หลังเทศกาลซอลลัลจบ ฉันจะไปปรึกษาเรื่องถอดออกค่ะ..

ฉันทำศัลยกรรมจมูกหลังจบปี 1 มหาวิทยาลัย ก็เลยทำตอนอายุ 21 และตอนนี้อายุ 24 แบบสดๆ ร้อนๆ ค่ะ ข้อความอาจจะยาวไปหน่อย แต่ถ้าช่วยอ่านเหมือนเป็นเรื่องของน้องสาว พี่สาว หรือพี่สาวคนสนิท...ก็จะขอบคุณมากค่ะ ฉันรู้จักชุมชนนี้ประมาณหนึ่งปีหลังทำศัลยกรรม? ถึงแม้จะคิดเรื่องถอดออกมาตลอด แต่ก็กลัว “จมูกที่สาม” ที่เห็นหลายคนเขียนถึงกันมาก และยิ่งกลัวสายตาของคนที่เคยบอกว่าฉันสวยมาตลอดจนถึงตอนนี้ เพราะกลัวว่าจะมีสถานการณ์ที่ฉันรับไม่ไหวเกิดขึ้น ฉันจึงผลัดเรื่องถอดออกมาแล้วผลัดอีก แม้จะเขียนในไดอารี่นับครั้งไม่ถ้วนว่าโลกจะเป็นไปตามใจที่เราคิด จงเป็นคนคิดบวก แต่ฉันคิดว่าคงช่วยไม่ได้ที่ฉันยังคงกังวลและหดตัวลงไม่รู้จบ ฉันก็ไม่ใช่พิน็อกคิโอสักหน่อย แต่ยิ่งเวลาผ่านไป จมูกก็ยิ่งแหลมขึ้นเรื่อยๆ สันจมูกก็สูง ส่วนรูจมูกทำไมถึงเหมือนแยกกันไปคนละทาง.. อาจดูเสแสร้งก็ได้ แต่ฉันอยากซื่อสัตย์ให้ถึงที่สุด และอยากสื่อสารกับคนอื่นที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกัน เลยขอสารภาพว่า ผู้ชายไม่รู้ว่าฉันทำศัลยกรรมมาค่ะ.. ดังนั้นฉันจึงทำเหมือนไม่เคยทำ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันดูถูกหน้าตาคนอื่น หรือทำท่าว่าฉันดีที่สุดนะคะ จริงๆ.. (ในอินเทอร์เน็ตเขาดูถูกคนที่ทำศัลยกรรมกันแบบนี้ แต่พออ่านโพสต์ที่นี่ ฉันรู้สึกจริงๆ ว่าไม่มีคนแบบนั้นเลย..) ตอนแรกฉันรู้สึกผิดเลยบอกว่าทำมา แต่พอรู้ว่าข้างหลังเขาพูดเหมือนฉันรื้อทำใหม่ทั้งหน้า หลังจากนั้นฉันก็ไม่บอกอีกเลย คนที่ไม่เคยทำ หรือคนที่ทำแล้วก็ยังมั่นใจ อาจบอกว่านี่คือการหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองก็ได้.. แต่การที่ฉันทำแบบนี้เอง ก็คงเป็นเพราะมีบางอย่างเกี่ยวกับตัวฉันที่ฉันไม่สามารถภูมิใจได้อย่างเต็มที่ เดิมทีฉันเป็นคนร่าเริง ใช้ชีวิตแบบไม่มีความกังวลอะไร แต่หลังจากทำแล้วก็กลายเป็นคนกังวลมากขึ้น ไม่ชอบการถูกจับตามอง ไม่ชอบถ่ายรูป ไม่ชอบคำชมว่าสวย ไม่ชอบทุกอย่างเลยค่ะ แม้จะต่ำลงสักหน่อย ฉันก็จะกลับไปหาสิ่งที่เป็นของฉันเอง จมูกต่ำลงนิดหน่อยแล้วจะเป็นไรล่ะคะ ที่อายุป่านนี้ยังไม่ได้มีความรักก็เพราะฉันไม่มีความมั่นใจในตัวเอง ฉันจะเชื่อและฝากไว้กับคุณหมอค่ะ พวกเราทุกคนคิดแต่เรื่องบวกกันเถอะ ฉันมีสิ่งหนึ่งที่ได้ตระหนัก ถึงจะเป็นเรื่องธรรมดามาก แต่เราอย่ากังวลล่วงหน้ากันเลยค่ะ สิ่งที่เราทำได้คือหาคุณหมอที่ดีและดูแลหลังถอดออกให้ดี ไม่ใช่การหดรั้ง การอักเสบ หรือทรงที่ยังไม่เกิดขึ้นเลยนี่คะ ยิ่งคิดเรื่องแบบนั้น ก็เหมือนจะยิ่งซึมเศร้าเท่านั้น ตั้งแต่พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มค้นหาทุกอย่างค่ะ ช่วงนี้เวลาทำความสะอาด ฉันรู้สึกเหมือนได้รับการเยียวยา ดังนั้นพรุ่งนี้ฉันตั้งใจจะทำความสะอาดครั้งใหญ่จริงๆ ไปนิทรรศการ แล้วก็ไปกินพาสต้าอร่อยๆ ด้วยค่ะ ทุกคนสู้ๆ นะคะ อาจาอาจา!! ขอให้ทุกคนที่อ่านเรื่องยาวๆ นี้ได้รับพรนะคะ