ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ฉันคิดอยู่นานว่าจะผ่าตัดดีไหม จะเอาออกทั้งหมดดีไหม หรือจะทำแค่แก้ไขเฉยๆ แต่พออ่านรีวิวจากชุมชนนี้เยอะมากๆ ก็คิดว่า คงไม่เกิดพังผืดหดรั้งหรอก ถึงจะมีการหดตัวและลำบากอยู่บ้างแน่ๆ แต่ ฉันคงใช้ชีวิตอยู่กับความรู้สึกมีสิ่งแปลกปลอมและไม่มั่นใจในตัวเองแบบนี้ไม่ได้
ฉันไปถึงตอน 5:30 เปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ล้างหน้าด้วยโฟมล้างหน้า แล้วก็เข้าไปในห้องผ่าตัด พอเข้าไปในห้องผ่าตัดแล้วก็รู้สึกอารมณ์ปนเปไปหมด ถ้าเอาออกแล้วมานั่งเสียใจทีหลังก็ไม่มีประโยชน์ ทำทั้งที ถ้าจมูกพังขึ้นมาฉันคงเสียใจจนแทบตายแน่ จะประหยัด 300,000 วอนแล้วใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปดีไหม ฯลฯ กลัวการผ่าตัดมาก... พอนอนลงบนเตียงผ่าตัด น้ำตาก็ไหลออกมาเลย หัวใจก็เต้นแรง... พยาบาลเลยบอกให้ไปพบคุณหมอก่อน ผู้จัดการและทุกคนก็เข้ามา แล้วถามว่าพร้อมทางใจจริงๆ ไหม แน่ใจไหม บอกว่าต่อให้เอาออกทีหลังก็ได้ อย่าเพิ่งคิดอะไรรีบเกินไป ประมาณนั้น... เฮ้อ... แล้วฉันก็พูดว่า งั้นเอาออกเลยค่ะ แล้วก็นอนลงไป ฉันสาบานกับตัวเองเลยว่าพอผ่านเรื่องนี้ไปแล้วจะไม่เสียใจเด็ดขาด...
พอเอาจมูกออกหมดแล้ว ฉันก็ทั้งเศร้า ทั้งคลื่นไส้ ทั้งเสียใจ...
แต่พอเอาออกหมดแล้วมองกระจก จมูกฉันมันน่าเกลียดจริงๆ.. เหมือนยางที่แฟบลง.. ฉันก็ไม่ได้เป็นคนที่ทำจมูกโด่งมากอยู่แล้ว จริงๆ ไม่คิดว่าจมูกจะดูแย่ขนาดนี้.. กระดูกอ่อนหลังหูก็เล็กมากจริงๆ... ช็อกมาก แปลกตรงที่จมูกดูเชิดขึ้นด้วย จมูกก่อนผ่าตัดของฉันก็ไม่ได้เชิดมากอยู่แล้ว แต่พอเอาออกหมดแล้วกลับ ดูเชิดขึ้นไปอีกจริงๆ น่าเกลียดมาก
ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องไม่ทิ้งความหวัง.. เมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ฉันจะไม่เสียใจเด็ดขาด... จะใช้ชีวิตในแง่บวก... เฮ้อ... ฉันจะมาอัปเดตรีวิวบ่อยๆ นะ
แล้วตอนฉันผ่าตัดครั้งแรกก็เหมือนกัน บนจมูกที่พันเทปไว้มีของแข็งวางอยู่ด้านบน แล้วก็ยัดสำลีชุบน้ำไว้ข้างใน