ฉันกำลังกลายเป็นผู้หญิงบ้าที่เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะ

ไม่เป็นไร เหมือนเดิมกับก่อนหน้านี้แหละ อย่าไปสนใจเลย แล้วก็ ค้นในชุมชนนี้ไปพลางร้องไห้ไปพลาง หาข้อมูลโรงพยาบาลผ่าตัดแก้ไปพลางมีความหวังไปพลาง แล้วก็ท้อใจว่า กว่าจะทำได้ก็อีก 6 เดือน.... ถามคนรอบตัวว่าฉันเป็นยังไงบ้าง พอได้ยินว่า "เหมือนก่อนผ่าตัดเลย แค่บวมนิดหน่อยเท่านั้น" ก็รู้สึกเหมือนได้ครอบครองทั้งโลก แต่พอเพื่อนที่ค่อนข้างตรงไปตรงมาพูดแบบเป็นกลางให้ฟัง ก็เกิดแรงกระตุ้นอยากฆ่าตัวตาย.... เป็นแบบนี้ซ้ำๆ ทุกวัน เป็นโอกาสที่ทำให้ใกล้ชิดกับครอบครัวมากขึ้น ฉันที่เมื่อก่อนเจอแต่แฟนทุกวัน ใช้เงินหมด ออกไปข้างนอกแล้วไม่กลับเข้าบ้าน หลังจากเลิกกับแฟน ก็ไปพาสุนัขเดินเล่นกับแม่ และยังจู่ๆ โทรไปหาพี่สาวที่อยู่ไกล ทั้งที่ปกติไม่เคยแม้แต่จะคุย KakaoTalk กัน เพื่อระบายและร้องไห้โฮ ดีจริงๆ ที่มีครอบครัว.... ถ้าไม่มีเรื่องแบบนี้ ฉันจะได้รู้ไหมว่าครอบครัวมีค่ามากแค่ไหน ฉันจะได้รู้สึกไหมว่าเพื่อนที่รับฟังการระบายของฉันมีค่ามากแค่ไหน เขาว่ากันว่าแม้แต่ศัลยกรรมที่ทำออกมาดีก็ยังมีโยโย่เอฟเฟกต์ พวกเราก็คงจะมีโยโย่เอฟเฟกต์ แล้วกลับไปเป็นเหมือนก่อนผ่าตัดได้เหมือนกัน พวกเรากำลังถูกลงโทษเพราะวันที่เคยวู่วาม ฉันจะปล่อยให้ตัวเองห่อเหี่ยวแบบนี้ไม่ได้ หัวใจของครอบครัวที่รักฉันจะเจ็บปวดแค่ไหนกัน พอถอนเย็บหลังการเอาออกแล้ว ฉันจะแต่งหน้า ต่อผมให้ยาว แล้วออกไปสวยๆ ถึงเราจะเลือกผิด แต่มันไม่ใช่ความผิดของเรา มันเป็นแค่ความผิดพลาดชั่วครู่ และแค่โชคไม่ดีเท่านั้น พวกเราสู้กันเถอะ ถึงจะใช้เวลา แต่เราจะกลับไปได้^^ แม้แต่ฉันที่พูดแบบนี้ พรุ่งนี้ก็คงจะร้องไห้แล้วหัวเราะอีก แต่ก็ต้องมีเวลาที่คิดในทางดีๆ บ้างนะ^^

ฉันกำลังกลายเป็นผู้หญิงบ้าที่เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะ

โพสต์อื่นในหมวดนี้