การเป็นแม่ของลูกสองคนก็ดี แต่จงใช้ชีวิตโดยอย่าลืมว่าตัวเองเป็นผู้หญิง…

สวัสดีค่ะ~ ฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตในฐานะแม่ของลูกสองคน^^ ปีนี้ฉันอายุ 35 แล้ว แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สามีไม่มองฉันเป็นผู้หญิงอีก เขามองฉันแค่เป็นแม่ของลูกสองคน เป็นคนที่คลอดลูกให้เขา? เลี้ยงลูกให้เขา? เท่านั้น... ศักดิ์ศรีของฉันค่อยๆ ถูกกระทบกระเทือนทีละนิด จนในที่สุดก็ถึงขีดสุดค่ะ ฉันมีปมด้อยเยอะมากอยู่แล้ว พอเขาไม่มองฉันเป็นผู้หญิงแบบนี้ ความเครียดเกี่ยวกับปมด้อยเหล่านั้นก็ยิ่งหนักขึ้นไปอีก ไหล่แคบ... หน้าอกเล็ก... แถมยังมีอกไก่ด้วย สิ้นหวังมาก... ถ้าดูรูปก็คงจะรู้ค่ะ บริเวณใต้กึ่งกลางกระดูกไหปลาร้านูนออกมา ทำให้หน้าอกที่เล็กอยู่แล้วดู เล็กลงไปอีก ฉันเลยหลีกเลี่ยงการไปซาวน่ากับเพื่อนๆ หรือแม้แต่กับแม่อย่างมาก... (น่าจะมีบางคนที่เข้าใจความรู้สึกนี้ค่ะ) เพื่อจะหลุดพ้นจากความกังวลเหล่านี้ ฉันจึงตัดสินใจทำศัลยกรรมเสริมหน้าอก และตอนนี้ก็ใกล้จะครบ 2 สัปดาห์หลังผ่าตัดแล้วค่ะ ฉันเคยคิดว่าวันแบบนี้คงไม่มีทางมาถึงฉันตลอดไป และเคยคิดว่าจะตั้งใจเลี้ยงลูกอย่างเดียวดีไหม แต่ฉันยังอายุไม่ถึง 40 เลย ไม่อยากใช้ชีวิตแบบนั้นตั้งแต่ตอนนี้ จึงเข้ารับการผ่าตัด และตอนนี้พอใจมากค่ะ~ ช่วงนี้สามีไม่ยอมอยู่ห่างเลย คอยติดอยู่ข้างๆ ทุกวัน แต่ฉันก็เล่นตัวพลางพูดว่า “อย่ามากวนได้ไหม! ร้อน!” แล้วก็ได้กลับมารู้สึกเหมือนตอนคบกันใหม่ๆ ที่ทำให้เขากระวนกระวายใจอีกครั้ง เลยใช้ชีวิตเป็นสาวชิคที่มีความสุขค่ะ * ขั้นตอนการผ่าตัด * ก่อนอื่น ผู้อำนวยการแพทย์แผนกวิสัญญีเข้ามาคุยกับฉันที่กำลังตื่นเต้น เล่าเรื่องสนุกๆ ให้ฟัง และบอกว่าถ้าหลับตาสักครู่ พอตื่นมาก็จะกลายเป็นตัวเองในเวอร์ชันที่สวยงามแล้ว ขอให้ฝันดีๆ ระหว่างที่นอนหลับสั้นๆ นะคะ ท่านพูดต่ออย่างชำนาญเพื่อไม่ให้ฉันตื่นเต้น อาจเป็นเพราะผู้อำนวยการแพทย์แผนกวิสัญญีมีประสบการณ์มาก พอฉันคิดว่า สนุกดีและน่าเชื่อถือจัง~ ฉันก็ ZZ พอลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่เห็นคือไฟฟลูออเรสเซนต์พร่ามัวเหมือนในหนังค่ะ ฉันบอกเพื่อนว่าฉันกลัว ให้ช่วยไปด้วยกันหน่อย แต่เพื่อนติดงานจึงบอกว่าจะมาก่อนผ่าตัดเสร็จ พอฟื้นจากยาสลบแล้วดูอีกที เพื่อนก็มาถึงแล้วค่ะ ตอนนอนนิ่งๆ ไม่เจ็บเลยสักนิด ฉันเลยคิดในใจว่าไม่เห็นมีอะไร แต่พออยากเข้าห้องน้ำและให้เพื่อนช่วยพาไปห้องน้ำ มันปวดตุบๆ แม้จะไม่ได้เจ็บมาก แต่ก็ทำให้ฉันกลัวนิดหน่อยค่ะ หลังจากพักอยู่สักพักและออกจากโรงพยาบาล ฉันคิดว่า อา ถ้าเพื่อนไม่มาด้วยคงลำบากจริงๆ แน่... (ถ้ามีเพื่อนสนิท ฉันคิดว่าไปด้วยกันน่าจะดีค่ะ^^) ฉันนั่งรถของเพื่อนกลับบ้าน แล้วรู้สึกภูมิใจแบบบอกไม่ถูก.... รู้สึกเหมือนมันอวบอิ่ม? ความรู้สึกนั้น... ดีมากและตื่นเต้นมากจนเผลอยิ้มออกมาเอง^-^ ที่บ้าน ฉันนวดตามที่ผู้อำนวยการแพทย์และผู้จัดการบอกไว้ ซึ่งเจ็บน้อยกว่าที่คิดค่ะ ระหว่างนวดฉันก็รู้สึกเลยว่า~ ฉันตัดสินใจทำหน้าอกได้ถูกแล้ว~ ก่อนหน้านี้ตอนหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต ฉันเคยเห็นว่าถ้าตอนผ่าตัดเสียเลือดน้อย และใส่ถุงเต้านมเข้าไปลึกด้านในหน้าอก เวลานวดหน้าอกจะไม่เจ็บมาก พอเห็นว่าไม่เจ็บ ฉันก็เลยคิดแบบนั้นค่ะ~ เพราะฉันมีอกไก่ คุณหมอบอกว่าถ้าอยากทำให้รูปทรงหน้าอกสวย ก็ต้องขยันนวดให้มากตามนั้น แต่สำหรับฉันการนวดไม่ได้เป็นภาระเลย การไปโรงพยาบาลเพื่อติดตามอาการหรือไปรับการนวดก็ไม่รู้สึกเป็นภาระ~ ทำไมน่ะเหรอ!! เพราะผู้อำนวยการแพทย์เป็นผู้หญิง ฉันเลยไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจเลยค่ะ~ ถ้าคิดว่าผู้อำนวยการแพทย์ผู้ชายมานวดหน้าอกให้ฉัน... โดยเฉพาะฉันเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว สามีค่อนข้างอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้ ตอนแรกเขาเลยคัดค้าน แต่พอบอกว่าทำกับผู้อำนวยการแพทย์ผู้หญิง เขาก็ OK! ค่ะ~ โชคดีที่ได้เจอคุณหมอที่ดี เลยคิดว่าทุกอย่างออกมาดี และความทุกข์ใจที่ผ่านมาก็หายไปในครั้งเดียว ตอนนี้ฉันใช้ชีวิตอย่างมั่นใจมากค่ะ~ เหมือนคำพูดที่ว่าน้ำนิ่งจะเน่าเสีย อย่าเอาแต่คิดมากเกินไป ลองลงมือทำดูนะคะ^^