ผมเป็นผู้ชายเกาหลี อายุ 29 ปี สุขภาพแข็งแรง และยังโสดครับ ตั้งแต่สมัยมัธยมต้น คำที่ผมได้ยินทุกวันจากครูและรุ่นพี่ที่โรงเรียนคือ “เฮ้ย ไอ้หนู ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยไม่ได้เหรอ?” “หน้าตานายดูแย่มากจริงๆ” “ไอ้นี่ทำหน้าบึ้งใส่ครูเหรอ หมอบลงไป” ผมจึงใช้ชีวิตช่วงมัธยมต้นและมัธยมปลายเป็นเด็กเกเรที่เต็มไปด้วยความต่อต้าน จากความเข้าใจผิดและการถูกล้อแบบนั้น ในช่วงที่ผมต้องการการปลอบใจและความใส่ใจอย่างมาก แม้แต่แฟนที่ผมไว้ใจก็ยังบอกเลิกผมนับครั้งไม่ถ้วน ด้วยเหตุผลว่าหน้าผมไม่หล่อ ด้วยเหตุผลว่าตาผมเล็ก ไม่รู้ว่าเพราะผมรู้สึกว่าไม่มีใครให้พึ่งพิงได้หรือเปล่า ผมจึงยิ่งเปลี่ยนไปเป็นคนเกเรมากขึ้น และหลังจากเห็นน้ำตาในดวงตาของแม่ที่มองผม ผมก็ตั้งสติได้ เลิกใช้ชีวิตแบบเกเร พยายามจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แต่ถึงสมัยมหาวิทยาลัย ผมก็ยังไม่สามารถไปนัดบอดกลุ่มได้เลย ก่อนผ่าตัดจนถึงเมื่อไม่นานมานี้ คำที่ผมได้ยินจากคนรอบตัวคือ “อย่าทำหน้าบึ้งสิ” “ตาน่ากลัว” “ทำไมตาเล็กขนาดนี้?” คนอื่นพอได้ยินว่าหน้าเหมือนดาราก็ยิ้มดีใจ แต่ช่วงนี้ผมได้ยินคำว่า “เหมือนชอนมยองฮุน” บ่อยมากจนยิ้มไม่ออก และร้องไห้อยู่ในใจ คนมักบอกว่าคนที่ดูแก่เร็ว เมื่อเวลาผ่านไปก็จะดูสมวัย หรือดูอ่อนกว่าวัย แต่ผมรู้สึกว่าคงต้องอายุประมาณ 40 ถึงจะดูสมวัย จึงได้แต่ถอนหายใจ ตอนนี้ผมไม่มีความกล้าที่จะใช้ชีวิตโดยทนกับปมด้อยนี้อีกต่อไปแล้วจริงๆ จึงตัดสินใจผ่าตัด คุณหมอก็บอกว่าการผ่าตัดออกมาดีครับ ตอนนี้อาการบวมยังไม่ยุบหมดเลยยังไม่ค่อยชิน แต่ตาโตขึ้นจริงๆ ครับ
ถูกใจ 0