ข้อความที่ขอมอบให้ผู้อำนวยการคลินิกศัลยกรรมแห่งหนึ่ง

ผู้อำนวยการคลินิกศัลยกรรมทั้งหลาย พวกคุณก็เป็นคนที่เรียนมามากพอแล้ว ทำไมถึงทำกันแบบนี้ครับ? การมีแต่วิชาการและความรู้อย่างเดียวไม่ใช่ทั้งหมด ไม่มีจริยธรรมกันหรือครับ? ยุคที่ศัลยกรรมเป็นเพียงการสร้างความงามนั้นผ่านไปแล้ว ตอนนี้คือยุคที่วาดอนาคตลงบนกระดาษขาวที่ชื่อว่าชีวิต หมายความว่าสมัยนี้ไม่ใช่ยุคที่ผ่าตัดเพียงเพื่อให้สวยขึ้นอีกนิดเท่านั้น แต่พวกคุณกลับเอาคนไข้มาปั่นหัว.. คนไข้อาจเป็นโรคซึมเศร้าได้จากคำพูดเพียงคำเดียวของผู้อำนวยการ และอาจรู้สึกว่าชีวิตตัวเองพังไปแล้ว ทำไมพวกคุณถึงไม่ใจกว้างกับการผ่าตัดแก้ไขกันเลย? เป็นเพราะศักดิ์ศรีเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกคุณพูดถึงหรือครับ? ถ้าอย่างนั้น ตราบใดที่ผู้อำนวยการคลินิกศัลยกรรมในเกาหลียังไม่ทิ้งศักดิ์ศรีบ้าๆ นั่น คนที่ได้รับบาดแผลจากการผ่าตัดก็คงมีอยู่เสมอ และคลินิกศัลยกรรมก็คงทำเงินได้ไม่หยุดไปพร้อมกันด้วย ตกลงการดูแลหลังผ่าตัดที่พวกคุณพูดถึงคืออะไรกันแน่ครับ? ตอนปรึกษาก็ดูใจกว้างมากเรื่องการดูแลหลังผ่าตัดหรือการผ่าตัดแก้ไข แล้วพอหลังผ่าตัดท่าทีเปลี่ยนไปหมด คนไข้ต้องรับมืออย่างไรครับ? ต่อให้พวกคุณผ่าตัดให้ 100 คนแล้ว 99 คนพอใจ ก็ไม่ได้หมายความว่าอีก 1 คนที่เหลือเป็นคนแปลกนะครับ ดูเหมือนแค่หาเรื่องจุกจิกใช่ไหมครับ? ใครที่ไม่ใช่คนเสพติดศัลยกรรมจะอยากเอาร่างกายตัวเองไปทำแบบไม่คิดหรือครับ? เมื่อดูผลลัพธ์แล้ว ก็คงเพราะรู้สึกจริงๆ ว่ามันไม่ใช่ จึงตัดสินใจอย่างยากลำบากไม่ใช่หรือครับ? คนไข้ทุกคนไม่สามารถพอใจกับการผ่าตัดของคุณได้ทั้งหมด คนไข้ที่ไม่พอใจคนนั้นก็ควรเป็นคนที่คุณต้องรับไว้ดูแลไม่ใช่หรือครับ? เพียงเพราะฉันไม่พอใจกับผลงานของคุณ คุณก็ตวาดใส่ มองฉันเป็นคนแปลกๆ แถมยังถามว่าคนรอบตัวฉันสติยังดีอยู่ไหม ฉันจึงรู้ชัดแล้วว่าบุคลิกนิสัยของคุณอยู่ระดับไหน สายตาของคนเราก็คล้ายๆ กันหมด อย่างน้อยก็แยกแยะความสวยกับความน่าเกลียดได้ เมื่อเพื่อนรอบตัวฉันเห็นหน้าฉันแล้วทุกคนบอกว่าไม่ดี