ไปถอดออกมาแล้วค่ะ

ถึงฉันจะเข้าๆ ออกๆ ดูในคอมมูนิตี้นี้ ก็ไม่เจอตัวอย่างของคนที่ผ่าตัดแบบเดียวกับฉันเลย เลยเป็นคนที่ลำบากใจมากกว่าจะตัดสินใจถอดออกค่ะ ผ่าตัดไปวันที่ 2 มกราคมปีนี้ แล้วก็ถอดออกหลังผ่านไปหกเดือน... ฉันไม่ได้มีสันจมูกต่ำ แค่มีกระดูกฮัมพ์นูนออกมานิดหน่อย เลยไม่ได้ใส่ซิลิโคน แค่กรอกระดูกฮัมพ์ แล้วใช้กระดูกอ่อนหูรวบ? ยกปลายจมูกค่ะ ไม่สิ ฉันคิดว่าเป็นแบบนั้นค่ะ เหตุผลที่ถอดออกคือฉันเป็นคนขี้กลัวมาก สายตาคนอื่น แล้วก็ไม่รู้ว่าอะไรในจมูกมันแข็งขนาดนั้น เครียดมากระหว่างเทอมจนเหมือนจะตาย คอยกังวลแต่เรื่องจมูกจนทำงานส่งอาจารย์ก็ไม่มีสมาธิ ตั้งแต่มกราคมถึงมีนาคมเอาแต่ร้องไห้ ไม่กินข้าว บอกแม่ก็ไม่ได้ น่าอายที่ร้องไห้บอกแค่เพื่อนสนิทว่ารู้สึกเสียใจ... ทั้งที่ก็ดูไม่ออกว่าผ่าตัดมา พ่อบอกว่าเสียดายมากที่ไปผ่า ส่วนเพื่อนที่เจอกันสัปดาห์ละครั้งก็รู้เพราะฉันเป็นคนบอก.. แต่เรื่องดูออกหรือไม่ดูออกไม่ใช่สิ่งสำคัญ สิ่งสำคัญคือฉันไม่สบายใจหรือเปล่า เจ็บหรือไม่เจ็บต่างหากค่ะ ยังไงก็ตาม วันนี้ฉันเลยถอดออกแล้ว ถอดฟรีค่ะ เข้าไปปรึกษากับแม่ ฉันถามว่า “จะถอดออกให้หมดจริงๆ ใช่ไหมคะ?” เขาก็บอกว่าใช่// พอเป็นแบบนั้น เขาถอนหายใจแล้วบอกว่า “ค่ะ เข้าใจแล้ว จะถอดซิลิโคนกับกระดูกอ่อนออกให้หมดนะคะ” ฉันเลยแบบ “คะ? ซิลิโคนเหรอคะ? หนูไม่มีซิลิโคนนะ?” เพราะตอนผ่าตัดฉันบอกไปชัดเจนว่าไม่อยากใส่ซิลิโคนเด็ดขาด คืออึ้งมากจริงๆ มิน่าล่ะ ㅡㅡ รู้สึกว่ามีอะไรแข็งเกินไป สันจมูก เฮ้อ... ฉันอึ้งมากเลยถามว่า “งั้นถ้าเอาอันนี้ออกแล้วจะเป็นยังไงคะ? มันก็จะต่ำลงมากสิคะ” เขาพูดเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ว่า “จะเป็นยังไงล่ะคะ ก็กลับไปเป็นจมูกเดิมแค่นั้นเอง~” ฉันเลยผ่าไปค่ะ การถอดใช้เวลาผ่าตัด 10 นาที ยังไงก็ตาม วันนี้ถอดออกแล้ว... ที่โล่งมีแค่ใจ แต่จมูกยังเจ็บอยู่ค่ะ.. ปลายจมูกบวมขึ้น สันจมูกนิ่มๆ กลัวมาก กลัวตอนแกะเทป รูปทรงคงไม่แปลกมากใช่ไหม ฉันกรอกระดูกฮัมพ์ไปแล้วนี่นา.. แต่เหมือนเขาไม่ได้ใส่ซิลิโคนบนกระดูกฮัมพ์ เพราะฉันเป็นจมูกทรงลูกศรที่ตกลง เลยอาจจะวางกระดูกอ่อนหูแล้วเสริมให้สูงเท่ากับระดับกระดูกอ่อนหูมั้งคะ? งั้นก็คือไม่ได้ใส่ขึ้นไปถึงหว่างคิ้ว.. ไม่รู้แล้วค่ะ ตอนนี้ในจมูกไม่มีอะไรอยู่แล้วดีมาก แต่กลัวมากจริงๆ เดิมทีอย่างน้อยก็ยังเป็นหน้าตาน่ารัก กลัวว่าจะกลายเป็นดูแย่ ทำยังไงดี คนที่เคยถอดออก... คนอื่นสังเกตเห็นไหมคะ? มีคนทักเยอะไหมคะ เช่น “เอ๊ะ? เธอถอดออกเหรอ?” “เอ๊ะ? เธอดูเปลี่ยนไปนะ?” ฉันชอบกังวลไปเองและใส่ใจสายตาคนอื่นมาก ได้โปรดช่วยฉันที ปลอบใจฉันหน่อยค่ะ