จะมีใครเพี้ยนเท่าฉันอีกไหม??

ถ้ามีใครเคยหลุดออกมาจากสถานการณ์แบบฉันได้ ช่วยส่งข้อความหรือคอมเมนต์ไว้หน่อยนะ.. เมื่อวานฉันเลิกกับแฟนแล้ว~ ฉันทำจมูกมาตั้ง 4 ครั้งแล้วนะ?? แต่จริงๆ แล้วนิสัยฉันมันแย่มาก ทั้งเพี้ยนสุดๆ อ่อนไหวสุดๆ แล้วยังเป็นพวกสมบูรณ์แบบนิยมเกินตัว เป็นนิสัยที่เหนื่อยมากจริงๆ ก่อนผ่าตัด เพราะฉันเป็นคนแบบนี้ ฉันคงหลีกเลี่ยงโดยไม่รู้ตัว ทุกเรื่องที่ซับซ้อน ยาก รับมือไม่ไหว และไม่มั่นใจว่าจะรับผิดชอบได้ แต่หลังทำจมูกแล้ว ไม่รู้จะเรียกว่านิสัยเดิมของคนเราหรือเปล่า.. เหมือนสิ่งแบบนั้นมันโผล่ออกมา ฉันมีแฟนที่คบกันมานานกว่า 5 ปีจริงๆ ก่อนผ่าตัดฉันก็ทำตัวแย่มาก เอาแต่ใจ อยากเจอก็เจอ แล้วก็หายไปบ่อยๆ ถ้าเธอบอกให้ไปไหนก็ว่าขี้เกียจแล้วไม่ไป ทะเลาะกันทุกวัน ครั้งนี้ฉันต้องไปศูนย์ฝึก แต่ก็เลื่อนอีกแล้ว ครั้งนี้ต้องไปรับการตรวจใหม่อีก.. จริงๆ สถานการณ์เหมือนอาจได้ระดับ 5 จากโรคทางจิต สรุปคือเมื่อวานฉันเลิกกับแฟนแล้ว การมาเขียนอะไรแบบนี้ในที่แบบนี้ก็ตลกอยู่เหมือนกัน ฉันใช้ชีวิตปิดตัวเองมานานกว่า 2 ปี เพื่อนติดต่อมาก็เมินหมด ตั้งใจโยนมือถือทิ้งไว้ ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่ามือถืออยู่ไหน ฉันค่อนข้างประหลาด แล้วก็พูดเพ้อเจ้อบ้าง เพราะอ่อนไหว ถ้าอะไรไม่ตรงหรือผิดไปนิดก็ปล่อยมือหมด แล้วก็เมินไปเลย เป็นสไตล์แบบนั้น ครั้งนี้เพราะเรื่องจมูก ฉันรู้สึกอึดอัด เลยไม่เปิดมือถือมานานกว่า 10 วัน ก็เลยทะเลาะกับแฟนหนักมาก ฉันทั้งเอาออก ทั้งผ่าตัดแก้มาแล้ว ตอนนั้นแฟนก็ปลอบใจฉันเยอะมาก และดีกับฉันมาก; แต่เมื่อวานโทรไป สิ่งที่สำคัญกว่าแฟนคือจมูกของฉัน ㅡㅡ;; มันสำคัญกว่าหรือไง ฉันไม่สนแล้วว่าแฟนหรืออะไร เอาแต่กังวลเรื่องหน้า เลยบอกไปว่าเลิกกันเถอะ แต่ก็รู้สึกโล่งนะ แต่จริงๆ ฉันคิดว่าตัวเองเป็นคนเลว ตอนผ่าตัดแก้ครั้งนี้ คุณหมอก็เป็นคนดีมากๆ แล้วทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้ ㅡㅡ;; ทำไมฉันถึงทำให้ทุกคนผิดหวัง และทำตัวเหมือนคนบ้าแบบนี้ ต้องตายจริงๆ หรือทุกอย่างถึงจะจบ ฉันเกลียดจริงๆ ที่ตัวเองกลายเป็นคนเลวแบบนี้สำหรับใครบางคน ทำไมต้องเป็นแบบนี้.. ฉันควรไปอยู่ภูเขาไหม หรือเมินทุกอย่างแล้วไปทำงานที่ไหนสักแห่ง หรือแค่ปล่อยสติหลุดแล้วอยู่แบบตอนนี้ต่อไป พอพยายามตั้งสติแล้วลองทำอะไรสักอย่าง มันกลับยิ่งยากขึ้น;; นี่คงไม่ใช่ปัญหาแค่เรื่องหน้า แต่พอเรื่องหนึ่งแก้ไม่ได้ อีก 10 เรื่องที่เหลือก็พังไปหมด นี่เป็นปัญหานิสัยของฉันเอง คงช่วยไม่ได้ จริงๆ จมูกก็ไม่ได้แปลกหนักขนาดนั้น และอาจเป็นเพราะนิสัยฉันเองที่ค่อนข้างพิเศษและไล่ตามความสมบูรณ์แบบ แต่ก่อนผ่าตัดดีกว่าแน่นอน หน้าทั้งหน้าเองก็ดีกว่าก่อนผ่าตัดเลย แต่การย้อนกลับไปตอนนั้นเหมือนความฝัน ยังไงก็ต้องหลุดออกมาให้ได้ 1. ฉันควรไปอยู่ภูเขาไหม 2. เมินทุกอย่างแล้วทำงาน 3. เรียนหนังสือ (ในสถานการณ์ตอนนี้ มัน..ไม่สมจริงเลย) 4. ผ่าตัดเพื่อย้อนกลับไปอดีต;; (ถ้าฟื้นฟูจมูก น่าจะกลับมาได้ประมาณ 80%) 5. ปล่อยสติหลุดแล้วใช้ชีวิตสบายใจ; 6. ไปโรงพยาบาลจิตเวช มีใครเหมือนฉันที่เคยไปถึงจุดพังสุดขั้วแบบนี้.. แล้วหนีออกมาได้ไหม?? ถ้ามีช่วยตอบหน่อยนะ ยินดีรับข้อความส่วนตัวหรือคอมเมนต์