นั่นก็แปลว่ามีปัญหาจริงๆ ไม่ใช่หรือครับ? ตอนที่ฉันบอกคำพูดนั้นให้ฟัง คุณกลับไม่เคยแม้แต่สักครั้งที่จะรับฟังความลำบากใจของคนไข้และพยายามเข้าใจ แต่กลับประเมินและเหยียบย่ำแม้แต่คนรอบตัวฉันแบบนั้น มันทำให้โกรธจริงๆ ตอนนั้นฉันก็ตกใจจนพูดไม่ออกแล้วหันหลังกลับมา แต่สัปดาห์หน้าแม้จะเป็นวันธรรมดา ฉันก็อยากวิ่งไปทันทีแล้วพ่นคำพูดที่ไม่ได้พูดออกมาให้สะใจแล้วกลับมา พวกเราเป็นอะไรสำหรับผู้อำนวยการครับ? ใช่ครับ ลูกค้า ลูกค้าที่จ่ายเงินเพื่อซื้อความงาม แต่.. รับเงินไปหมดแล้ว ทำไมไม่ให้ความงามครับ? ในฐานะคนที่จ่ายเงิน ฉันแสดงความคิดเห็นแค่นั้นไม่ได้หรือครับ? ผ่าตัดให้ฟรีหรือครับ? กำลังทำศิลปะอยู่หรือครับ? ถ้ารับเงินแล้วผ่าตัด การดูแลหลังผ่าตัดที่พวกคุณพูดไม่หยุดก็ควรต้องรวมอยู่ด้วยไม่ใช่หรือครับ ขนาดซื้อรองเท้าราคา 100,000 วอน ยังมี A/S ให้ตลอดชีพจนกว่าจะทิ้ง พวกคุณรับเงินไปหลายล้านวอน แล้วทำไมการดูแลหลังผ่าตัดถึงเป็นแบบนั้นครับ? ใช่ครับ แน่นอนว่าถ้าเป็นไปได้ อะไรที่ไม่แตะต้องก็คงดีที่สุด แต่ในทางกลับกัน พวกคุณก็เคยเห็นคนที่ผ่าตัดจมูก 5-6 ครั้งแล้วพอใจใช่ไหมครับ? ฉันจะคิดว่าตัวเองโชคร้าย เลือกโรงพยาบาลผิด และอย่างที่คุณพูด ฉันจะใช้ชีวิตไปแบบนี้ จะใช้ชีวิตไปแบบนี้ แล้วเวลาผ่านไปจะไปผ่าตัดแก้ที่โรงพยาบาลดีๆ ฉันไม่อยากอ้อนวอนขอผ่าตัดแก้ เพราะมันน่าขยะแขยงและน่ารังเกียจ แล้วอย่าตวาดใส่คนไข้ครับ รู้สึกแย่มากจริงๆ สำหรับพวกคุณ มันจบแค่เสียศักดิ์ศรี นอนตื่นมาก็ลืม แค่นั้นเอง แต่สำหรับพวกเรา ชีวิตมันจบ ไม่ใช่เรื่องที่นอนตื่นมาแล้วลืมได้ ถ้าเป็นลูกสาวคุณ คุณจะทำแบบนั้นไหมครับ บอกว่าคิดกับคนไข้เหมือนครอบครัว แต่สายตาของพวกคุณกลับมองเราในเชิงธุรกิจเท่านั้น คิดว่าพวกเราโง่หรือครับ เรารู้หมด รู้แต่ทำเป็นไม่รู้แล้วปิดปากเดินออกมา ทำไมเหรอครับ? เพราะมันน่ารังเกียจ น่าขยะแขยง น่าสมเพช และไม่อยากอ้อนวอน ฉันจะคิดว่าเงินแค่นั้นเป็นการบริจาคแล้วกัน ขอให้พวกคุณใช้ชีวิตสุขสบายท้องอิ่มอยู่ที่ไหนสักแห่งเถอะ

ถูกใจ 0