ไม่นานมานี้เพิ่งโพสต์ไป.. แต่จู่ ๆ ความกังวล ความเสียใจ และการถอนหายใจก็ถาโถมเข้ามาเหมือนสึนามิ น้ำตาหยุดไหลไม่ได้เลยค่ะ หลายคนที่ถอดออกบอกกันว่าเริ่มตั้งแต่เดือนแรก.. ก็เลยเตรียมใจไว้...ไม่สิ จริง ๆ แล้วไม่ได้เตรียมใจเลยค่ะ แค่คิดว่าถ้าจมูกอยู่แบบนี้ได้ก็คงพอแล้ว แต่พอผ่านไปหนึ่งเดือน...ทำไมถึงยากขนาดนี้นะ จมูกติดอยู่บนหน้าฉันอย่างน่าเกลียดแบบนี้.. แล้วฉันก็เสียเวลาไปแบบนี้.. ตอนนี้จมูกนิ่มกว่าเมื่อก่อน.. ขยับไปด้านข้างได้ดี ..ยังไม่ได้ลองทำจมูกหมูเลยไม่รู้ แต่ขยับได้นิดหน่อยค่ะ แต่แค่ columella ยุบเข้าไปไม่กี่มิลลิเมตรก็ทำให้ลำบาก..ขนาดนี้ แถมยังมีรอยแผลเป็นซ้อนอยู่ ยิ่งเห็นชัดขึ้นอีก.. ร้องไห้แค่ไหนก็ไม่มีคำตอบ จนเหมือนจะเป็นบ้า ลองหาข้อมูลผ่าตัดเอา columella ออกมาเล็กน้อย แต่เพราะนั่นก็เป็นการผ่าตัดเหมือนกัน เขาบอกว่าหลังผ่าตัดจมูกจะแข็ง.. ฉันเกลียดจมูกแข็งมากจริง ๆ.. แม่กำชับแล้วกำชับอีกว่าอย่าเอามีดไปแตะร่างกายอีกเลย.. ฉันเองก็ไม่อยากคิดเรื่องผ่าตัดอีก แต่พอส่องกระจกก็มีแต่น้ำตา..... ทำอย่างนี้ก็ไม่ได้ ทำอย่างนั้นก็ไม่ได้ กำลังหลบเพื่อน ๆ ด้วยข้ออ้างและคำโกหกสารพัด.. ตอนนี้ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่.... ความคิดน่ากลัว ความคิดไม่ดีผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ.. แม่เห็นฉันเป็นแบบนี้แล้วเป็นห่วง บอกว่าควรไปรักษาทางจิตไหม จริง ๆ ฉันเองก็ กลัวตัวเองมาก กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ควรไปโรงพยาบาลจริง ๆ ไหม... คนที่ถอดออกแล้ว ทุกคนอดทนกับสิ่งเหล่านี้กันอย่างไรคะ..? ต่อจากนี้คงเป็นการเริ่มต้นจริง ๆ แต่ลำบากมากเหลือเกิน...
ถูกใจ 0