอีกแล้วจริงๆ.. จะทำอะไรก็ไม่ได้สักอย่าง.. ก่อนผ่าตัด ฉันคิดว่าแค่ไม่ใช่จมูกนี้ก็พอ ต่อให้แปลกนิดหน่อยก็เดินอย่างมั่นใจได้ แต่จากช่วงที่รักษาและมีอะไรติดอยู่ที่จมูก จู่ๆ ก็ถอดออกหมดแล้วเห็นจมูกทั้งหมด บางทีระหว่างนั้นจิตใจฉันอาจอ่อนแอลง.. เลยออกไปแบบหน้าเปล่าๆ ไม่ได้ค่ะ มีใครเป็นเหมือนฉันไหมคะ? รู้สึกเหมือนได้รับความเครียดทั้งชีวิตมาหมดแล้ว ที่บ้านก็ถูกดุทุกวันหนักขึ้นเรื่อยๆ ว่าไม่ทำงาน เอาแต่อยู่บ้านเล่น ฉันเองก็อยากออกไปเที่ยว อยากทำงาน แต่กลัวการมองคน กลัวว่าเขาจะเห็นหน้าฉันแล้วคิดว่าน่าเกลียดจนตัวสั่น ถ้าเขามองครั้งหนึ่งแล้วหันกลับมามองอีก ก็คิดว่าเพราะจมูกฉันแปลกหรือเปล่า ถึงเอาแต่มองแบบนั้น.. ฉันหวังจริงๆ ว่าคนที่คิดแบบนั้นจะมีแค่ฉันที่คิดไปเองเพราะสติไม่ดี ฉันพยายามเชื่อว่าไม่มีอะไร และมันจะไม่มีอะไร แต่ก็ไม่สามารถดึงความคิดของคนอื่นออกมาดูได้ สัมภาษณ์งานอะไรต่างๆ ก็ไม่มีความกล้าเลย วันๆ ก็ผ่านไปเรื่อยๆ.. มีใครเคยเจอแบบนี้หรือเอาชนะมันได้ไหมคะ?? บางครั้ง นานๆ ครั้งจริงๆ ก็เคยมีช่วงที่คิดว่า แล้วไงล่ะ จะแปลกหรือไม่แปลก ถ้าฉันไม่สนใจก็พอ มันก็เหมือนจมูกเดิม ออกไปข้างนอกก็คงไม่เป็นไรเลย คงมองหน้าคนตรงๆ ได้ แต่ตอนนั้นเป็นกลางคืน แล้วก็ขี้เกียจเลยไม่ได้ออกไปค่ะ แต่ช่วงนี้แม้แต่ช่วงเวลาแบบนั้น ก็ไม่มาแล้ว เหนื่อยมากค่ะ